Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Que pasa, Detroit? Son eu, o bosquimán,
vaia diazo hai hoxe en Detroit.
Hai alerta debido ó mal tempo.
A non ser que vaiades ver os Red Wings, eviten a estrada.
Volvemos á música da WJLB.
Ei!
Moi ben, xa vos vexo!
Que pasa?
Estás quentiño, Foley?
Ei!
Pódote deter por iso, sabías?
Vai cagar, Foley!
Fans do hóckey de Detroit,
estades listos?
Tedes a pasta?
Mira, Axel,
non quero parecer un lambecús,
xa me entendes, pero quería dicirche
que es a razón pola que son policía.
- En serio? - Si.
Contra, afágame.
Pois si, cando me pediches as entradas,
teño que admitir que me emocionei.
Díxenlle a miña muller: "É Axel Foley"! Así podía barrenarche a cabeza.
Supoñía que non che gustaba o hóckey, así que...
Por que supoñías iso? Que non me gusta o hóckey.
- Porque... - É porque son...
Non fagas iso.
- Non foi por... - Pois...
Supuxeches que, por isto, non me gustaba o hóckey.
- Non, é que nunca falaches de hóckey. - Levo o hóckey nas veas.
Si?
O meu bisavó xogaba ó hóckey nas Ligas Negras de Winnipeg.
Os Negros de Winnipeg.
Espera, había unha liga de negros...
Por Deus.
Había unha liga de negros en hóckey?
E pensas que es fan do hóckey
sen saber que había Ligas Negras de hóckey?
Merda. Axel, síntoo moito.
Síntome fatal. Podo mellorar, mellorarei.
Estábasme vacilando, cabrón!
"Podo mellorar.
Mellorarei. Non ten por que ser así. Podo ser mellor branco."
- Son eu? - Si.
- Si, pero se o fago eu... - Sería moi ofensivo.
Pero, mira, podes aproveitar para mellorar.
Van roubar aquí e ti vas descubrir quen foi
mediante o teu traballo incansable.
Que van roubar no estadio?
Vai haber un roubo. Usa isto, mira para aló.
- Ves a Junior Bollinger? - Vexo.
Traballa coa banda 7 Mile que matou un xoieiro en Berkley.
Hostia, espera, meu.
- Non te quitaron do caso? - Si.
Se descobren que sigo a June, botaranme á rúa, pero iso, por sorte,
viñemos ó partido e ti atopaches a Junior aquí
e decidiches que debiamos ir por el. Ves como vai isto?
- Por iso querías as entradas. - Si.
- Non querías vir comigo. - A ver...
Gústame quedar contigo, pero temos choio.
Veña, polo ascenso.
Miña nai querida.
- Junior! - Cona.
- Merda. - Avisa.
Que cona roubou, Axel?
- Non sei. Junior, que roubaches? - Vai cagar, Foley.
Agora son legal.
Pois fenomenal.
VESTIARIO
- Quedas ti con Junior aquí? - Quedo.
- Aguanta del. - Onde vas?
Axel!
De aquí non ides saír, cabróns.
Calade a boquiña e pegados ó chan.
E a miña equipación? O adestrador vaime sacar.
Quen carallo es?
Que quen carallo son? E ti?
Non te avisaron, negro?
Non sabes o do trato de Winnipeg? Son o novo do equipo.
Déitate no chan, cona.
Vouche dicir unha cousa, mona, gañei cinco veces a copa Stanley
e non me gusta que me apunten á cara.
As miñas proteccións de porteiro. Dádemas!
Paréceche unha risa? Porque non o é.
Amodo. Se cadra sorpréndevos, pero non gañei a copa Stanley cinco veces.
Disparádelle a este cabrón.
Collédeo todo.
Alto! Para, fillo...
Merda!
Vamos!
Ás motos.
- Foley! - Veña!
Vamos!
A xente da túa idade comeza a calmarse,
fai máis choio de oficina, buscan tranquilidade.
Eu reláxome así. Non estás relaxado?
Hostia, pois claro que non!
Hai que pasar ó plan B.
Este era o A?
Oe!
Ei!
Polo poder que me outorga o estado, requísolle o vehículo.
Mira, vai á merda. Iso é mentira.
Claro que é verdade.
Sabes que? Tes razón.
É verdade.
Máis verdade non pode ser.
Estou perseguindo xente con Axel Foley! Si!
Avisa, Mike.
Rula, adiviña. Non vas dar creto. Si, non, Axel e eu.
- Detivemos un roubo e... - A comisaría!
A comisaría. Ata despois.
Á ponte! Veña!
Son Mike Woody, estou co meu compañeiro
e hai unha persecución.
Imos nunha quitaneves.
L-15, confirme.
Vai nunha quitaneves?
Que si, cona! Cal é o problema?
Todas as unidades a Lake Shore coa Quinta.
Déixame adiviñar: Foley.
Dixo Foley?
Coidado!
- Merda. - Pásamo.
- Pásame co gafe de Detroit. - Quere falar contigo.
Non sei de que fala, xefe.
Foi culpa miña. É que vin algo sospeitoso...
- Agora! - Si, sen problema.
Jeffrey! Meu, estaba vendo os meus queridos Red Wings
e o detective Mike Woody... Este, Woody o ás?
É un fenómeno.
Pensa que estes tipos poden ter relación
cos asasinatos da xoiería da Sexta.
Contra, si?
Sen faltar, pero Woody non resolveu un puto caso nos últimos cinco anos.
- Pois é o seu momento, Jeffrey. - Aí!
Que raio foi iso?
Axel, como causes dano ó mobiliario urbano...
Xa veremos, xa coñeces a Woody. Non vai deixalos escapar.
Xa.
Pois boas noites.
Abáixate!
Estou fóra da miña zona de confort. Non batas con tantos coches.
Imos consolidar o ascenso.
Merda!
É Foley!
O puto Foley.
- Para de bater contra coches! - Teño pouca visibilidade.
Non.
Mira, xa non quero ascender.
Tarde piaches!
Non son Woody o ás!
- Es, es, e vas ascender. - Non!
- Estaste desflorando! - Que non quero!
Agora xa é tarde.
Non imos caber!
Cona!
Grazas polas entradas, Michael, paseino xenial.
De nada.
Que non te movas, hostia!
Que cona vos pasa a todos?
Mi ma, mira este cisco. Que lle imos dicir ó xefe?
Imos? É o teu caso, Mike.
- Eu só quería ver o hóckey. - Ves que me ría?
- Aí está. - Mítico Foley.
Mira! O noso novo porteiro.
SUBCOMISARIO
Jeffrey!
Estás orgulloso?
Parecer, paréceo. pareces moi orgulloso.
E ti?
Corenta e cinco minutos!
O xefe da policía berroume 45 minutos seguidos!
Perdón, rifoume. Iso, rifoume.
Meu, síntoo pero acabóuseche o de choiar na rúa.
Non creo, gústame choiar na rúa.
Xa, pero sabes? Non queren aventureiros coma ti, queren traballadores sociais.
Son supersocial.
Non me fai graza. Mira, Axel, non podes seguir así.
Antes só che berraban, pero agora vante botar.
E ti volveras meterme, coma sempre.
- Por iso te quero, Jeffrey. - Pois...
Xa non.
Acabo de deixalo.
- Que? - Si.
Xa ía no tempo.
- Non, escoita. - Si.
Baixamos falar co xefe
e dislle que chocheas e que foi un erro, ás veces pasa.
En serio, Axel. E sabes o que?
O tempo que me quede, sexa o que sexa,
quero pasalo coa miña familia.
- Cos meus netos. - Se non che gustan.
Adóroos.
- O outro día dixeches que o teu neto... - Con un temos algún problema.
Estamos niso.
- Chamáchelo sociópata. - Eu...
O neto que tanto adoras e co que queres pasar tempo.
Estaba enfadado. Estamos tendo algúns problemas...
Canto levas sen falar con Jane?
- Jane está ocupada. - Vale.
E é teimuda.
Lévao no sangue.
Si, e ti non te vas xubilar.
Botareino en falta.
Espera.
Non escolliches un día aleatorio para xubilarte.
Estás pagando pola miña desfeita.
Pois...
Mira, o xefe da policía quería sangue
e que vou...? Sabes?
O que?
"O que"?
Pensas que só teño isto?
Escóitame, Jeffrey.
Non sei se te decataches,
pero hai moito choio na cidade, precísannos.
Non, precísala ti.
É iso. Pero sabes o que, Axel?
Ó final, isto non é máis ca un traballo.
Xefe.
Fala coa túa filla.
Ola.
Dea a volta, por favor.
- Está no lugar correcto? - Iso espero.
AVOGADA
Sam Enriquez?
Jane Saunders, son avogada.
Un amigo díxome que te incriminaron.
Si, pero non che podo pagar.
Eu tampouco, está todo carísimo.
- Non me tes que pagar. - E por que me vou fiar de ti?
Tes unha filla, non?
Vale?
Vale.
Dime como acabaches onda un poli morto.
Estou limpo, non teño antecedentes.
Tiñas a arma homicida e o maleteiro cheo de cocaína.
Limpo limpo non estás.
Algunha vez fixen contrabando.
Para teu tío Chalino?
Vale, ías de copiloto co tenente Copeland.
Que pasou?
Iamos entregala.
Copeland, o da secreta, ía conducindo.
E despois?
Viu que nos seguía un SUV.
Tentou chamar a alguén, pero non deu feito e entroulle o pánico.
Dixo que lle interviñeron o móbil.
- Sabía que ían por el. - Si.
O SUV negro parou onda nós e apuntou á ventá.
E o encapuchado disparoulle a Copeland?
E despois?
Collín o volante.
Fun onda o SUV,
pero espeteime contra un poste.
Despois, espertei cunha pistola enriba onda o seu cadáver.
Señor Enriquez,
estamos aquí pola súa petición de substitución de letrado.
Desexa seguir coa petición?
Desexo, si.
Concédeselle a petición. Se non hai nada máis...
Hai outra cuestión, señoría.
Diga.
A defensa solicitará os datos económicos do tenente Copeland,
pensamos que podería estar implicado...
Señoría, a acusación pensaba que viñeramos
para solicitar a substitución dun letrado, non para oír as cábalas da defensa...
Estaremos encantados de entregar os documentos pertinentes á acusación.
Iso espero, letrada.
As dúas contas de Copeland son de Citibank.
Vale, pide a orde xudicial para as dúas
e as declaracións dos últimos cinco anos.
Vale, teño que falar co xulgado.
Pero que... Ei!
Que ca...
Socorro, que alguén me axude!
Que fan? Paren, por favor!
Deixe o caso de Enriquez, letrada.
Daríaos identificado?
Xa lle dixen que levaban máscaras.
- Janey... - Ola.
Rosewood.
- Non te botaran? - Non, decidín marchar eu.
Iso é o que lle dis á xente?
Que pasou?
Fuches a Six Flags? A torre do poder?
O mesmo día que acusei un policía.
Janey, sei que te metín nisto,
pero tes que deixalo.
- Non. - Afástate.
Non quero dicirlle a teu pai que te mataron.
- Non llo digas. - Janey...
En serio, Billy. Prométemo.
E ti pensas que non te pareces a teu pai?
- Por favor. - Sodes cuspidiños.
- Para. - Vamos botarche unha ollada.
Non vou ir ó hospital, estou ben.
- Ves? Idénticos. - Grazas.
- Coma Axel. - Vale, marcho.
Quen é o langrán que me chama a estas horas da noite?
Axel, para coas parvadas.
Axel. Non coñezo ningún Axel. Equivocouse.
A quen cona quería chamar? Quen é?
É por Jane.
Por que non empezaches por aí?
Está ben, pero hai un rapaz, Enriquez.
Acusárono de homicidio
e pregunteille a Jane se coñecía alguén que o puidese representar.
- E ofreceuse ela, claro. - Síntoo, non a dei parado.
Obrigoume a xurar que non te ía chamar, pero está metida nunha boa.
Axel, intimidárona para que se afaste do caso.
Non a mancaron, non?
Non, está ben, pero os tipos van en serio.
Vale, collerei o próximo avión.
E, Billy,
grazas por chamar, meu.
Sinto moito metela nisto, Axel.
Es o meu irmán.
- Jane e ti sodes a miña familia. - E eses ladridos? Onde estás?
Estou nun depósito.
Teño as probas que preciso para expoñer o que pasou.
Non chames a atención ata que chegue, vale?
Teño outra parada esta noite.
DÁRSENA ESTE?
Daquela recóllote mañá no aeroporto.
Teño que colgar.
Moitas grazas, meu.
Cando dentro dunha semana te canses do teu neto psicópata,
chámame e cancelamos a túa xubilación.
Non vou facer iso, Axel.
Escoita, tes que falar con ela.
Tes que falar con ela e reconciliarvos.
Sei que pensas que tes moito tempo, pero non é así, Axel.
Máis tempo ca ti teño, non?
Veña, lisca, que vas perder o voo.
En serio, Jeffrey, que che dea o sol. Tes mal aspecto.
Señora, a que parece que ten 10 ou 15 anos máis ca min?
Somos da mesma idade, a mesmiña!
- Vale, lisca. - Móvase.
- Estás horrible. - Entendido.
Ei.
Anda con coidado, vale?
Xa non tes 22 anos.
Non te preocupes, estarei ben.
En Beverly Hills adóranme.
Billy, onde estás? Non ías vir recollerme?
Non había coches de alugueiro, pero conseguín un clásico de Detroit.
Vou para a túa oficina. Chámame.
ACORDO PREMATRIMONIAL
GÚSTAME QUENTE
EXPLOSIÓN DE SÍFILIS PAREMOSASETS.ORG
INVESTIGACIÓNS ROSEWOOD
Por que carallo tardades tanto?
Que mirades? Estou nun sindicato? Aquí non se descansa. Veña, cona.
- Quen te mandou? - Quen che parece, mona?
- Beck? - Non, LeBron James.
Si, Beck!
Non para de darme polo cu,
así que agora tócavos a vós. Xa sabedes como vai.
Sabemos, ho.
Cago na cona.
Mirade isto.
Acurralado.
Que me dis?
Se es ti.
Non, ho, non son eu. É o actor Wesley Snipes.
Dinme que me parezo, pero penso que non.
O Wesley ese éche ben guapo.
A ver, por que cona tardades tanto?
Quen carallo é este?
Hostia! Merda!
Aí!
Movédevos, hostia.
Señora garda, oia, señora, non.
- Teño unha urxencia, aparte iso. - Como que "señora"?
Espere na beirarrúa, "señor".
Aí está, collédeo!
Pero que demo fai?
Como non baixe, vai saber o que é bo.
Son policía!
Teño un 415. Home, posible psicótico.
Pare, tampouco hai que pasarse.
Parécelle normal isto?
E a vostede parécelle normal? Pare agora mesmo!
Pare de botar pementa.
Perdoe, señora garda.
Merda!
Móvase!
Que carallo?
Apartade.
Seguide!
Que demo pasa?
Que cabrón, como escapa.
Fillo de puta.
Cabrón!
- Ei! - Que?
Fódete, cabrón.
Merda!
- Abran paso. - Abran paso.
- Déixeme verlle as mans. - Mans arriba!
- A boas horas! E cando me disparaban? - As mans!
Son policía en Detroit, Axel Foley.
- Teño a placa no peto. - Non a colla.
Levo 30 anos sendo poli e, sendo negro, aínda máis.
Sei o que convén.
Que vergonza estou pasando.
Si? Pensárao mellor antes de dar ese paseíño.
E este é o voso coche?
Parte de min prefire estar no caldeiro
en vez de ir neste coche de xoguete de Fisher-Price.
Sodes polis de Lego.
Como vai aí?
Podía adiantar o asento, pero non me dá a gana.
Inspector Foley.
Inspector Bobby Abbott.
Avisas a Taggart?
O xefe, Taggart? Estará ocupado, seguro.
Pódeslle dicir que son Axel Foley?
Vale. De que coñece o xefe?
Xa estiven en Beverly Hills.
Xa o vin. Vostede leu a súa ficha?
Isto é moito.
Alteración da orde, varios tiroteos, fuxidas da policía.
Isto é do 84, despois está este do 87
e do 94. Non estivo moi fino.
Taggart. Alguén sabe onde anda Taggart?
Quero falar con el. Meu, avisas a Taggart?
- Trent, non o fagas. - Non sexas cabrón, avisa a Taggart.
A que foi á oficina de Billy Rosewood? Sabe que quere foderme un caso?
Estaba axudándoo?
Apoio aéreo da policía dos Ánxeles.
Pasaches de ser un gran piloto a patrullar tendas.
Que pasou? Caíches en desgraza ou non dabas máis?
Señor Foley, entendo que leva moito nisto,
pero o mundo cambiou un pouco.
Non pode sentar na mesa doutro home, dicir algo que ameace a miña virilidade
e pensar que me vou poñer nervioso e que vou esquecer do que falaba.
Seguro que lle funcionaba antes,
pero comigo non é así.
Voullo preguntar outra vez.
Que facía na oficina de Rosewood?
Meu, ou avisas a Taggart ou acúsame xa.
Claro que vou acusalo. Dous cargos de imprudencia temeraria.
Dous cargos?
Si.
Está ben? Que fai?
Unha xuventude complicada.
Quero chamar o meu avogado.
Billy, estoume preocupando. Vale?
Chámame.
Son Jane Saunders.
Jane, ola, son teu pai.
Antes de colgar, estou na comisaría de Beverly Hills.
Detivéronme. Ola?
Ei!
Iso non funciona. Podo volver chamar?
Jane, escoita,
estou aquí, detivéronme e teño que falar...
Vale, escoita con atención.
Ei!
Pagades as facturas? O teléfono non vai.
Preciso outro.
Non me miredes así. O voso teléfono é unha merda.
- Se cadra non me oíches... - Ei!
Rosewood chamoume onte á noite. Sácame e cóntoche todo o que sei.
Que che dixo Billy?
Jane.
Alégrome moito de verte
e non sei nin como...
Vin polo meu cliente, Samuel Enriquez. Seica te chamou Rosewood. Que che dixo?
Xa sei que temos moito do que falar.
Vin porque pensaba que estabas en perigo.
Iso querías facer? Aquí?
Agora? E así? Despois de pasar anos sen falarme?
Taggart quere velo por un motivo descoñecido.
- Jane. - Ola.
Non me digas que vos coñecedes.
Bobby, este é meu pai.
Vós tivestes unha relación?
Que?
Mira, Bobby,
dásnos un minuto?
Despois de falar con Taggart, cóntoche todo o que sei.
Vale?
Xefe!
Xefe John Taggart.
Fillo de puta.
Como me botas esta merda enriba?
Como te botei en falta!
Que carallo fas aquí aínda?
- Por que non te retiraches? - Retireime, pero...
Maureen e eu volvemos xuntos e, sinceramente,
non quero estar na casa.
Perdón. Cade Grant, Axel Foley.
- Ola. - Grant era dos nosos.
Agora dirixe a unidade conxunta antinarcóticos.
Levo oíndo historias de Axel Foley desde a academia.
Dábaslle un par de copas a Taggart
e falaba horas e horas.
Que te trae de volta por aquí?
Chamoume o meu vello amigo Billy.
Billy.
Ese caso teno moi preocupado.
E meteu a Jane tamén.
Andan con parvadas de teorías da conspiración.
Sempre tivo olfacto para iso.
Axel, a túa filla defende un asasino de policías.
Perdoa, Jane Saunders é a túa filla?
É. Como que asasino de policías?
Si.
Defende un rapaz, Enriquez, matou un policía encuberto, Copeland.
Mi ma, eu... é o primeiro que sei disto.
Ela afirma que Copeland era corrupto.
Como de ben o coñeces?
Foi da comisaría de Beverly Hills, así que diría que é unha trapallada.
Copeland era un dos meus, Foley. Podo dicir sen dúbida que está limpo.
Era un poli listo, home de familia.
Se ata adestraba un equipo de nenos.
Era un exemplo.
Vaia, síntoo.
Este traballo é moi esixente, non?
Vale, pois déixovos.
Vale, meu.
- Ola. - Ola.
Que tal vas?
Ben.
Véxote ben.
Grazas, eu a ti tamén.
Veña, acompáñote.
Vale.
Saes con alguén?
Preferiría non falar contigo diso.
Sen fallo.
Perdoa por...
desaparecer así.
Non te preocupes.
Daquela é teu pai?
Non é meu pai.
Ou sexa, ser, é, pero nunca exerceu como tal.
Entendo.
Que?
Pois que ten sentido, supoño.
Que parte?
Que sexa policía, que prenda criminais, que ti fagas isto.
- Estasme analizando? - Eu nunca faría iso.
- Sento no seu sofá, doutor Abbott? - Boh.
Onte tiven uns soños rarísimos, falamos deles?
Meu pai e eu tampouco nos levabamos moi ben.
Síntoo, nunca...
- Nunca falamos do tema. - Xa.
- A familia pode ser complicada. - Si, unha merda.
Xa.
- Jane, espera. - Isto foi un erro.
Rosewood foi ó depósito o outro día.
- Sabes por que? - Agora non sei nin por que falo contigo.
Había uns tipos desfacéndolle a oficina e o home que acabo de coñecer, Grant,
é o primeiro capitán que vexo
cuns Gucci de dous mil dólares. Algo hai.
Que podía facer Rosewood no depósito?
- O coche de Copeland está alí. - Si?
Cando falaches con el?
Despois de...
Mira, non vou facer isto, xa te saquei, de nada.
Para, espera. Despois de que, Jane?
Rosewood pode ter problemas.
O que fose buscar podería exonerar o teu cliente.
Si.
Vale, pois lévame ó depósito
e mañá collo o avión para volver a Detroit.
- E podemos volver estar... - Distantes.
Que palabra é esa?
Conduzo eu.
Vale, conduce ti.
Si, Mary J.
Moito che gustaba esta canción!
Sei que temos moito que falar...
A norma é non falar de temas persoais, vale?
Vale, entendido, pero, é que...
Tiña que sacarte de Detroit, non era seguro.
A mafia da rúa doce xurou matar a miña familia.
E puxen a miña familia a salvo.
É que a mafia da rúa doce mete medo.
A mafia díxoche que te divorciases e quedases en Detroit?
Non, foi túa nai, que é dez veces peor que a mafia da rúa doce.
Acusan o teu cliente de matar un poli?
- Non o fixo. - Como estás tan segura?
É un rapaz, enredárono para pasar cocaína para seu tío.
Quen é seu tío?
Un traficante da zona leste, chámase Chalino.
- E dis que Copeland é corrupto. - Digo.
Non ten sentido.
Se Copeland traballaba para Chalino, por que o ía matar?
Pousas os papeis do caso?
- Aínda tes a arma? - Non.
- Non vas ó campo de tiro? - Non.
Esquecín como escapar dun maleteiro, soltar esposas, disimular
e as trapalladas de poli que tentaches meterme na cabeza.
Jane, hai uns anos fun a terapia.
Fuches a terapia?
Por que che sorprende tanto que fose?
En realidade non fun a terapia, pero lin cousas en Internet.
Mira, o que che quería dicir
é que cando facía cousas como ensinarche a liberarte dunhas esposas,
é como os pais que levan os nenos ó fútbol ou lles compran un xoguete, sabes?
Ás veces os pais fan iso porque non saben expresarse con palabras,
e fan cousas, enténdesme?
E que quere dicir cando para de facelo?
Enténdesme?
Axúdolles?
Iso espero.
Son Axel Foley, produtor da nova peli de Liam Neeson, Depósito.
Estamos buscando un asesor técnico e esperamos que sexas ti.
Asesor técnico?
Non me interesa nada detrás das cámaras.
- Paso. - Enténdoo.
Espera.
Es actor? Sóame de verte nalgún lado.
Sabíao, sabía que te vira. Onde te vin?
En O destino de Xúpiter, facía de sargon número catro...
Claro, sargon número catro! Fixéchelo fenomenal.
- Contra, grazas, moitas grazas. - Incrible, moi bo traballo.
Axudoume moito Channing.
- Sabías? - Tatum.
De que vai a peli?
- Pois vai de... - Non, ti saíches nela.
Es a estrela, cóntanola ti.
- Queres que a conte eu. - Si.
Pois vai de...
Xúpiter, está Xúpiter e despois...
- Ten un destino? - Si, estás de broma?
O seu destino? Iso foi...
É a miña escena favorita.
Non cres que sería un padre Kilgore perfecto?
- Si. - Serás o padre Kilgore.
O padre Kilgore é o heroe da obra.
- Ai, non dou creto. - É a hostia.
Que emoción!
A peli empeza con Liam Neeson entrando nun depósito da policía.
Quieto parado. A nós entráronnos onte á noite.
En serio?
- Xúroo por Deus. - Onte?
- Mira, nesta cámara. - Non.
Mírao.
Fíxate, que raro. Parecía que sabía que iades vir.
- Foi onte á noite? - Si.
- Onte. - E chegades xusto vós.
Como se lle chama? Destino? Isto é o destino.
- Aliñáronse as estrelas. - Coma nós.
Isto só pode ser o destino. Seica vos entraron onte.
Mira, e se gardas os cans e botamos un ollo rápido? Para investigar.
- Vale, si. - Temos que investigar un pouco, padre.
Isto é como o depósito de Detroit,
pero non se parecen en nada.
Ese coche é de Copeland.
Bateu con outro coche. Ves a transferencia de pintura?
Sam dixo que os atacantes ían nun SUV negro.
Viches? Cadra.
Un minuto.
Instaláronlle unha cámara de vixilancia,
e das baratas.
Falta a tarxeta SD, sería o que veu buscar Rosewood.
Isto non cadra.
No informe da policía non din nada de cámaras.
Iso significa...
Que hai unha gravación do asasinato de Copeland nesa tarxeta.
Iso foron buscar á oficina de Billy.
Mi ma, que ben fías as cousas.
- Levaralo no sangue? - Non fagas iso.
- O que? - Unirnos, para de...
- Non nos unimos? - Non.
Vale, sen unirnos.
- Estannos seguindo. - Como o sabes?
Que farías se foses eles e non encontrases o que buscas?
Eu seguiríanos por se os levamos á tarxeta.
Oes, non terás un espello?
Non, por que?
Temos club de fans.
Vamos.
Ei, aparca aí, a ver quen nos segue.
Achégame máis.
Ola.
Señorita Saunders, chamouna o señor Romslo.
Grazas, logo chámoo.
- Moi ben. - Vale, abur.
Aí.
Son eles.
Os da oficina de Rosewood.
Onde cona se meteron?
Deberían estar diante.
Merda!
Mira, foi difícil facer isto de...
- Se foi difícil o que? - Cambiar o apelido.
Cambiaches o apelido por Saunders. Foi fácil cambiar?
Foi.
Hai que cubrir moitos papeis.
- Telo que ter moi claro. - Saunders.
Non é máis chulo Foley? Foley fai sorrir cando o día.
"Mira, son Foley."
- Non? - Algo máis?
Foley soa forte.
Ten máis impacto e tamén algo crocante.
Foley, Jane Foley, Jane Saunders.
Desculpa, como se escribe? S...
A-U-N
D-E-R-S.
Saunders.
Vale, ben.
- Que sitio é? - O Eastern.
Non che van deixar subir, é un club social privado.
Boa noite. Dime o seu número de socio, señor?
Si, o meu número de socio é inspección de bombeiros, 17484,
é unha inspección sorpresa.
Que lle parece, guapo?
Como dixo que se chamaba? O xefe Sullivan veu aquí hai pouco.
Se segue con esa actitude, pécholle o local.
Mire, pode ensinarme a placa outra vez?
A verdade é que non, non o coñezo e roubaron moitas placas por aquí.
- Non lle vou sacar a placa... - Vou chamar o xefe Sullivan.
Pois chámeo, non sei se lle contestará,
acaba de xubilarse, ou sexa, despedírono por estar bebido no choio.
Non sabía nada.
Mexou na parede.
Fixemos todo para ocultarllo á prensa.
Dorothy Hrbek, da oficina do alcalde. Como está?
- Ben. - Xenial.
Dime a capacidade máxima de arriba?
- Oitenta e cinco. - Oitenta e cinco?
- Moi ben. - Moi ben.
Se subimos agora, non haberá máis de 85 persoas.
Non haberá 86 persoas arriba?
- Non, señora. - Daquela non se preocupe.
Eu deixaríanos pasar, contamos a xente, revisamos os extintores e xa marchamos.
E xa marchamos.
Non teño inconveniente con iso.
Grazas, guapo.
Espero que haxa 85.
"Da oficina do alcalde", moi ben pensado.
- Estabas nervioso. - Non, preparábame.
Daba pena verte.
Si? A túa cara non dicía o mesmo.
Parecía fascinada co que facía.
Ver a papá traballar.
Ola.
Ola, rapaces.
Débovos unha desculpa.
Non era Wesley Snipes o da foto, era eu.
E perdón por iso tamén, non sabía que ía inchar tanto.
Ponlle xeo.
Vale, deixádenos un minuto, rapaces.
Síntoo moito, Foley. Señorita Saunders, alégrome de vela.
Así que eses eran dos teus, mira ti.
Queredes tomar algo? Calquera cousa, algo de beber?
George fai uns mojitos de medo.
- Non, grazas. - Que facían na de Rosewood?
Billy Rosewood colleu, roubou unha proba crucial
que preciso para seguir coa investigación dos eu caso.
Non son policías. Como vai iso, capitán?
Antes podías conseguir unha orde de rexistro máis facilmente,
pero, agora mesmo,
hai que ter coidado co que dicimos e co que facemos.
Axuda ter xente fóra da cadea oficial de mando.
Merda, ti sabes do que falo, non, Axel?
Neste caso, se cadra parece que se pasaron un pouco.
Si, pasáronse un pouco, porque intentaron matarme.
Polo que me dixo Taggart, ti, santo, non es.
Entendes a presión que teño, non?
O concello vai por min.
Teño que recuperar a proba para exonerar a Copeland
e farei o que sexa para conseguila.
A súa familia ben o merece.
E a de Enriquez, non, capitán? A súa familia tamén ben o merece.
Sabedes? Gústame ver isto.
Vós os dous xuntos,
traballando en equipo, pai e filla, contra.
É impresionante ver como puideches manter
a relación tan estreita, aínda que ela protexa
a xente que levas toda a vida intentando encerrar.
Impresióname que non che afecte.
A ver, delincuentes, vale, pero falamos de matar policías.
Que che parece iso?
Arriscamos a vida todos os días.
Aí fóra hai unha guerra, merecemos máis.
Como o Rolex que levas.
Gold Daytona. Non é unha preciosidade?
Si, explicáchelo cando dixeches o esixente que é o traballo.
Non dá nada a cambio.
Polo menos, non coma iso.
Será só en Beverly Hills.
Sei que o gañei e que o vou gozar.
Grazas por pasar por aquí.
Polo que a min respecta, foi un pracer.
Zapatos de mil de dólares, un Rolex, por Deus.
Vin polis corruptos, pero este tipo está a outro nivel.
Ti que pensas?
- Queres a miña opinión? - Quero.
- Un: Grant sabe que lle pasou a Copeland. - Si.
Dous: Grant sabe que o sabemos e dálle igual.
- Así que ou A, é bobo... - Que non o é.
Ou B, ten poder. É dicir, é perigoso.
Mira que ben. Ves como traballan as grandes mentes?
- Foley e Foley. - Saunders.
Exacto, Foley e Saunders.
Pensas que Grant ten razón, non?
- En que? - Sobre min.
Vin como me mirabas mentres falaba.
Jane, decidiches representar criminais.
Decidín facerme avogada para foderte?
Non, pero tampouco imos facer como que non é a guinda do pastel.
Non fixen nada por ti. Sabes por que? Porque non estabas.
Aquí fixemos mal os dous, vale? Deixámolo en empate.
Tes aí o coche que alugaches.
- Si, pero non acabamos. - Si que acabamos.
Volve a Detroit, falamos dentro de cinco anos.
Para que o saibas, se de verdade foses a terapia,
o pai é sempre o pai e o fillo é sempre o fillo.
Non fixemos mal os dous, fixeches mal ti. Adeus.
Vale.
Chamaches a Investigacións Rosewood. Deixa unha mensaxe.
Ola, Billy, onde estás? Chámame.
Que precisa, señor?
Si, son Nigel Applebottom de Bon Appétit
e preguntábame...
Mire, ó carallo, xa estou canso.
Ten algún cuarto libre?
Ten sorte, hai un precioso con vistas.
- Perfecto, ese. - Xenial.
Son 940 dólares a noite, impostos á parte.
Encántame Beverly Hills.
O das 10:30 está aquí, sala de conferencias.
Os socios queren que mire isto, vertedura de petróleo en Alasca.
Posible acordo.
- O cliente pediu que fose vostede. - Xa te chamo despois, vale.
- Nome? - Red Michaels.
Red Michaels...
Señor Michaels.
Por favor, chámame Red.
Que? Que fas aquí? Dixeches que marchabas da cidade.
Red Michaels nunca escapa dunha pelexa.
Botádeo de aquí, chama a seguridade.
- Vou ó despacho. - Jane!
Mira isto.
Saqueino da axenda de Rosewood.
Dáche algunha pista?
Fun pola mañá, había moita seguridade,
incluso para ser Beverly Hills. Sabes quen máis estaba?
Os tipos de onte á noite.
Si. Son perigosos, Jane.
Se non queres que estea contigo, vale,
pero, polo menos, déixame darche unha arma.
Vou falar con Sam, está ocultando algo.
- Déixasme falar a min? - Nin de broma.
- Por que non? - Porque non es avogado.
Pero parezo avogado.
Parece que vendes fundas de iPhone a adolescentes.
Que?
Mira, Jane, é o meu traballo, é a miña vida, vale?
Somos da rúa, conseguirei que fale.
Vale, despois vas ó aeroporto.
Quérote fóra da cidade e fóra do meu traballo. Marcha.
Trato feito.
E quérote sen ese traxe. Que é iso? De onde o sacaches?
Compreino en Hollywood, é chulísimo.
Pedíanme 50 dólares e compreino por 39,90.
Dá noxo.
Por 39,90, fai boa feira, Jane.
Oe, case rima.
Espera, non podo tomar a pastilla da tiroides coa do fígado?
Era así?
Si, cona, Maureen, tranquila, aínda non as tomei.
Que podería pasar? O fígado xa o teño clinicamente morto.
Teño que colgar.
- É do caso Copeland? - É.
Parece aberto
e, a estas alturas, debería estar pechado coma un videoclub.
Veño do depósito.
Sabía que había unha cámara de vixilancia
no coche de Copeland?
Non me sorprende, estaba nunha operación encuberta.
Vale, e ninguén me ía avisar, aínda sabendo que é o meu caso?
Inspector,
o seu homicidio de alto nivel resolveuse só.
De ser vostede, agradeceríao
e deixaría de dar polo cu e facerme o interesante. Entendido?
Desculpe, señor. Podo miralo?
- Non é da comisaría, non? - Non.
E a tarxeta SD?
Exacto, o seu excompañeiro entrou no depósito
e, xusto onte, Axel Foley aparece alí para meter o fociño.
Paréceme, señor, que o caso se está poñendo interesante só.
Merda.
Chamaches a Investigacións Rosewood. Deixa unha mensaxe.
O contestador.
Sigo pensando en por que estaría desaparecido tanto tempo.
- Rosewood non se asusta facilmente. - Iso preocúpame.
Volvemos ter compañía. É o teu mociño Bobby o que nos segue.
Non é o meu mozo.
Si que o é. Vin como vos mirabades na comisaría.
Só por saber, tiñades unha relación e xa non a tedes?
Vale, por saber eu, ti segues solteiro?
- De feito, son célibe. - Non quería saber iso.
Hai cousas que non dixen que penso que debería dicir.
- É un discurso? - Non é un discurso.
Fáloche de corazón. Es a miña única filla, si?
Eu levo sendo tanto tempo pai como ti filla.
Improviso sobre a marcha. Coma ti.
Cando tiñas cinco anos, fora pai cinco anos.
Cando tiñas dez, logo 20, e agora tes...
- Non, veña, bótalle. - Sei cantos anos tes.
Aposto cen dólares a que non sabes
- a idade da túa filla. - Pensas iso?
Veña, vai. Conto ata tres. Un...
Dous...
Non!
David, 14, un tiroteo, preciso reforzos en Wilshire con Doheny.
Non!
Cando empece a disparar, corre.
Estades ben?
Si. Estás ben?
- Estou. - Si?
O teu aniversario é o 24 de marzo e tes 32 anos.
Antes disparaches ben.
Grazas, agradézocho.
Se non o fixeses ti, ía facelo eu.
Cústache admitir que precisas axuda?
Volves facer de psicólogo comigo?
Se cadra ten que ver coa relación que tes con Jane.
Ti non sabes nada da miña relación con Jane, vale?
Que tal a túa relación con Jane?
Non temos, deixoume ela.
E non me dá vergonza dicilo. Rompeu ela comigo, sabes por que?
- Teño moitas ideas. - Non podía saír cun poli.
Quen eran estes?
Uns asasinos do cártel de Adelanto. Detiveron uns cantos aquí en outubro.
E detívoos Rosewood, non?
Si, non foi adiante, retiráronse os cargos por falta de probas.
Porque o supervisor foi Grant.
- Como o sabes? - Foley, pasa para aquí.
Desculpa.
De repente, eses gánsteres atacáronnos con armas de asalto.
Non daba creto, en Beverly Hills!
E Manolo salvounos os dous. Ladrou...
Taggart, sei que estás cabreado, pero mira isto.
Sabes o que penso?
Hai tres días, sentíame fenomenal.
Só espertaba tres ou catro veces de noite para mexar.
E, hoxe,
subiume moitísimo a tensión.
Tes a pel xenial. Non sei que fas, pero funciona.
Merda.
Billy traballou meses nisto.
Son os mesmos. Debían estar no caldeiro, pero zafaron.
Analizamos a droga e era talco.
Billy acusou a Grant de cambiar a droga.
E xuraba que Grant era corrupto. Díxenlle: "Non me cadra".
Pero coñeces a Billy, non paraba e cabreou moita xente.
É o que ten o choio se o fas ben.
E acabou entregando a placa por isto.
Meteume a culpa por non defendelo, pero coñezo a Grant.
É bo policía.
Formeino eu, cona!
Foi novato meu cando eu estaba empezando.
E Billy foi compañeiro teu 30 anos e agora está en perigo, Taggart.
Veña, home.
Espera un momento.
Estás metido nesta merda?
Como me preguntas iso?
Despois de 40 anos de amizade.
- Que queres de min, Axel? - Que volvas ser poli outra vez.
Fóra do meu puto despacho.
Volve dunha puta vez a Detroit!
Abbott!
Cago na cona, ven aquí. Que esta merda?
Estás convertendo Beverly Hills en Ciudad Juárez.
Foi unha emboscada. Que máis ía facer?
Estás suspendido sen soldo.
Pendente dunha investigación pola xestión do homicidio de Copeland.
Entrega a placa e a arma xa.
Supoño que non o quere resolver, non, xefe?
Só xestionalo.
Fillo de puta.
- Que che dixo? - Estamos sós.
E non te queres render, en serio? Despois do que acaba de pasar?
Sei que deu medo,
pero, por experiencia, Jane, iso é que estamos preto.
Preto de que? Son avogada, non poli. Non ando en tiroteos.
Ninguén vai axudar o teu cliente e ninguén atopará a Rosewood.
Só nós.
Iso é case certo, quitando que o caso é meu.
E parece que teño tempo libre.
Suspendeute?
Exacto.
- E é a primeira vez, a que si? - É.
Parabéns. Suspendido fixen os meus mellores traballos.
Si, estou emocionadísimo. Que máis non me dixestes?
Camomila?
Grazas.
Como estás?
Estou ben.
Por que?
Hoxe foi moito, é só por saber.
Onde está o azucre neste sitio?
Vouche por el.
Moi ben, pedín un favor
e descubrín que se comprou a casa en agosto en efectivo.
E sabes onde está o azucre e todo. Estás moi cómodo aquí.
Demasiado cómodo.
- Quen comprou a casa? - Un fondo, Ocean Equities, LLC.
Compraron e venderon casas de luxo os últimos cinco anos.
A conta téñena en Century City,
Financiero Culiacán.
Culiacán, así branquean os cartos da droga.
Que ten que ver co asasinato de Copeland?
Non está claro.
Claro que non, Rosewood sabía que algo había con esa casa.
A casa do lado está á venda, fixeime cando fun vela.
Se cadra podemos entrar a ver que pasa.
Parece legal facer iso.
Vale, a casa pódese visitar,
pero só con cita.
Coñezo alguén que nos pode meter.
"Ach-well!"
Ola, Serge!
Ola, alégrome de...
Vale, moi ben.
Mira, esta é Jane. Acórdaste dela?
Non pode ser Jane.
É Jane.
Está preciosa. Acórdaste de min?
Es imposible de esquecer, Serge.
- El é Bobby. - Inspector Abbott.
O que?
Inspector Abbott.
"Abat"?
Hábito?
- Abbott. - Abbott.
Abbott.
Serge.
Que?
Noto...
Noto a "quésmica".
- O que? - A "quésmica" entre eles.
- "Quésmica"? - O negativo e o magnetismo?
A química.
- Canto levades xuntos? - Non estamos xuntos.
Xa non.
Estou de misión encuberta con Axel Foley, que alegría.
Axel, estes dous son superriquiños. Son lume!
Parecen dous "moneños teté".
- Dous que? - "Moneños teté".
- Monos tití? - Xúntanse toda a vida.
O de monos non soa ben.
Pensa noutra merda que non sexan monos tití.
Non chames mono á xente negra, nin con ese acento. Vancha facer.
Serge, por favor, estás divino.
Cala, por Deus!
- Cala ti! - Cala!
- Cala!
A ver se calades os dous.
Quen son?
Os clientes dos que che falei. Son unha parella preciosa.
Grazas por facernos un oco. Eu son Jacqueline e el é o meu home, Chad.
E este é o superrico home de éxito e sogro.
Ola, papi.
Que andan buscando?
Quero atopar a casa perfecta para a miña nena e o seu mociño.
Non quero falar de máis, pero...
Jackie, podías dicirllo.
- O que? - Que estás embarazada!
- Vou ser avó! - Avoíño Axel!
Papaíño.
- Papi é máis alegre. - Papá é mellor.
Os nenos son un regalo, si, cando o son.
O meu fillo é un fracasado. A ver, ten catro anos, pero xa se lle ve.
Xa se lle ve, ten lentes e todo iso, si. Non é moi chic?
Estas columnas son de infarto.
Vale, temos oito cuartos, dez baños, piscina, spa, sauna...
- Cantos baños dixo? - Dez.
- Non pode ser. - Que non! É importante.
Cando se fan festas, tes sitio para foder.
- Adoro as festas. - Cal foi a túa última festa?
- Onte. - Vai de aí, ho.
Que non, estou canso, preciso a sauna.
Podemos ir todos xuntos á sauna. Non sería precioso?
E se leva a parelliña ver a sauna? Déalle calor.
Teño que chamar o banco.
Ata despois!
Nenos, sodes adorables, a verdade, ódiovos un pouco.
Non, alégrome por vós.
Adoro o amor e a felicidade e toda esa merda.
A casa está chuliña, non?
- Está. - É un soño.
Gústanvos os baños?
Usámolos.
Si, eu igual.
Estou solteira.
Non.
Si. Estaba saíndo con alguén,
pero descubrín que me facía fotos dos pés e vendíaas por Internet.
- Como? - Si, estou niso.
Mirade este vestidor.
A xente que vivía aquí gustaríalle esta casa en serio?
Si, serían, en plan:
"Que sexa interesante. Un pouco de gris por aquí e acolá,
algo barroco e algo de gris.
Se non che gusta, podes coller a miña porta caucásica."
Caramba, pos acentos!
É que á miña muller apaixónalle o deseño de interiores.
Por Deus, "muller", sempre o esquezo. Ven aquí.
- Vale. - Nenos.
Todo feito.
Vale, Ashley.
Vale, Axel.
Espera, que me dá algo.
Axel, Ashley.
Xuntos seriamos "Actually".
Vas comprar a casa?
É que esta casa non nos vai ben.
Non a imos comprar, é horrible.
- Imos ver outras. - Si.
- Grazas. - Eu tamén a odio.
- Gústanme os teitos. - É un horror.
Ódioa moitísimo. Non, está ben. Si.
Si, que pasa?
Temos un problema. Foley acaba de estar na casa.
Cago na cona, eu xa vos avisei.
Chamamos os amigos de Sinaloa?
Non, non quero máis mortos.
Precisamos a puta tarxeta SD.
Xa me encargo eu.
Un dos Navigators negros estaba tapado.
A transferencia de pintura foi co coche de Copeland.
E atopei isto.
Xa os vin antes.
Úsanos os militares para alterar o sinal e que non poidan disparar.
Nin pedir axuda.
- O rapaz dicía a verdade. - Xa está.
Acabouse.
Para ti, para min, non. Teño que ir onda Taggart.
Ir onda el para que?
Falar de compras sospeitosas e marcas de pintura?
Grant xa saberá que estivemos na mansión e xa movería o coche.
Para cachalo, hai que atopar a tarxeta SD e o que sabe onde está é Billy.
Grant non era o meu obxectivo,
non persigo un asasino.
Busco unha dúbida razoable para o caso de Sam, e xa a teño.
Que me dis do tío de Sam? Como se chamaba? Chalino?
Chalino, si.
Se cadra fala con nós porque Grant intenta acusar o sobriño dun asasinato.
Vós estádesvos oíndo?
Vanme suspender, vós non tedes xurisdición nin apoio.
É hora de usar a lei.
O carallo, hai que falar con Chalino
e intentar encontrar a Rosewood. Hai que facer algo.
Que parva son.
Isto non era por min nin polo meu caso. Falo por ti.
Vin aquí porque estaba preocupado por ti, nena.
Viñeches porque había acción, coma sempre.
Vés á cidade e intentas quedar de heroe.
Típico de Axel Foley.
Mira, eu quería formar parte da túa vida. Quería e intenteino.
- Como? - Botáchesme fóra.
E ti sempre te rendías, non loitabas. Son a túa filla.
Na vida, o único polo que loitaches foi o traballo.
Mira, é obvio que eu nunca fun pai, pero...
Ou sexa, o que digas é irrelevante.
Pódoche dicir que cando meu pai
nos trouxo a Beverly Hills desde Chicago de nenos,
cabreeime moitísimo con el.
- Criácheste en Beverly Hills? - Si, tecnicamente.
- Que? - Agora enténdoo. Bobby de Beverly Hills!
Mira, non sei por que a túa filla te odia tanto,
pero sei por que odiaba o meu pai. Por egoísta.
Tróuxonos aquí sen querermos.
Despois, deixou a miña nai antes dun ano.
Nin pensou nas consecuencias para nós ata hai pouco,
hai uns anos, que me chamou e pediume quedar comigo.
Miroume ós ollos e pediume perdón.
Foi reparador.
Non lle debo desculpas a ninguén, vale?
Jane foi quen me botou da súa vida, non ó revés.
Falei cun colega que traballa aquí.
Dixo que a base de operacións de Chalino é aquí.
Estes tipos van ter armas.
Nervioso?
Si. Todo ben, pero é normal estar nervioso se vas entrar nun bar cheo de armas.
Ti non estás nervioso?
Bobby, son de Detroit. Para min, é como ir a un Buffalo Wild Wings.
Non se parece a un Buffalo Wild Wings.
- Que queren? - Dúas cervexas.
Ves o tipo?
Ese é Chalino?
- Aquí teñen. - Grazas.
Éche un artista.
Sabes o que queren os artistas?
Que?
Que se valore o que fan.
- Non. - Si.
- Non, non, para! - Bravo!
Chalino! Mi madriña!
Foi a mellor versión do choio ese que oín na vida!
Tes a voz dun anxo, meu.
Tes que compartir esa voz.
Vasme vacilar ti a min, meu? Dicindo esa merda? Que cona...
Viñemos porque lle tenderon unha trampa ó teu sobriño Sam.
Vaille caer perpetua por un crime que non fixo.
Viñemos facerche unha oferta, podemos axudalo.
Xenial, papi, acéptoa.
Agora xirade e poñede o cu fóra de aquí.
Tesnos que axudar a encerrar a Grant.
Oístes iso? Sabedes do que falo? Estes tipos son polis, vale?
Parécevos normal que estes tipos
entrasen aquí facendo como que somos colegas?
Dádeme un puto motivo para confiar en vós.
Ei. A miña filla representa o teu sobriño.
Tamén intentaron matala.
- A avogada esa é filla túa? - Si, case a matan.
Por iso quero a Grant, quéroo sacar.
Collemos a Grant e liberan a Sam, todos gañamos.
Tivestes sorte. Vide aquí, imos falar.
Vale, liscade todos, este é o meu sitio, hostia!
- Como é a túa historia con Grant? - Grant, Grant é o can grande, papi.
O grande, vale?
Ten polis corruptos traballando con el que protexen os intereses do cártel.
Drogas. Os intereses do cártel son as drogas. Ti es traficante.
Son máis ca iso, vale? Non me limites.
Teño capas, son complexo.
Vale, tranquilo, vémosche as capas, es coma unha cebola preciosa.
Con brillantina.
Es un bo cantante.
Por que matou Grant a Copeland?
Quería ser legal.
Ademais, seica estivo falando cun investigador branco.
Rosewood.
Que lle pasou ó tipo?
Ó investigador?
Cachárono metendo o fociño no leste do porto.
Por onde traen as drogas.
E, vide aquí, vide.
Non vou dicir nada máis.
Hai que ir ó porto.
Eu, de vós, apuraba, porque hoxe descargan o último cargamento.
E hai bastante lea.
Grazas.
De nada, pero quietiños.
Outra cousa.
Se me fodedes,
os meus colegas vanvos rebentar.
Sobre todo a ti.
E non queres iso.
Boa sorte.
Vale, recordas o outro día
cando me dicías que fose sincero co que sentía?
Recordo.
- Quero que sexas sincero agora. - Vale.
Cando che apuntou á cabeza, non cagaches por ti?
Porque oín algo.
Como unha fuga, despois unha cara rara
e mirei para...
As mans!
As mans arriba!
- Que carallo? - As mans no coche!
Está ben!
Que é isto?
Axente Abbott, isto non é bo.
É unha trampa, unha puta trampa. Vós...
Non, escoita.
Contra.
Decepcionáchesme, Axel.
Suponse que loitabamos contra as drogas, non por elas.
Viches moitas pelis, Grant. Non o van tragar no xulgado.
Pero tanto dá, non?
Queríasnos encerrados aquí,
págaslles ós teus inferiores
para tirarnos no peirao e acabouse o conto, non?
Sabes, ti e eu...
parecémonos moito máis do que pensas.
Os dous...
fariamos o que fose para facer as cousas ben.
Quero facerche unha pregunta.
Escoitas algunha vez as parvadas que dis?
Porque dis trapalladas de clase A deluxe.
Disparáronche algunha vez traballando?
Si, dispararon.
Vouche ensinar algo.
Ese cabrón case me parte o peroné.
Pensei que non volvería andar e sabes que me deron?
Unha palmada nas costas e unha cinta.
Unha puta cinta.
E que pensas que che vai dar o cártel? Un plan de pensións e unha casa en Boca?
Non me podo permitir vivir na cidade en que me dispararon.
Paréceche xusto?
A min non me deron cinta ningunha.
Como era a túa?
Case te admiro, Axel.
Segues pola rúa, correndo e disparando,
despois de todo o que perdiches por este traballo.
Que tal Jane, por certo?
Si.
Xefe, son Renee Minnick, señor. A miña compañeira e eu patrullamos xuntas.
Parabéns, estamos moi orgullosos.
Johnny, que carallo?
Axúdame a recoller este cisco.
Agora non, Maureen! Non me ves? Estou facendo exercicio!
Señor, vai todo ben?
Si, todo ben. Ti non cases nunca, vale?
- Que querías? - Por se non o sabía,
o capitán Grant encerrou a Foley e a Abbott por posesión de cocaína.
Cocaína?
Grant prendeu a Foley?
Debiches tolear.
Por Deus.
Que carallo?
Merda.
Ves moitas películas.
Inspector Abbott.
- Que carallo? - Xa che falei da miña xuventude.
Espera, que facemos?
Veña.
Por aquí.
Merda.
Están na M-20.
- E esperas o ascensor? - Escaparon.
- Pechade todo! Pedide reforzos! - Merda!
- Oes. - Que?
Que cona fas?
Que? Onde vas?
Ti sígueme.
- Espera. - Veña.
Non. Por que imos á azotea? Isto non ten sentido.
Porque isto está na azotea.
Non, non podemos facer iso. Eu non podo facer isto, é mala idea.
Estás algo negativo porque nos tentan matar, Bobby.
Es piloto de helicópteros e estou seguro de que iso é un helicóptero. Vamos!
Cona.
Que carallo fas? Sube ó helicóptero.
Pechamos todo en segundos, non saíron.
- Daquela seguen no edificio? - Si.
- Que fas? Hai que marchar. - Vale, si.
Apura! Non é a Aeroliña Espiritual, dálle!
Esta merda é como andar en bici. Poste e sabes facelo!
Formáronte, ti podes, hai que escapar!
Cala, quero concentrarme.
A todas as unidades, están na puta azotea.
- Están engalando. Veña! - Meu, pensaba que eras piloto de elite.
Era piloto, pero, como dixeches, xa non o son.
Coidado!
- Pareces nervioso. - Estouno.
E por que?
Estrelei un helicóptero, vale? Afectoume, non volvín voar.
- Por iso o deixei. - O que? Espera...
Paren!
- Merda! - Merda!
Estrelaches un puto helicóptero e descúbroo agora?
Perdoa, non sabía que o plan era roubar un helicóptero
do tellado da comisaría, cona!
E eu non sabía que eras tan manco pilotando!
- Optaría por outro plan! - Díxenche que era mala idea!
- Merda. - Que?
Voan por debaixo do radar. Hai que localizalos desde o chan.
Diríxense ó oeste.
- Que cona? - Calas dunha puta vez?
- Por Deus! - Cala!
Que cona fan estas monas?
Aparca! Ou sexa, aterra!
É Grant.
- Merda! - Estanos disparando.
- Voume desmaiar. - Non, nin de broma!
Ei!
- Cona! - Ei!
- Meu, que fas? - Pilota o helicóptero!
- Baixa a pistola. - Se paras, dispároche.
Dispároche a ti e despois a min, eu nun accidente así non morro.
Que carallo fas? Ei!
Atención a todas as unidades, van cara á comisaría de Beverly Hills.
Vou baixar isto.
- Aquí? - Si.
Pola Virxe do Carme.
Foley, que cona fas? Roubaches un puto helicóptero?
Grant!
Grant vén detrás!
Merda.
Merda, deunos!
Vale, agárrate.
- Merda, non teño rotor. - Que?
- Disparoulle ó rotor. - Non tes outro?
- Merda! - Hostia!
- Calas, por favor? - Merda!
- Vou baixar e aterralo agora mesmo. - Que?
Aterraxe forzosa.
- Merda! - Agora non digas nada.
Non, fixéchelo ben. Mellor do que o faría eu.
Pero tampouco moito.
Pero peor ca un piloto de verdade.
Veña, temos que marchar.
Ei! Desculpen,
que está pasando aquí?
Isto é propiedade privada!
Temos un problemiña. Hai unha persoa atrapada no helicóptero.
Axudaríamos encantados, en serio, pero poñédesme nun situación delicada,
legalmente.
Ó carallo todo! Vai morrer unha persoa! Faga algo!
Merda, vale, ben. Mire, teño que chamar o meu avogado
e xa vai o meu caddie. Davis, ven aquí, veña.
- Davis, sálvanos! - Veña.
Hai unha señora atrapada no helicóptero.
Sé un heroe.
Aguanta a respiración, saca a señora.
Ei, vide aquí! Que fan?
Temos que saír mangados.
Espera, vou por un coche.
Furto maior, dálle!
Ola, irmán, vou ser sincero contigo.
Somos policías e precisamos un coche rápido,
estamos no medio dun caso, é urxente.
- A placa. - É que non a teño.
É longo de contar, intentan incriminarnos. Axúdame!
Enténdote, irmán, de verdade.
- Déixasme un coche? - Non, ho!
Levo aquí dez anos, sabes?
Que queres? Que che dea un coche gratis porque somos irmáns?
Si, de irmán a irmán. Tes un irmán en apuros.
Si, e perdo o choio eu. Pero todo ben, non?
- Todo ben? - Somos irmáns!
Teño tres fillos e un labrador, téñoo que operar. Son 43000 dólares.
- Teño que pagalos con este choio. - É unha urxencia, irmán.
"Son teu irmán". Estamos de merenda?
- Es bo home. - Seino.
Coidas da túa familia e do can, pero temos un problema.
- Axuda un irmán. - Señora Weinstein, que tal?
Déixeo aí, vou xa. Non!
Así vas facer, logo.
- Es dos que cambia de rexistro? - Ola, alégrome de verte.
Referíaste a isto co de esperar?
Moi ben, inspector Abbott.
Ola, tío John.
Podemos falar?
Grant encerrounos?
Si, despois escaparon.
Emitín unha orde de busca dos dous, pero non sei a quen untou Grant.
Billy tivo sempre razón, debín facerlle caso.
Teu pai non falou contigo, non?
Merda.
Díxenlle cousas que non debía, non actuei ben.
Para. Non se expresa ben, pero impórtaslle máis que nada.
Son Axel, deixa mensaxe.
Ola, teño que falar contigo.
Dixen algunhas cousas...
Chámame, prométoche que respondo.
Conduce.
O teu amigo Chalino puido concretar algo máis o sitio.
- Pensas que mentiu? - Non sei, hai que seguir mirando.
Que é todo isto?
Meu.
É o camión da mansión do cártel.
Eses non teñen pinta de ser do sindicato.
Porque non o son.
Mira, ese de alí é o coche de Rosewood.
O azul con esa trangallada enriba. Vamos.
Vale, ven aquí.
Si, ven aquí.
Dígoche onde está a tarxeta.
Agachei a tarxeta SD...
nun sitio que se chama...
"ide tomar polo cu".
- Por que tardaches tanto? - Estiven de turismo polos Ánxeles.
A néboa e o fume dos incendios desta época son máxicos.
Non me fagas rir!
- Inspector Bobby Abbott. - Billy Rosewood.
Si, seino, hai que apurar.
Cargaron case toda a droga no camión.
- Nunca se ten demasiada potencia de fogo. - Billy Rosewood, estrañeite.
Merda.
Onde agachaches a tarxeta SD?
- No coitelo de Rambo, na oficina. - Hai que avisar a Jane.
Jane.
Ola, Axel.
- Grant? - Si.
Onde está?
Jane? Jane está ben,
pero non mo está poñendo nada fácil.
Pódesme facer un favor coma un mundo e tráesme esa tarxeta SD
e o camión antes de facer algo que vaia lamentar?
Onde está?
Estamos no almacén de Sunset Point, en Alameda.
Tes unha hora.
Dille ó cártel que non os mate ata que teña a tarxeta SD e pecha o sitio.
Ei, que os teus rebenten todo.
Ten a Jane.
- Xa sei que non quería regalos, pero... - Que riquiños, cueiros!
Moitas grazas. Agradézovolo a todos. Si?
- Ola, Jeffrey. - Foley, dime que non te volveron deter.
- Dúas veces, pero escapei. - Será broma.
Localízame o móbil de Jane, teño que confirmar onde está.
- Vale, non é broma. - Jeffrey, está en perigo.
- Vale, no 738 de Beverly Crest. - O fillo de puta mente, está na mansión.
- O móbil está aceso, pero non se move. - Avisa se se move.
Vale, Axel, ten coidado.
Si, vale, ten coidado. Que teña coidado.
- Vós estades ben? - Eu si.
- Non hai cinto no asento do medio. - Dá igual, imos ó límite!
Imos precisar reforzos.
Somos fuxitivos cun camión cheo de cocaína.
Non é boa idea pedir reforzos.
Que fas?
Que cona fas?
Conseguir reforzos.
Botábate en falta, Axel.
Nunca estiven aquí nunha persecución.
Cólleselle o gusto.
Xa te levou a un club de striptease?
Non, nunca o levei nin o vou levar.
Por que non?
Deitouse coa miña filla.
Non sei onde meterme.
Coidado!
Taggart vaise cabrear.
Aí van os reforzos.
- Canto nos queda? - Dez minutos.
Cal é o plan, capitán?
Conseguir a tarxeta, matar o meu pai
e rematar o choio?
Que intelixente. Será a Foley que levas dentro.
Sabe cal era o meu maior problema con meu pai?
A súa concentración maniática. Poñíame dos nervios.
Era incansable. É irónico, porque é o seu maior problema agora.
Moita sorte, cabrón.
Non preciso sorte, bonita.
Mira, eu controlo o relato.
Enriquez, Copeland, Rosewood, Foley.
Só queda un cabo solto, que es ti.
Cando a xente descubra que a teu pai o asasinou o cártel,
vai ser fácil de crer, porque vai dicir:
"Axel Foley, hostia, aínda bo é que durase tanto."
Pero a súa impecable filla Jane Saunders?
Que pasaría? Se cadra ía a todo meter por Mulholland
para chegar rápido á comisaría e saber que lle pasou a papá,
colleu a curva un pouco rápido de máis e caeu por un cantil embaixo,
pero desta non había cable de guindastre que a salvase.
Boa sorte.
Vixiádea.
Arriba!
Vai, cúbrote eu!
Tirade as armas!
Puto Foley, xa estamos outra vez.
- Non ten balas. - Merda.
Veña, maricón!
Taggart!
Por Deus, Billy, estás desfeito.
Levan dous días torturándome.
- Que escusa tes? - Colle.
- Que fago con isto? - Dispararlles ós malos.
Non ten por que ser agora, pero gustaríame que te desculpases.
Cago en todo, Billy,
acabo de salvarche a vida, vou morrer por ti.
Gustaríame oílo.
Sabes o que? Que lles dean.
- Acabaremos con eles cando conte tres. - O plan ten dous defectos.
Un: es un puto lunático. Dous: non me podo levantar.
Tirade as armas!
Cago en diola, hai cousas que non cambian.
Silva, ven aquí.
Onde está?
Axel Foley, es un auténtico fillo de puta, va que si?
E dígocho como o maior dos afagos.
Jane.
Que estamos facendo aquí, meu?
Somos dous polis de sempre, non?
Que imos facer, matarnos? Quen sentido ten?
Baixa a arma.
Vale.
Perdín a miña familia.
A miña muller deixoume.
Os fillos non me falan. Por que?
A min non me veñas con trapalladas. Non es policía, es un delincuente.
Jane.
Non.
Vaste poñer ben.
Debín apoiarte antes, Billy.
Ten collóns.
Ven aquí.
Non. Vale, suficiente.
Estás moi tenso.
Dóenme as costas.
Merda, Axel.
Señorita, por favor, terá que ir ó hospital, vale?
Vaise recuperar.
Podes escoller a comida. Pastel de carne con chulas ou...
Ah, non hai máis.
As chulas son millo fritido ou que son?
Só pon "chulas".
Só pasaron uns días e, aínda que vemos melloría,
terá que estar aquí un tempo.
- Pódoo ver? - Segundo andar.
Moitas grazas.
Ola, que quere hoxe?
Ponme unha hamburguesa feita, patacas fritas e un batido de vainilla?
Claro. Grazas.
Grazas.
Supoñía que estabas aquí.
Ola!
Ola.
- Queres comer algo? - Estou ben.
Como estás ti?
Fenomenal, non noto que me pingue nada,
así que estou ben.
Que perdín?
Morreron o capitán Grant e cinco máis.
Hai tres no hospital con vixilancia.
E o teu cliente?
A xuíza ten a tarxeta SD e o fiscal retirou todos os cargos.
De nada.
Estás ben, seguro?
- Sabes que hai que volver. - Si, estou. Quéroche dicir unha cousa.
Tiñas razón.
No de que o pai é sempre o pai
e o fillo é sempre o fillo.
É moi certo e...
Fíxeno moi mal.
Síntoo moito.
Mira,
recordas cando dixeches...
que foras tanto tempo pai como eu filla?
Nunca o pensara así.
E, si, o pai ten a responsabilidade,
pero eu agora tamén son adulta.
Podo volver intentalo?
Un trato. Primeiro, ponte ben.
Despois, cando me chames, falamos.
E, non sei, podías quedar un pouco máis.
Sempre dis que te adoran en Beverly Hills.
Vale, trato feito.
Estou moi moi orgulloso de ti, Jane.
En serio.
Hai que volver, papá.
Vale, ben, "papá". Gústame, encántame, si!
- Axúdasme a baixar do tallo? - Axudo.
Foi máis fácil sentar que erguerse.
Aí imos.
"Papá". "Papá" está a nada de ser "papaíño", sabías?
Mira, iso é.
Si, case... Oe, colle a carteira.
"Carteira". Acabo de ver o meu futuro.
- Que? - Parece que tes 83 anos.
A ver, disparáronme, por iso ando así.
Non o retorzas.
Non facía falta que che disparasen para estar xuntos!
Non, pero axudar, axudou. Admítelo, non?
Ou sexa, se non me disparasen, non estariamos cruzando esta rúa xuntos.
Prométeme que non vas volver marchar.
UNS DÍAS DESPOIS...
Sarxento, podo facerche unha pregunta persoal?
Non.
Maureen e ti cada canto facedes o amor?
Billy, que cona dis?
É bo para o matrimonio.
Lisca. Fóra do coche agora mesmo, xa.
Ola.
Non.
Debedes ser o peor equipo de vixilancia que vin na miña puta vida.
- Na vida. - Cago na cona.
Só pasou unha semana, debías estar descansando no hospital.
E vós debiades vixiarme para que non escapase, non?
- Mandouvos Jane, non? - Estamos preocupados.
Non vos preocupedes, estou ben. Tiña que saír un pouco.
Mirade, aí non hai máis que vellos enfermos.
Todos con dores, tusindo, queixándose, roñando e así.
Ti encaixarías, Taggart.
- A min non me metas. - Meu, quero comer un bisté.
- Teño fame. - Non.
Como? Levo comendo iso...
- Axel, que non. - unha semana, teño fame.
Que? Non quero montar bulla, quero un bisté.
Veña, ho, xa me coñeces.
Enténdesme. Precísoo.
- Non lle deixes, Billy. - Sarxento, sabemos que lle vou deixar.
Merda. Vamos por un bisté.
- Aí, ho. - Máis novo non me vou facer.
- Veña, vamos. - A Jane nin chío.
É unha orde.
- Non. - A Jane nin chío.
Vai ser xenial, vós fiádevos de min.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez