Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jak leci, Detroit? Tu wasz Bushman.
Mamy dziś tak cieplutki dzień, że aż wleciały ostrzeżenia zimowe.
Jeśli nie wbijacie na mecz Red Wingsów, to lepiej zostańcie w domu.
A teraz wracamy do muzyki w WJLB.
GLINIARZ Z BEVERLY HILLS: AXEL F
Przyfilowałem was!
Co tam?
Ciepło ci, Foley?
Mogę was za to przymknąć.
Pieprz się, Foley!
Drodzy fani hokeja z Detroit!
Jesteście gotowi?
Macie kasę?
Axel?
Nie chcę wyjść na lizusa,
ale to dzięki tobie wstąpiłem do policji.
- Serio? - Tak.
No to bardzo mi miło.
Dlatego gdy zagadałeś w sprawie biletów, bardzo się podjarałem.
Mówię żonie: „To Axel Foley!”. Idealna okazja, by podpytać o to i owo.
Założyłem, że nawet nie lubisz hokeja.
Dlaczego tak z miejsca założyłeś?
- No bo... - No bo to takie oczywiste?
Bez takich. Nie zakładałem...
- Założyłeś na podstawie mojego wyglądu. - Po prostu nigdy o tym nie wspominałeś.
Akurat hokej mam we krwi.
- Serio? - Mój pradziadek był hokeistą.
Grał dla Czarnych z Winnipeg w Lidze Murzynów.
Zaraz, to była jakaś Liga Murzyn...
O Boże.
Była liga tylko dla czarnych?
Masz się za fana hokeja, a nie słyszałeś o Lidze Murzynów?
O cholera.
Przepraszam, Axel.
Bardzo mi z tym źle i obiecuję poprawę.
Kurwa, w chuja mnie robisz!
„Obiecuję poprawę.
Nie muszę dłużej taki być. Będę lepszym białym”.
- Tak gadam? - No.
- A gdybym udał ciebie... - Byłoby to obraźliwe.
Ale posłuchaj.
Masz szansę na poprawę.
To miejsce ma zostać obrabowane.
Ale namierzyłeś sprawców dzięki zawziętości i profesjonalizmowi.
Ktoś chce obrabować halę?
I to już za chwilę. Spójrz tam.
- Widzisz Juniora Bollingera? - No.
Współpracuje z 7 Mile. Zabili jubilera w Berkley.
Kurde, chwileczkę. Porucznik nie odebrał ci tej sprawy?
Tak. Pewnie by mnie wylał, gdyby zwęszył, że śledzę June’a.
Dlatego tak się złożyło, że wbiliśmy na mecz,
podczas którego to ty go zauważyłeś.
Zdecydowałeś, że razem go capniemy. Już załapałeś?
- Dlatego chciałeś bilety. - Tak.
- Nie chciałeś się ze mną spotkać. - To zawsze miłe, ale mamy robotę.
Załatwmy ci awans.
Dobry Boże!
- Junior! - Cholera!
- Kuźwa. - Zgłoś to.
- Kurwa, ale co on tu kradnie? - Nawijaj, Junior.
Pierdol się, Foley! Działam już na legalu.
No to dobrze.
To bardzo dobrze.
- Przypilnujesz go? - Pewnie.
- Dobra. - Dokąd idziesz?
SZATNIA
Nie uciekniecie stąd, łajzy.
Stul pysk. Dupa przy glebie.
Gdzie mój sprzęcior? Mam wbijać na trzecią tercję.
- Coś za jeden, kurwa? - Ja? A ty, kurwa?
Chyba nie doszły cię słuchy. Jestem nowym transferem z Winnipeg.
Dupa na glebę!
Słuchaj no, chujku. Pięć razy sięgałem po Puchar Stanleya.
Żadna parówa nie będzie do mnie celować. Dawać mi ochraniacze na nogi!
Myślisz, że to jakaś gra? To nie żarty!
Spokojnie. Pewnie będziecie zdziwieni, ale ściemniałem z Pucharem Stanleya.
Zabić skurwiela!
Bierzcie wszystko!
Nie ruszaj się!
- Kurwa! - Ruchy!
Do maszyn!
- Foley! - Szybko!
Wskakuj!
Większość ludzi w twoim wieku zwalnia i bierze robotę za biurkiem.
- Trochę luzuje. - To mój patent na luz. Jesteś wyluzowany?
Boże! Ani trochę!
Pora na plan B.
A to był plan A?
Szybko!
Na mocy uprawnień od stanu Michigan rekwiruję pojazd!
Chuj ci w krzyż, stary. To podrabiana odznaka.
Tu masz coś prawdziwego!
Dobra, masz rację.
To faktycznie najprawdziwsza rzecz z prawdziwych.
Pościg z Axelem Foleyem.
Ale czad!
Zgłoś to, Mike.
Skarbie, nie uwierzysz. Wraz z Axelem zapobiegłem skokowi na...
- Zgłoś to policji! - Muszę kończyć.
Dawajcie na most!
Tu detektyw Mike Woody. Jestem z partnerem.
Ścigamy podejrzanych.
Konkretnie pługiem śnieżnym.
L-15, potwierdź.
Jedziecie pługiem śnieżnym?
Tak! O chuj mu chodzi?
Dawajcie wsparcie na róg Lake Shore i Piątej.
Niech zgadnę. Foley.
Że niby Foley?
Uważaj! O Boże!
- O cholera! - Daj mi to.
Woody, daj mi tego farfocla.
Chce pogadać.
Chyba nie rozumiem, szefie.
To przeze mnie.
Zauważyłem coś podejrzanego.
- Ale już! - No dobra.
Siema, Jeffrey!
Chciałem sobie obejrzeć Red Wingsów, a wpadłem na Mike’a Woody’ego.
Nasz Woodman to wspaniały detektyw.
Uważa, że ta ekipa może być powiązana
z morderstwami w Southside Jewelers na Szóstej.
Doprawdy tak uważa?
Bez obrazy, ale detektyw Woody nie rozwiązał żadnej sprawy od pięciu lat.
W końcu dojrzał.
Tam!
Co to było?
Axel, jeśli uszkodzisz mienie miasta...
Ja uważam, ale znasz Woody’ego. Teraz im nie odpuści.
No to dobranoc.
Głowy nisko!
Wypadam ze strefy komfortu, Axel.
Nie rozwalajmy aż tylu at.
Pora dopiąć twój awans.
To Foley!
Cholerny Foley.
Przestań niszczyć auta!
Sporo tu martwych punktów.
Nie rób tego!
- Jednak nie chcę tego awansu! - Za późno!
Nie, nie jestem Woodmanem!
- Jesteś i awansujesz. - Nie!
- Stracisz dziewictwo! - Zachowajmy je.
Za późno!
Nie zmieścimy się!
Cholera!
Dzięki za bilety, Michael. Świetnie się bawiłem.
Nie ma za co.
Ani, kurwa, drgnij!
Co jest z wami?
Ja pierdykam, ale burdel. Co powiemy komendantowi?
My? To twoja sprawa, Mike.
Ja wpadłem tylko na mecz.
To nie jest śmieszne.
- Jest i on. - Klasyczny Foley.
No proszę, nasz nowy bramkarz.
ZASTĘPCA KOMENDANTA
Jeffrey!
Jesteś z siebie dumny?
Bo wyglądasz, jakbyś był, i to bardzo.
A ty ze mnie?
Czterdzieści pięć minut!
Komisarz policji darł się na mnie przez bite 45 minut.
A raczej mnie beształ.
Przykro mi, ale twoje dni pracy w terenie chyba dobiegły końca.
Nie sądzę. Lubię to.
Ale wiesz co?
Nie wysyła się tam awanturników, tylko pracowników społecznych.
- Jestem społeczny. - Mówię poważnie.
Nie możesz odwalać takich akcji.
Kiedyś zgarnąłbyś opieprz, ale teraz zabiorą ci odznakę.
A ty ją odzyskasz jak zawsze.
Dlatego cię kocham.
No cóż.
Już nie. Zgłosiłem, że przechodzę na emeryturę.
- Co? - Ano.
Najwyższy czas.
Nie no, posłuchaj.
Wybierzmy się do komisarza.
Powiemy, że jesteś już stary i popełniłeś błąd.
- Zdarza się. - Mówię poważnie. I wiesz co?
Chcę spędzić pozostały mi czas z moją rodziną.
- Z wnukami. - Nawet ich nie lubisz.
Kocham je.
- A nie mówiłeś, że Alex... - Tak, z nim nie mam lekko.
- Pracujemy nad tym. - Nazwałeś go socjopatą.
Tego wnuka, którego kochasz i z którym chcesz przebywać.
Byłem wkurzony, ale pracujemy nad tym. A kiedy ty gadałeś ostatnio z Jane?
- Jest zajęta. - No spoko.
I uparta.
Ma to po tobie.
A ty nie idziesz na emeryturkę.
Będę za tym tęsknił.
Chwileczkę.
Nie wybrałeś losowego dnia na emeryturę. Padasz na miecz, by uratować mi dupsko.
No cóż.
Posłuchaj.
Komisarz policji żądał krwi, więc sam rozumiesz.
- Że niby co? - Jak to co?
Myślisz, że nie mam opcji?
Jeffrey, nie wiem, czy to zauważasz, ale w Detroit kipi od problemów.
- Miasto nas potrzebuje. - Nie, to ty potrzebujesz miasta.
O to chodzi. Ale wiesz co?
Ostatecznie jest to tylko praca.
Komendancie.
Pogadaj z córką.
Proszę się odwrócić.
- Nie pomyliła pani miejsc? - Liczę, że nie.
Sam Enriquez? Jane Saunders. Jestem prawnikiem.
Usłyszałam, że ktoś mógł cię wrobić.
- Nie stać mnie na kogoś z Beverly Hills. - Mnie też nie. Drogie cholerstwo.
Zrobię to pro bono.
Dlaczego mam ci zaufać?
Masz córkę.
Prawda?
Chcesz przegapić 20 lat jej życia?
Pozwól sobie pomóc. Dobrze?
Dobrze.
Jak znalazłeś się przy martwym gliniarzu?
Sprawdź moją kartotekę. Gram czysto.
Miałeś przy sobie narzędzie zbrodni, a w bagażniku kokę.
Niezbyt to czyste, Sam.
Ktoś namówił mnie na jeden przewóz.
Twój wujek Chalino?
Byłeś w aucie z porucznikiem Copelandem. Co się wydarzyło?
Dostarczaliśmy towar.
Prowadził Copeland, który działał pod przykrywką.
Co dalej?
Zauważył, że śledzi nas czarny SUV. Chciał zadzwonić, ale telefon nie działał.
Wpadł w panikę. Powiedział, że zagłuszali mu telefon.
- Spodziewał się ich. - Tak.
SUV zatrzymał się tuż obok.
Zobaczyliśmy broń.
I zamaskowany facet zabił Copelanda?
Co było dalej?
Chwyciłem za kierownicę.
Staranowałem ich samochód, ale sam potem wbiłem się w słup.
Ocknąłem się z bronią i jego ciałem obok.
Panie Enriquez.
Zgłosił pan wniosek o nowego obrońcę.
Nadal chce go pan złożyć?
Tak.
Wniosek zostaje przyjęty.
Jeśli to wszystko...
Jeszcze jedno, Wysoki Sądzie.
Proszę mówić.
Wnoszę o pozyskanie dokumentów finansowych porucznika Copelanda.
- Mógł popełniać przestępstwo... - Wysoki Sądzie.
Oskarżyciel sądził, że omawiamy dziś wymianę obrońcy,
a nie rozważać nieprzemyślaną teorię...
Oczywiście wszystkimi dokumentami podzielimy się z drugą stroną.
Nie widziałabym tego inaczej.
- Oba konta Copelanda są w Citibanku. - Przygotuj wnioski do sądu.
Załatw też podatki z ostatnich pięć lat.
Muszę to skonsultować...
Co jest?
Co robicie?
Pomocy!
Co wy robicie? Przestańcie!
Ma pani odpuścić sprawę Enriqueza.
Może ich pani zidentyfikować?
Mówiłam, że mieli maski.
- Janey. - Cześć.
Rosewood. Myślałem, że zrezygnowałeś.
- Odszedłem na własnych warunkach. - Tak wmawiasz ludziom?
Co się stało?
Kojarzysz wieżę swobodnego spadania?
I to tuż po oskarżeniu gliniarza.
Janey, wiem, że to ja cię w to wplątałem, ale musisz zostawić tę sprawę.
- Nie. - Odpuść.
Nie chcę mówić twojemu tacie, że zginęłaś.
- No to nie mów. - Janey.
Mówię poważnie, Billy.
Obiecaj.
Naprawdę myślisz, że nie jesteś jak ojciec?
- Proszę. - Jesteś jak on.
Przestań.
Zbadam panią.
Nie jadę do szpitala. Nic mi nie jest.
- No właśnie. - Dziękuję.
- Wykapany Axel. - Spadam.
Cóż to za jebaniec wydzwania o tej porze?
Axel, daruj sobie.
Axel? Nie znam. To zły numer.
Kto mi tu gdaka do ucha?
Chodzi o Jane.
Dlaczego od razu nie powiedziałeś?
Jest cała.
Ale jest taki dzieciak, Enriquez.
Dostał zarzut zabójstwa.
Zapytałem Jane, czy ktoś od niej mógłby go bronić.
I to ona się zgłosiła.
Nie mogłem jej powstrzymać.
Prosiła, żebym ci nie mówił, ale ma spore kłopoty.
Axel, jakieś dupki chciały ją nastraszyć.
- Ale nic jej nie zrobili? - Nie, jest cała.
Ale oni nie żartują.
Polecę tam najbliższym lotem.
Billy?
Dzięki za telefon.
Przepraszam, że ją w to wciągnąłem. Jesteś moim bratem.
- Jesteście jak rodzina. - Co to za szczekanie? Gdzie jesteś?
Na policyjnym parkingu.
Właśnie dostałem dowody, które zamkną tę sprawę.
Poczekaj z działaniem na mnie, dobra?
Zajadę jeszcze gdzieś.
WSCHODNIA CZĘŚĆ PORTU
Odbiorę cię rano z lotniska.
Muszę kończyć.
Dzięki, stary.
Za tydzień, gdy będziesz miał dość psychownuka,
daj znać, a odkręcimy tę emeryturę.
Nie ma szans, Axel.
Musisz z nią pogadać.
Pogadaj z nią i wszystko napraw.
Myślisz, że masz na to sporo czasu, ale to nieprawda.
Na pewno więcej niż ty.
Spadaj, bo spóźnisz się na samolot.
Potrzebujesz więcej słońca. Wyglądasz strasznie.
Proszę pani?
Nie wygląda na 10–15 lat starszego niż ja?
- A jesteśmy w tym samym wieku! - No dobrze.
- Proszę jechać. - Zmykaj.
- Wyglądasz strasznie. - Wiem.
Tylko uważaj tam na siebie.
Nie masz już 22 lat.
Bez obaw, nic mi nie będzie. W Beverly Hills mnie uwielbiają.
Gdzie jesteś, Billy? Miałeś mnie odebrać.
Na lotnisku zabrało aut, ale ogarnąłem klasyka rodem z Detroit.
Jadę do twojego biura. Oddzwoń.
INTERCYZA
LUBIĘ NA OSTRO
EKSPLOZJA SYFILISU
AGENCJA ROSEWOODA
Dlaczego tak długo to trwa?
Związek was przysłał?
W tej robocie nie ma przerw. Zapierdzielać.
- Kto cię tu przysłał? - A jak myślisz?
- Beck? - Nie, LeBron James.
Pewnie, że Beck!
Ciśnie mnie, więc ja cisnę was. Wiecie, jakiego pierdolca dostaje.
Oj, wiemy.
Co za chujnia.
Spójrz na to. Nóż Rambo.
Co jest?
Przecież to ty.
A gdzie tam.
To Wesley Snipes. Ciągle słyszę, że go przypominam.
Ale to nieprawda. On jest przystojny w chuj.
Kurwa, co tak długo?
I co to za jeden?
Tędy!
Z drogi!
Paniusiu mandatowa! O nie. Sytuacja awaryjna. Zabierze pani to autko?
„Paniusiu”? No spoko. Poczekaj na chodniku, szanowny panie.
Tam jest! Bierzemy go!
Co ty wyprawiasz?
Wypad z wozu albo mnie popamiętasz.
Jestem policjantem...
Kod 415. Mężczyzna. Możliwe, że chory psychicznie.
Przestań! Nie musisz aż tyle tego zużywać!
Co ty wyprawiasz?!
A ty?
Natychmiast się zatrzymaj!
Nie pryskaj!
Przepraszam, paniusiu.
Cholera!
Z drogi!
- Co jest, kurwa? - Z drogi, łajzo!
Nie ociągaj się!
Co jest?
Co za przebiegły drań.
Ty sukinsynu.
O cholera!
Dupek!
- Hej! - Co jest?
Pierdol się.
O cholera!
- Zrobić przejście! - Z drogi!
- Pokaż ręce! - Ręce do góry!
- Gdzie byłyście, gdy do mnie strzelali? - Ręce do góry!
Axel Foley, policja z Detroit. Mam tu odznakę.
Nie sięgaj po nią!
Od 30 lat jestem gliną, a czarnym o wiele dłużej.
Nie zrobię tego.
To bardzo żenujące.
Trzeba było nie kraść tego pojazdu.
To serio wasz radiowóz?
Chyba wolałbym iść siedzieć za stawianie oporu
niż wciskać się do tego waszego kurwistrzałka.
Normalnie policjantki Lego.
I jak tam?
Mogłabym się wsunąć, ale nie chcę.
Detektyw Foley.
- Detektyw Bobby Abbott. - Możesz zawołać tu Taggarta?
Komendanta Taggarta? Z pewnością jest zajęty.
Powiedz mu, że prosi Axel Foley.
No spoko.
A skąd go pan zna?
Nie jestem w tym mieście pierwszy raz.
No, widziałem.
Zagląda pan czasem we własne akta?
Jest tu tego sporo.
Zakłócanie porządku, strzelaniny, ukrywanie się przed policją.
Rok 1984.
Rok 1987.
I jeszcze 1994.
- Pewnie panu wstyd. - Taggart!
Czy ktoś widział Taggarta? Chcę z nim pogadać.
Ej, ty! Idź po Taggarta.
Nie rób tego, Trent.
Nie bądź pipa i wołaj go.
Co robił pan u Rosewooda?
Próbuje rozjebać mi sprawę.
Pomaga mu pan w tym?
Wsparcie powietrzne.
Przestałeś być dumnym pilotem i zacząłeś patrolować sklepy.
Wypadłeś z łask?
Czy się nie nadawałeś?
Doceniam pański staż, panie Foley, ale świat się nieco zmienił.
Nie może pan podawać w wątpliwość mojej męskości i myśleć sobie,
że przytłoczą mnie kompleksy i zapomnę, o czym rozmawiamy.
Na pewno kiedyś to się udawało, ale nie ze mną te numery.
Dlatego zapytam jeszcze raz.
Co pan robił w biurze Rosewooda?
Stary, albo wołasz Taggarta, albo wnoś zarzuty.
Na pewno wniosę. Dwa zarzuty narażenia zdrowia i życia.
Dwa?
Tak.
Co pan robi?
Zmarnowana młodość. I chciałbym zadzwonić do prawnika.
Billy, zaczynam się martwić.
Oddzwoń.
Jane Saunders.
Jane, tu twój ojciec.
Nie rozłączaj się jeszcze.
Jestem na policji w Beverly Hills. Zostałem aresztowany i...
Halo?
Rozłączyło mnie. Mogę znów zadzwonić?
Posłuchaj.
- Aresztowano mnie tutaj i muszę z tobą... - No dobra.
Posłuchaj bardzo uważnie.
Płacicie rachunki? Bo telefon nie działa.
Dajcie mi inny.
Nie patrzcie na mnie. To wasz telefon nawala.
Może nie dosłyszałeś...
Zadzwonił Rosewood. Wyciągnij mnie, a powiem ci, co wiem.
Co powiedział Billy?
Jane.
Cudownie cię widzieć. To niesamowite, jak bardzo...
Przyszłam w sprawie Samuela Enriqueza.
Co powiedział ci Rosewood?
Wiem, że mamy sporo do obgadania.
Jestem tu, bo uznałem, że coś ci grozi.
Chcesz przerabiać to tutaj?
Teraz? Po milczeniu przez tyle lat?
Z jakiegoś powodu Taggart pomówi z panem...
- Jane. - Cześć.
Nie mówcie, że się znacie.
Bobby, to mój tata.
Odbyliście stosunek?
- Co? - Słuchaj no, Bobby.
Dasz nam chwilę?
Pogadam z Taggartem, a potem powiem ci, co wiem.
W porządku?
Komendant John Taggart.
Ty sukinsynu.
Jak śmiałeś narobić mi tu smrodu?
Tęskniłem, bracie.
Kurwa, dlaczego jeszcze nie jesteś na emeryturze?
Byłem, ale zszedłem się z Maureen,
więc dom to ostatnie miejsce, w którym chcę być.
Przepraszam. Cade Grant. Axel Foley.
- Cześć. - Grant pracował u nas.
Teraz kieruje międzywydziałowym zespołem ds. narkotyków.
Słyszałem opowieści o tobie już w akademii.
Wystarczyło wlać w Taggarta parę drinków, a mógł nawijać godzinami.
- Co cię sprowadza do Beverly Hills? - Zadzwonił do mnie Billy, mój stary druh.
Billy.
Zatracił się przez tę sprawę.
Wmieszał w nią Janey,
która sprawdza jego teorie spiskowe.
Zawsze miał nosa do takich spraw.
Axel, twoja córka broni cholernego zabójcę gliniarza.
Chwila. Jane Saunders to twoja córka?
Tak. Zabójcę gliniarza?
- Tak. - Dzieciaka o nazwisku Enriquez.
- Zabił Copelanda, agenta pod przykrywką. - Pierwszy raz o tym słyszę.
Jane mówi, że Copeland był umoczony.
Jak dobrze go znasz?
Też pracował w policji Beverly Hills, więc wiem, że to bzdury.
Był jednym z moich ludzi.
W pełni za niego ręczę.
Był bystrym gliną, miał rodzinę.
Trenował dzieciaki w Małej Lidze.
Był uczciwy.
Przykro mi.
Ta robota wymaga poświęceń.
No to nie przeszkadzam.
Spoko.
- Cześć. - No cześć.
Co u ciebie?
Dobrze.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki. Ty też.
- Chodź, odprowadzę cię. - Dobrze.
Spotykasz się z kimś?
- Nie wiem, czy chcę z tobą o tym gadać. - W porządku.
Przepraszam, że tak... zniknęłam.
Nie szkodzi.
Czyli to twój tata?
Nie.
Biologicznie tak, ale był poza moim życiem.
Rozumiem.
Ale co?
No cóż, ma to... sens.
Co konkretnie?
Z jednej strony on – gliniarz. Z drugiej strony twój zawód.
Znowu mnie analizujesz?
Nie śmiałbym próbować.
- Mam umościć się na kozetce, doktorze? - Boże.
Omówimy moje dzikie sny z zeszłej nocy?
Ja też nie miałem lekko z tatą.
Przykro mi. Nie zdążyliśmy...
pogadać o tym.
Wiem.
- Z rodziną bywa różnie. - Tak.
Nie jest różowo.
Fakt.
- Jane, poczekaj. - To był błąd.
Rosewood był wczoraj na parkingu policyjnym.
- Wiesz dlaczego? - Na razie nie wiem, czemu z tobą gadam.
Jacyś ludzie przetrząsali mu biuro.
A Grant to pierwszy kapitan policji w butach od Gucciego za dwa kafle.
Coś tu nie gra. Co Rosewood mógł robić na tym parkingu?
Jest tam auto Copelanda.
Naprawdę? Kiedy ostatnio gadaliście?
Po...
Wiesz co? Zapomnij. Wyciągnęłam cię, nie ma za co.
Chwileczkę. Po czym, Jane?
Rosewood może mieć kłopoty.
To, czego tam szukał, może oczyścić twojego klienta.
To prawda.
Zabierz mnie tam, a obiecuję, że jutro wrócę do Detroit.
- I znów będziemy żyć... - W secesji.
To z francuskiego?
Ja poprowadzę.
No dobra, możesz też ty.
Tak jest! Mary J. Pamiętasz, jak jarał cię ten kawałek?
Wiem, że musimy pogadać...
Uwaga, podaję zasady. Żadnych spraw osobistych, jasne?
Spoko, rozumiem.
Ale musiałem zabrać cię z Detroit. Nie było tam bezpiecznie.
Mafia z Dwunastej Ulicy groziła mojej rodzinie.
Musiałem tę rodzinę chronić.
To bardzo groźne skurwysyny.
To oni kazali ci wziąć rozwód i zostać w Detroit?
To była twoja matka.
Jest dziesięć razy gorsza niż rzeczona ekipa.
Twój klient miał zabić gliniarza?
Nie zrobił tego.
Skąd ta pewność?
To dzieciak, którego wuj wmieszał w przemyt kokainy.
Co to za wuj?
- Jakiś gruby diler, Chalino. - I twierdzisz, że Copeland był umoczony?
- Tak. - Ale to nie trzyma się kupy.
Skoro robił dla Chalino, to dlaczego ten miałby go zabić?
Możesz odłożyć te akta?
Nadal masz swoją spluwę?
- Nie. - Nie chodzisz na strzelnicę?
Nie, i zapomniałam też,
jak uciec z bagażnika, rozkuć się i zrobić przerzut,
a także całą resztę tych twoich policyjnych wariactw.
Jane, parę lat temu chodziłem na terapię.
Ty? Na terapię?
Dlaczego cię to tak szokuje?
No dobra, nie było żadnej terapii. Ale poczytałem o tym w sieci.
Po prostu chcę powiedzieć,
że gdy ja uczę cię na przykład uwalniania się z kajdanek,
to to samo, co gdy inni rodzice zabierają dzieci na mecz
albo dają im zabawki.
Czasami rodzic komunikuje się czynami, bo nie umie wyrazić czegoś słowami.
- Łapiesz? - A co, gdy rodzic przestaje próbować?
Łapiesz?
Mogę jakoś pomóc?
Bardzo na to liczę.
Axel Foley, reżyser Parkingu policyjnego, nowego thrillera z Liamem Neesonem.
Szukamy nowego konsultanta technicznego.
- Może się skusisz? - Konsultant?
Praca po tej stronie kamery mnie nie jara.
- Podziękuję. - W pełni rozumiem.
Chwileczkę. Aktor? Chyba cię w czymś widziałem.
Na bank! Co to było?
Pewnie Jupiter: Intronizacja.
Grałem Sargorna nr 4.
Właśnie! Wymiatałeś w tej roli!
- Bardzo dziękuję. - Co za warsztat! Kawał dobrej roboty.
Channing sporo mi pomógł.
- Tak? - Tatum.
O czym jest ten film?
Rzecz dzieje się...
Nie, nie będę męczyła gwiazdy.
Ty opowiedz.
- Ja mam opowiedzieć? - No tak.
No dobra, to lecimy.
Jest sobie Jupiter.
I dokonuje...
Intronizacji?
Tak! No kurde!
Intronizacja na maksa!
To moja ulubiona scena.
Nadałby się na ojca Kilgore’a, co nie?
- Tak. - To rola dla ciebie.
To właściwy bohater filmu.
- Nie mogę w to uwierzyć. - Zajebiście.
Jaram się.
Na początku filmu Liam Neeson włamuje się na parking policyjny.
Chwileczkę. Zeszłej nocy ktoś się tu włamał.
- Naprawdę? - Serio.
- Tej nocy? - Mam nagranie.
- Nie gadaj. - Odpalam.
I proszę.
Jakby wiedział, że wpadniecie.
- Zeszłej nocy? - Tak.
- Jasny chuj. - A teraz wy...
- Jak się na to mówi? No tak, to kismet. - Gwiazdy nam sprzyjają.
Kismet na maksa. Dobra, było to zeszłej nocy.
Mógłbyś wprowadzić psy do środka, żebyśmy się rozejrzeli?
Na potrzeby filmu.
Jasne.
Zbadamy temat, ojcze.
Taki sam parking jak w Detroit.
Różni się tylko wszystkim.
To samochód Copelanda.
Miał stłuczkę. Widzisz tę farbę z innego samochodu?
Napastnicy jechali czarnym SUV-em.
To by się zgadzało.
Chwileczkę.
Ktoś zamontował tu kamerę.
I to tanią.
Brakuje karty pamięci.
Pewnie jej szukał Rosewood.
To się nie klei.
W raporcie policyjnym nie ma słowa o kamerze.
A to oznacza...
Że na tej karcie jest film pokazujący zabójstwo Copelanda.
To jej szukali w biurze Billy’ego.
Masz smykałkę do łączenia kropek.
Może po mnie?
- Nie próbuj. - Czego?
- Spoufalać się. - Nie spoufalamy się?
- Nie. - W porządku.
Ktoś nas śledzi.
Skąd wiesz?
Co byś zrobiła na ich miejscu, gdybyś nie znalazła karty?
Ja bym nas śledził, by ją dorwać.
- Masz jakieś babskie lustereczko? - Nie.
A co?
Mamy fanklub.
Jedziemy.
Zatrzymaj się. Zobaczymy, kto nas śledzi.
Trochę bliżej.
- Tak? - George Romslo oddzwania do pani.
Powiedz mu, że oddzwonię, Brad.
- Jasne. - Pa.
Wjedź tutaj.
Mamy ich.
To oni byli u Rosewooda.
Kurwa, gdzie oni są?
Powinni być przed nami.
Cholera!
Ten cały proces był trudny?
- Jaki proces? - Zmiany nazwiska.
Zmieniłaś je na Saunders.
- Było to łatwe? - Tak.
To pewnie sporo papierologii?
Trzeba być zdeterminowanym.
Saunders!
Jest tak fajne jak Foley? Na dźwięk mojego aż się uśmiecham.
„Patrz, to Foley”.
- Nie? - To jedyny argument?
„Foley” brzmi konkretnie. Jest bardziej dynamiczne i wyraziste.
Foley. Jane Foley.
Jane Saunders.
„Przeliteruje pani?”
S... A... U... N...
D... E... R... S.
Saunders.
No dobrze.
Co to za miejsce?
Eastern.
Nie wpuszczą cię. To prywatny klub towarzyski.
Dobry wieczór.
Mogę prosić o numer członkowski?
Jasne. Numer 17484, inspekcja pożarowa Beverly Hills.
To niezapowiedziana kontrola.
Pasi, lalusiu cukierkowy?
A pańska godność?
- Bo był tu niedawno komendant Sullivan. - Mów tak dalej, a zamknę cały lokal.
Wie pan co?
Mogę ponownie zerknąć na odznakę?
Nie, bo nie znamy się, a w tej okolicy kradną odznaki na potęgę.
Nie wyciągnę jej.
Zadzwonię do komendanta Sullivana.
Śmiało. Ale nie sądzę, by odebrał.
Właśnie przeszedł na emeryturę, a raczej wyleciał za picie w pracy.
Nie miałem pojęcia.
Nasikał na ścianę.
Zatailiśmy to przed prasą.
Dorothy Hrbek, doradca burmistrza. Jak się pan miewa?
- Dobrze. - Super.
Ile osób może przebywać na górze?
- Osiemdziesiąt pięć. - Doprawdy?
- Tak? - Dobrze.
- Bardzo dobrze. - I nie zastaniemy ich tam więcej?
Na przykład 86?
- Nie. - No to nie ma się pan czego obawiać.
Radzę pozwolić nam policzyć gości, sprawdzić gaśnice i znikamy.
I znikamy.
Nie mam z tym problemu.
Dzięki, lalusiu.
Oby było ich tam 85.
Doradca burmistrza. Niezła zagrywka.
- Miotałeś się. - Robiłem podkładkę.
- Ciężko się na to patrzyło. - Nie to odebrałem z twojej miny.
Myślałem, że w oczarowaniu patrzyłaś, jak tata odwala robotę.
Cześć, chłopaki.
Przepraszam was.
To nie był Wesley Snipes.
To byłem ja.
I sorki za guza.
Nie wiedziałem, że tak spuchnie.
- Trzeba było lecieć po lód. - Zostawcie nas na chwilę.
Przepraszam, Foley. Pani Saunders, miło panią widzieć.
To twoi ludzie? No proszę.
Zamówić wam coś?
Cokolwiek? Może drinka?
George robi nieziemskie mojito.
- Podziękuję. - Co robili u Rosewooda?
Billy Rosewood zabrał...
Cóż, ukradł kluczowy dowód,
którego potrzebuję, by badać naszą wspólną sprawę.
To nie są policjanci. Jak to działa, kapitanie?
Kiedyś dało się ominąć nakazy lekko kreatywną dokumentacją.
Ale obecnie musimy uważać na wszystko, co mówimy i robimy.
Dobrze mieć kogoś poza oficjalnymi strukturami.
Wiesz, o czym mówię, prawda, Axel?
W tym przypadku chyba nieco przesadzili.
No, pewnie wtedy, gdy próbowali mnie zabić.
Taggart mówił, że żaden z ciebie świętoszek.
Ale rozumiesz presję, jaka na mnie ciąży, prawda?
Burmistrz mnie ściga.
Muszę odzyskać ten dowód, by oczyścić Copelanda.
Zrobię wszystko, by go znaleźć.
Jego rodzina na to zasługuje.
Albo Enriquez.
Prawda?
Jego rodzina też zasługuje na prawdę.
Podoba mi się ten widok.
Działacie ramię w ramię.
Pracujecie zespołowo.
Duet ojca i matki.
To niesamowite, że utrzymaliście tak żywą więź mimo tego,
że ona chroni dokładnie tych ludzi, których zawsze próbowałeś wsadzić.
To niesamowite, że cię to nie wkurza.
Zwykłych przestępców rozumiem, ale mówimy tu o zabójcach gliniarzy.
Jak się z tym czujesz?
Codziennie ryzykujemy życiem.
Toczymy wojnę.
- Zasługujemy na więcej. - Na przykład na tego rolexa.
Złota daytona. Piękny, prawda?
No tak.
Ładnie ująłeś, że ta praca sporo od nas wymaga.
I że nic z tego nie mamy.
Na pewno nie takich rzeczy. Może tylko tutaj tak macie.
Zarobiłem na niego i będę nosił go z przyjemnością.
Dzięki za wizytę.
Była to dla mnie absolutna przyjemność.
Buty za czterocyfrową sumkę, rolex.
Widziałem już umoczonych gliniarzy, ale tego wyjebało w kosmos.
Co o tym sądzisz?
- Pytasz o moje zdanie? - Tak.
- Grant wie, co spotkało Copelanda. - Tak jest.
Wie też, że my wiemy, więc ma to gdzieś.
- Albo jest głupi... - A nie jest.
...albo ma spore wpływy i przez to jest groźny.
Widzisz? Co dwie mądre głowy, to nie jedna.
- Foley i Foley. - Saunders.
No tak. Foley i Saunders.
Pewnie myślisz, że Grant ma rację?
- Z czym? - Ze mną.
Widziałem, jak na mnie patrzysz.
Cóż, bronisz przestępców.
I myślisz, że wybrałam tę karierę, żeby cię wkurzyć?
Tego nie powiedziałem, ale nie udawajmy, że to miły dodatek.
Nie zrobiłam niczego przez ciebie, bo byłeś nieobecny.
Oboje zepsuliśmy naszą relację. Uznajmy, że jesteśmy kwita.
To twój samochód.
- Jeszcze nie skończyliśmy. - Skończyliśmy.
Wracaj do Detroit.
Pogadamy za kolejne pięć lat.
A gdybyś polazł na terapię, tobyś wiedział,
że rodzic zawsze pozostaje rodzicem, a dziecko dzieckiem.
Skopałeś to w pojedynkę. Żegnam.
No dobra.
Tu Agencja Rosewooda. Proszę zostawić wiadomość.
Gdzie jesteś, Billy?
Oddzwoń.
Mogę w czymś pomóc?
Tak. Jestem Nigel Applebottom z Bon Appétit
i zastanawiałem się...
Albo olać to. Jestem zbyt zmęczony.
Macie coś wolnego?
Mam akurat piękny pokój z widokiem na kompleks.
To wezmę.
Cudownie.
Cena za noc to 940 dolarów plus podatek.
Uwielbiam Beverly Hills.
Goście na 10.30 już tu są. Główna sala.
Wspólnicy chcą, żebyś to wzięła. Wyciek ropy na Alasce.
Możliwa ugoda.
- Klient poprosił o ciebie. - Oddzwonię.
- Nazwisko? - Red Michaels.
Red Michaels...
Panie Michaels.
Mów mi Red.
Co? Co ty wyprawiasz?
Obiecałeś wyjechać.
Red Michaels nigdy nie ucieka przed walką.
Wyrzuć go. Możesz wezwać ochronę. Będę u siebie.
Jane.
Spójrz na to.
Wyjąłem to z dziennika Rosewooda.
Coś ci to mówi?
Już tam byłem. Naprawdę sporo ochrony.
Nawet jak na Beverly Hills. I wiesz, kto jeszcze tam był?
Tamci z wczoraj.
Tak.
To niebezpieczni ludzie.
Wyjadę, ale musisz mieć obstawę. I pozwól, żebym załatwił ci spluwę.
Pogadam z Samem. O czymś mi nie mówi.
Może ja z nim pogadam?
- Nie ma mowy. - Dlaczego?
Nie jesteś prawnikiem.
Ale na takiego wyglądam.
Wyglądasz, jakbyś sprzedawał iPhone’y nastolatkom.
Co?
Jane, w tym się specjalizuję. To całe moje życie.
Ulica będzie naszym wspólnym językiem.
Dobrze. A potem jedziesz na lotnisko.
Chcę, żebyś zniknął z miasta i z mojego życia.
Umowa stoi.
I wyskakuj z tego garniaka. Skąd go wytrzasnąłeś?
Kupiłem w Hollywood. Jest naprawdę porządny.
Chcieli 50 dolców, ale stargowałem do 39,99.
Jest okropny.
Cena, że Jane opada szczena. O, zrymowało się.
Czyli nie mogę brać tabletek na tarczycę z tymi na wątrobę?
Naprawdę?
Chryste, Maureen, uspokój się. Jeszcze ich nie wziąłem.
Zresztą co może się stać?
Wątroba jest w stanie śmierci klinicznej. Muszę kończyć.
- To akta sprawy Copelanda? - Tak.
Są otwarte, a powinny być zamknięte jak pieprzone wypożyczalnie wideo.
Wróciłem z parkingu.
Wie pan, że w samochodzie Copelanda zamontowano kamerę?
To normalka w działaniu pod przykrywką.
I nikt z zespołu mi nie powiedział, mimo że to moja sprawa?
Detektywie.
Twoje głośne zabójstwo samo się rozwiązało.
Na twoim miejscu byłbym już zadowolony
i przestał się w to dalej wpierdalać.
Jasne?
Ale mógłby pan spojrzeć?
- To nie nasz sprzęt. - Właśnie.
A gdzie karta?
Najpierw na parking włamał się pana dawny partner,
a wczoraj pojawił się tam Axel Foley i też zaczął wszędzie węszyć.
Sprawa sama zrobiła się ciekawa.
Kurwa mać.
Tu Agencja Rosewooda. Proszę zostawić wiadomość.
Poczta głosowa.
Nie wiem, dlaczego tak długo milczy.
Niełatwo go przestraszyć.
Dlatego się martwię.
Znów towarzystwo.
- Śledzi nas twój Bobby. - Żaden mój.
Twój, twój. Widziałem, jak na siebie patrzycie.
Tylko dopytam. Byliście razem, ale już nie jesteście?
Tylko dopytam.
Nadal jesteś singlem?
Jestem w celibacie.
Tego nie musiałam wiedzieć.
Powinienem ci powiedzieć coś, co niesłusznie dusiłem w sobie.
Będzie przemowa?
Nie, mówię prosto z serca.
Jesteś moim jedynym dzieckiem.
Jestem ojcem tyle samo czasu, ile ty jesteś córką.
Oboje uczymy się tego na bieżąco.
Miałaś pięć lat, ja byłem ojcem pięć lat.
Potem miałaś 10 i 20, a teraz...
Śmiało, spróbuj zgadnąć.
Wiem, ile masz lat.
- Stówa, że nie znasz wieku jedynaczki. - Naprawdę tak uważasz?
Spróbujmy na trzy. Raz...
Bronco z prawej.
Załatwcie ich.
Dwa...
Padły strzały, potrzebne wsparcie na rogu Wilshire i Doheny!
Nie!
Gdy zacznę strzelać, uciekaj.
Jesteście cali?
Tak. A ty?
- Tak. - Na pewno?
Urodziłaś się 24 marca i masz 32 lata.
Ładnie ich załatwiłeś.
Dzięki.
Ale gdyby nie ty, to sam bym to zrobił.
Ciężko ci prosić o pomoc, co?
Zgrywasz zaniepokojonego terapeutę?
Może stąd ta problematyczna relacja z Jane.
Nic nie wiesz o naszej relacji.
- A co z twoją relacją z Jane? - Nie mamy jej.
Zerwała ze mną.
Przyznaję, że wyszło to od niej. A wiesz dlaczego?
Mam sporo teorii.
Nie mogła być z gliną.
Co to za jedni?
Kartelowi cyngle z Adelanto. Przymknęliśmy wielu z nich w październiku.
I aresztował ich Rosewood?
Tak.
Sprawa upadła przez brak dowodów.
Bo nadzorował ją Grant.
Skąd wiesz?
Foley! Do mnie, ale już!
Wybacz.
Nagle pojawili się uzbrojeni gangsterzy.
Nie wierzę! Coś takiego w Beverly Hills!
Wszystkich uratował Manolo.
Zaszczekał...
Wiem, że jesteś wkurzony, ale spójrz.
Wiesz, co myślę?
Myślę, że trzy dni temu czułem się świetnie.
Chodziłem lać w nocy tylko trzy albo cztery razy.
A dzisiaj ciśnienie podskoczyło mi o 40.
Ale cerę masz piękną. Cokolwiek robisz – działa.
Kuźwa.
- Billy pracował nad tą sprawą miesiącami. - A ci dwaj zostali zwolnieni.
Sprawdziliśmy towar. To był proszek.
Billy oskarżył Granta o podmianę.
Twierdził, że Grant jest umoczony.
Mówiłem mu, że to się nie klei.
Ale znasz Billy’ego. Nie odpuścił.
I wkurzył wielu ludzi.
Takie uroki dobrze wykonanej pracy.
Przez to odszedł.
Uważał, że go nie wsparłem.
Ale posłuchaj.
Znam Granta. To dobry gliniarz.
Sam go szkoliłem, na litość boską.
Wprowadzałem go, gdy patrolowałem ulice.
Billy był twoim partnerem przez 30 lat. A teraz wjebał się w kłopoty.
Stary, dajże spokój.
Chwileczkę.
Bierzesz w tym udział?
Jak możesz o to pytać?
Po 40 latach przyjaźni? Czego ode mnie chcesz, Axel?
Żebyś znów był gliniarzem.
Wypierdalaj z mojego biura!
Spierdalaj do swojego Detroit!
Abbott!
Chodź tutaj!
Co to za pierdolnik?
Beverly Hills zaczyna przypominać Ciudad Juárez.
To była zasadzka. Co miałem zrobić?
Zawieszam cię bez wypłaty.
Wewnętrzny sprawdzi, jak zajmowałeś się sprawą Copelanda.
Oddawaj odznakę i broń. Ale już!
Nie chce pan rozwiązać tej sprawy, co? Chce ją ciągnąć w nieskończoność.
Cholera jasna.
- I co? - Jesteśmy zdani na siebie.
Naprawdę nie chcesz się poddać? Po tym, co przed chwilą się stało?
Wiem, że to straszne, ale to znaczy, że jesteśmy coraz bliżej.
Bliżej czego? Jestem prawnikiem. Unikam strzelanin.
Nikt inny nie pomoże twojemu klientowi ani nie odnajdzie Rosewooda.
To niemal prawda, ale to moja sprawa.
A akurat mam trochę wolnego.
Zawiesił cię?
Tak.
Twój pierwszy raz?
Tak.
Gratulacje. Zawsze byłem wtedy najskuteczniejszy.
Fajnie, że współpracujemy. O czym jeszcze mi nie mówiłeś?
- Herbatę z rumiankiem? - Dziękuję.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Dlaczego pytasz?
Sporo przeszłaś. Dlatego pytam.
- Gdzie znajdę cukier? - Już ci daję.
Wykorzystałam przysługę. Dom kupiono w zeszłym sierpniu.
Zapłacono gotówką.
Wiesz, gdzie trzyma cukier?
Rozkokosiłeś się tutaj. Chyba trochę za bardzo.
Kto był nabywcą?
Spółka powiernicza Ocean Equities.
W ostatnich pięciu latach obracali luksusowymi domami.
Konta mają w Century City, w spółce córce Financiero Culiacán.
To na pewno kartel, który pierze tak forsę z dragów.
- Jak to się łączy ze śmiercią Copelanda? - Nie wiadomo.
Wiadomo. Rosewood wiedział, że coś się święci w tym domu.
Zauważyłem, że dom obok jest wystawiony na sprzedaż.
Będzie mi stamtąd łatwo się włamać.
Brzmi legalnie.
Dom można obejrzeć po umówieniu się.
Wiem, kto załatwi nam tam wjazd.
Ackwell!
Siema, Serge!
Miło cię...
Już dobrze.
To Jane. Pamiętasz ją?
To nie może być Jane.
- A jednak. - Jest taka piękna!
- Pamiętasz mnie w ogóle? - Nie da się ciebie zapomnieć, Serge.
- To Bobby. - Detektyw Abbott.
- Że kto? - Detektyw Abbott.
Habot?
- Habat? - Abbott.
Detektyw Abbott.
Jak „bot”.
Serge.
Co?
Czuję tę chemię.
- Co czujesz? - Chemię między...
- Brzemię? - Przyciąganie.
- Chemię! - Jak długo jesteście razem?
- Nie jesteśmy. - Już nie.
Misja pod przykrywką, a obok mnie Ackwell Folee!
Jestem przeszczęśliwy!
Axwell.
Wyglądają razem bardzo ładnie.
Jak dwie małpki ponocnice.
- Że co? - Małpki ponocnice.
- Małpie pomocnice? - Są monogamiczne.
Źle mi to brzmi.
Wymyśl coś innego niż małpie pomocnice.
No i nazywanie czarnych małpami? Akcent cię nie uchroni.
Serge! O Boże! Wyglądasz fantastycznie.
Milcz! Raczej ty!
- Ty milcz! - Raczej ty!
- Milcz! - Milcz!
Oboje zamilczcie.
- Kto to? - Moi klienci, o których ci mówiłem.
Wspaniała para.
Dziękuję za spotkanie. Jestem Jaqueline, a to mój mąż Chad.
A to z kolei teść. Bardzo bogaty człowiek sukcesu.
Cześć, tatuśku.
Czego pan szuka?
Idealnego miejsca dla córeczki i jej chłopaczka.
Nie chcę czegoś wypaplać, więc może ty to powiedz, Jackie.
- O czym? - Że jesteś w ciąży!
- Będę dziadkiem! - Dziadzia Ackwell!
Wolę „dziadunio”.
- „Dziadzia” brzmi fajniej. - „Dziadunio” jest lepsze.
Dzieci to wspaniały dar.
Choć nie wszystkie.
Mój dzieciak to w sumie frajer. Ma cztery lata, ale już to widać.
Serio. Okulary i reszta pakietu.
Cóż za elegancja, prawda?
I wręcz wulgarne kolumny.
Osiem sypialni, dziesięć łazienek, basen, spa, sauna...
- Ile łazienek? - Dziesięć.
Pierdolisz.
Teraz nie mogę, ale na imprezach jest sporo miejsca na seks.
- Uwielbiam imprezy. - Kiedy na takiej byłeś?
- Wczoraj. - Pierdolisz.
Teraz nie mogę, bo jestem zmęczony i mam ochotę na saunę.
Fajnie by było pójść na saunę razem.
Zabierz tam te gołąbeczki i podkręć temperaturę.
Muszę zadzwonić do bankiera.
Zapraszamy potem.
Ale z was słodziaki.
Tak szczerze to mnie to drażni. Ale nie no, cieszę się waszym szczęściem.
Uwielbiam miłość, szczęście i cały ten syf.
Ten dom wymiata, co?
- Tak. - Jest przepiękny.
- A jak łazienki? - Korzystamy.
Ja też.
Jestem singielką.
- O nie. - No tak.
Miałam kogoś,
ale robił zdjęcia moich stóp z ukrycia i sprzedawał na necie.
- Co? - Ale prostujemy to.
Pokażę wam garderobę.
Myślisz, że poprzedni właściciele lubili ten dom?
Tak. Pewnie nie chcieli, by wyglądał niewyraziście.
„Idźmy w beż na beżu, trochę baroku i więcej beżu.
A jeśli nie pasi, to wypad z mojego białego domu”.
Lubisz udawać akcenty.
Przepraszam. Żona interesuje się wystrojem wnętrz.
O rany. „Żona”. Ciągle o tym zapominam.
Daj buziaka.
- Słodziaki! - Wszystko załatwione.
- Ashley. - Axel.
O Boże.
Ashley z Axelem? Lepiej zakończmy to weselem.
- To co, kupujecie ten dom? - Nie, nie pasuje nam.
Nie kupimy go. Jest okropny.
- Lecimy oglądać inne. - Dzięki.
Też go nie lubię.
- Ale fajny sufit. - Okropny dom. Nie cierpię go.
Ale w sumie jest spoko.
Co jest?
Mamy problem. Przed chwilą był tu Foley.
Chryste!
- Mówiłem wam o nim. - Wzywamy kolegów z Sinaloi?
Nie, nie potrzeba nam kolejnych trupów.
Musimy odzyskać tę cholerną kartę.
Sam się tym zajmę.
Pod brezentem był czarny navigator.
Na karoserii był odprysk po zderzeniu z autem Copelanda.
Znalazłem też to.
Wojsko używa ich do zakłócania sygnału, by zapobiegać wybuchom bomb.
Albo wezwaniu pomocy.
- Twój klient nie kłamał. - No to sprawa zamknięta.
Nie dla mnie. Muszę iść z tym do Taggarta.
Niby z czym?
Z kantami na domach i odpryskiem farby?
Grant wie, że tam byliśmy. Auta już tam nie ma.
Aby dorwać Granta, musimy znaleźć kartę. A tylko Billy wie, gdzie ona jest.
Grant nie był moim celem.
Nie będę ścigać zabójcy.
Już podważyłam oskarżenia wobec Sama.
A ten wujek Sama? Chalino?
Tak. I racja.
Może z nami pogadać, bo Grant chce wrobić jego krewniaka.
Słyszycie, co wygadujecie?
Zawieszą mnie za to. Nie macie uprawnień ani wsparcia.
- Trzymajmy się prawa. - Dupa.
Trzeba pogadać z Chalino i spróbować odnaleźć Rosewooda.
- Musimy coś zrobić. - Ale ja jestem głupia.
Nie chodziło o mnie i moją sprawę, tylko o ciebie.
Przyleciałem tu, bo martwiłem się o ciebie.
Brakowało ci adrenaliny.
Zawsze ruszasz w miasto i próbujesz zgrywać bohatera.
Klasyczny Axel Foley.
Posłuchaj.
Chciałem być bardziej obecny w twoim życiu.
- Starałem się. - Niby jak?
To ty mnie odrzuciłaś.
A ty zawsze się poddawałeś.
Nie walczyłeś.
Jestem twoją córką.
Zawsze walczyłeś tylko o swoją pracę.
Oczywiście nie byłem nigdy ojcem, ale...
Czyli powiesz coś bezwartościowego.
Ale mogę ci powiedzieć, że gdy mój ojciec zabrał nas z Chicago do Beverly Hills,
gdy byłem mały, byłem na niego wściekły.
- Dorastałeś tutaj? - W sumie tak.
- Co? - No to wszystko jasne.
- Bobby z Beverly Hills. - Nie wiem, czemu Jane tak cię nienawidzi.
Ale ja nienawidziłem ojca, bo był egoistą.
Wymógł na nas tę przeprowadzkę,
a potem w ciągu roku zostawił moją mamę.
Nie wiedział, jak źle to na nas wpłynęło.
Ale parę lat temu zadzwonił do mnie. Zapytał, czy może wpaść.
Spojrzał mi w oczy i przeprosił. To wiele dla mnie znaczyło.
Nie jestem nikomu winny przeprosin.
To Jane się ode mnie odcięła.
Nie było na odwrót.
Gadałem ze znajomym, który tu pracuje. Chalino prowadzi stąd wszystkie działania.
Ci goście będą uzbrojeni.
Stresujesz się?
Dam radę, ale to zdrowy odruch. Wchodzimy do baru pełnego typów z bronią.
Ty się nie stresujesz?
Jestem z Detroit, Bobby. To jak wizyta w knajpie z kurczakiem.
To jednak żadna knajpa z kurczakiem.
- Co podać? - Dwa piwa.
Widzisz go gdzieś?
To Chalino?
- Proszę. - Dzięki.
Artysta z niego.
A wiesz, czego potrzebuje każdy artysta?
- Czego? - Być docenionym.
- O nie. - O tak.
- Nie rób tego! - Brawo!
Chalino!
Dobry Boże!
Najlepsze wykonanie tego kawałka, choć tytułu nie pamiętam!
Masz anielski głos.
Podziel się nim ze światem.
Naprawdę chcesz ze mną zadrzeć?
Co mi tu pierdolisz?
Jesteśmy tu, bo Sam jest wrabiany w morderstwo.
Dostanie dożywocie, a jest niewinny.
Mamy propozycję. Możemy go przed tym uchronić.
No to zajebiście, działajcie.
- A teraz w tył zwrot i wypad z baru. - Ale ty pomożesz nam dopaść Granta.
Słyszeliście? Teraz rozumiecie?
Odwiedzili nas gliniarze.
Dacie wiarę, że wjebali się tutaj,
jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi?
Dlaczego miałbym ci zaufać, kurwa?
Moja córka groni Sama.
Ją też próbowali zabić.
Ta prawnik to twoja córka?
Tak. Prawie zginęła.
Dlatego chcę dopaść Granta.
Grant za wolność Sama. Wszyscy na tym skorzystamy.
Masz dziś farta. Pogadajmy.
Dobra, wstawać! To moje miejsce.
Jak to działa z Grantem?
Grant jest na samym szczycie.
To on rządzi.
Ma pod sobą brudnych gliniarzy, którzy dbają o interesy kartelu.
Mówimy o dragach. Przemycasz narkotyki.
Nie tylko. Nie sprowadzaj mnie tylko do tego.
- Jestem złożonym człowiekiem. - Dobra, spokojnie.
- Masz tyle warstw, co piękna cebula. - Posypana brokatem.
Świetnie śpiewasz.
- Czemu Grant zabił Copelanda? - Bo ten chciał skończyć z nielegalem.
No i podobno gadał z jakimś białym prywatnym detektywem.
Z Rosewoodem.
I co z nim?
Z tym detektywem?
Przyłapali go, jak węszył w porcie.
To tam wyładowują dragi.
No i...
Nachylcie się.
I więcej nie powiem.
- Jedziemy do portu. - Byle szybko.
Dziś wieczorem ostatnia dostawa, bo zrobiło się zbyt niebezpiecznie.
Dzięki za info.
Nie ma sprawy, ale poczekajcie.
Jeszcze jedno.
Jeśli mnie wydymacie,
naślę na was moich ludzi.
Zwłaszcza na ciebie.
Nie chciałbyś tego.
Powodzenia.
Pamiętasz, jak wcześniej nawijałeś mi, że trzeba szczerze mówić, co się czuje?
- Tak. - No to bądź teraz szczery.
Spoko.
Posrałeś się w porty, gdy wymierzył w ciebie spluwę?
Bo coś słyszałem.
Najpierw głośny kleks, potem dziwna mina.
- A gdy na ciebie spojrzałem... - Ręce do góry!
- Ręce na widoku! - Co jest, kurwa?
- Ręce na auto! - Już dobrze!
Co to ma być?
Niedobrze, funkcjonariuszu Abbott.
Podłożyłeś ten pieprzony towar!
Nie, posłuchajcie...
Ups.
Rozczarowałeś mnie, Axel.
Miałeś walczyć z dilerami, a nie z nimi współpracować.
Za dużo filmów, Grant.
To nie przejdzie w sądzie.
Ale nie musi, prawda?
Możesz trzymać nas w areszcie, a potem zapłacić swoim ludziom,
by zrzucili nas z pirsu, i po sprawie, co?
Jesteśmy do siebie bardziej podobni, niż może ci się wydawać.
Obaj zrobimy wszystko, by naprostować daną sprawę.
No to mam pytanko.
Zastanawiasz się czasem, co wygadujesz?
Bo to himalaje pieprzenia od rzeczy.
Postrzelono cię kiedyś na służbie?
Owszem.
No to coś ci pokażę.
Prawie strzaskał mi kość strzałkową.
Myślałem, że nie będę już chodzić.
I wiesz, co za to dostałem?
Poklepanie po plecach i baretkę. Pieprzoną baretkę na mundur.
A kartel zapewni ci plan emerytalny i własność wakacyjną na Florydzie?
Nie było mnie stać na życie w mieście, w którym oberwałem.
To sprawiedliwe?
Ja nie dostałem nawet baretki.
Co to była za baretka?
Prawie cię podziwiam, Axel.
Nadal aktywnie działasz na ulicy, mimo że tyle straciłeś przez tę pracę.
A co tam u Jane?
Czego?
Panie komendancie? Tu Renee Minnick.
Mam z partnerką patrol w weekendy.
Gratuluję. Jesteśmy z was dumni.
Johnny, co to ma być? Pomóż mi posprzątać ten bałagan.
Nie teraz, Maureen! Nie widzisz, że ćwiczę?
Wszystko w porządku?
Tak, ale nie bierz nigdy ślubu. Dobra, czego chcesz?
Kapitan Grant właśnie aresztował Foleya i detektywa Abbotta za posiadanie kokainy.
Kokainy?
Grant zgarnął Foleya?
Chyba was tam pogięło.
Chryste.
Co jest, kurwa?
Cholera.
Za dużo filmów.
Detektywie!
- Co jest? - Mówiłem ci. Zmarnowana młodość.
- Ale co teraz? - Chodź.
Tędy.
Cholera.
Są w dwudziestce.
- Czekasz na windę? - Nie ma ich!
- Wezwijcie wsparcie! - Cholera!
Co jest? Co ty robisz?
Co jest? Dokąd idziesz?
Za mną!
Poczekaj!
- Dawaj! - Nie. Po co mamy iść na dach?
To bez sensu!
Bo na dachu mamy to!
O nie.
Nie, nie możemy tego zrobić.
Ja odpadam. To zły pomysł!
Wyczuwam pesymizm. Próbowano nas zabić. A ty jesteś pilotem śmigłowca.
I coś mi mówi, że to śmigłowiec.
Lecimy?
Kurwa!
Co jest, kurwa? Pakuj się.
Odcięliśmy budynek. Nie mogli uciec.
- Nadal tu są? - Tak.
- Co robisz? Musimy startować. - Wiem.
To nie tanie linie lotnicze. Ruchy!
Podobno to jak z rowerem! Raz się nauczysz i zawsze umiesz!
- Szkoliłeś się do tego. Jazda! - Zamknij się. Próbuję się skupić.
Daj mi to. Do wszystkich jednostek.
Są na dachu.
Startują! Szybko!
Miałeś być elitarnym pilotem!
Byłem pilotem, ale sam mówiłeś, że już nim nie jestem.
Uwaga!
- Stresik, co? - Tak!
Ale dlaczego?
Rozjebałem maszynę i już nie latałem! Dlatego odszedłem z policji Los Angeles.
Co? Czekaj.
Ląduj!
- O cholera! - Kuźwa!
Rozjebałeś śmigłowiec i mówisz dopiero teraz?
Nie sądziłem, że twój plan zakłada zajumanie policyjnego śmigłowca!
Nie sądziłem, że taki chujowy z ciebie pilot!
- Wymyśliłbym inny plan. - Mówiłem, że to zły pomysł!
- O cholera! - Co?
Są za nisko dla radaru.
Musimy namierzyć ich z ziemi.
Jedziemy na zachód.
- Co robisz? - Możesz zamknąć ryja?
- Jezu! - Zamknij się!
Co oni odpierdalają?
Zatrzymaj się! A raczej wyląduj!
To Grant!
- Cholera! - Strzela do nas!
- Zaraz zemdleję. - Ani się waż!
- Co jest, kurwa? - Napierdalaj tą ptaszyną!
- Zabieraj tę spluwę! - Leć albo strzelam!
Zastrzelę ciebie, a potem siebie. Nie zginę w katastrofie!
Co jest, kurwa?
Do wszystkich jednostek.
Zmierzają w stronę gmachu policji.
Wyląduję.
- Tutaj? - Tak.
Chryste!
Foley!
Chyba jaja sobie robisz!
Zajebałeś śmigłowiec?
Grant!
Widzę Granta!
Kurwa!
O cholera, trafił!
- Cholera. - Trzymaj się!
- Nie mam wirnika! - Co?
Odstrzelił wirnik!
A masz drugi?
- Cholera! - Kurwa!
- Możesz być cicho? - Cholera!
Robię twarde lądowanie.
Co?
Twarde lądowanie!
- O cholera. - Nic nie mów.
Nie, wyszło ci znacznie lepiej, niż gdybym ja to robił.
Ale nie aż tak.
Ale prawdziwy pilot by cię przebił.
Musimy spadać.
Przepraszam bardzo!
Co tu się wyprawia?
To teren prywatny.
Mieliśmy mały problem. Ktoś nadal jest uwięziony w środku.
Chciałbym wam pomóc, ale naraża mnie to pod kątem prawnym.
Walić to! Ktoś tam umiera! Musisz coś zrobić!
Cholera! Dobra Muszę zadzwonić do prawnika.
Mój caddie się tym zajmie. Davis, chodź tutaj!
- Davis, ratuj! - Szybko!
- Na tyłach utknęła staruszka! - Zasuwaj!
Bądź bohaterem!
Wstrzymaj oddech i wyciągnij ją!
Wracajcie! Co wy wyprawiacie?
Musimy stąd spadać.
- Poczekaj. Ogarnę furę. - Kradzież? Pewnie.
Bracie, będę walił prosto z mostu.
Jesteśmy detektywami i potrzebujemy samochodu.
To sytuacja awaryjna.
- Mogę zobaczyć odznakę? - Nie mam.
To długa historia. Wrabiają nas, więc pomóż bratu.
Rozumiem cię, bracie.
To mogę auto?
Ni chuja!
Pracuję tu od dziesięciu lat, bracie. Co miałbym zrobić?
Mam ci dać auto, bo jesteśmy braćmi?
No tak, jak brat bratu. Solidarność.
Mógłbym stracić pracę. Czyli nie jesteś zły?
- Co nie? - Tak, no ale weź.
Trójka dzieci i labradoodle. Potrzebuje 43 kafle na operację.
Muszę to opłacić z tą pensją.
To sytuacja awaryjna, bracie.
To jakieś spotkanie rodzinne?
- Jesteś dobrym gościem. - Wiem.
Dbasz o rodzinę i psa. Ale mamy tarapaty.
Pomóż bratu.
Pani Weinstein, proszę zostawić. Zaraz podejdę!
- Nie. - Serio?
- Przełączam kod. - Jesteś jednym z tych?
Miło panią widzieć.
Dlatego miałem zaczekać?
No ładnie, detektywie Abbott.
Cześć, wujku.
Możemy pogadać?
- Grant ich aresztował? - Tak, a potem uciekli.
Nakazałem ich szukać,
ale nie wiem, kogo opłaca Grant.
Billy miał rację, a ja mogłem go posłuchać.
Twój tata się nie odzywał?
Cholera.
Powiedziałam mu coś, czego nie powinnam.
Przestań.
Nie zawsze to okazuje, ale to na tobie zależy mu najbardziej.
Tu Axel. Zostaw wiadomość.
Naprawdę muszę z tobą pogadać.
Żałuję tego, co powiedziałam. Oddzwoń, a obiecuję, że odbiorę.
Jedź.
Chalino mógł zapodać bardziej konkretne miejsce.
- Myślisz, że kłamał? - Nie wiem, ale szukajmy dalej.
A to co?
Ta ciężarówka wyjeżdżała od kartelu.
Nie wyglądają na związkowców.
Ani trochę.
To samochód Rosewooda.
Ten niebieski z obudowaną górą.
Dawaj.
Dobra.
Podejdźcie.
No dalej.
Powiem wam, gdzie jest karta.
Ukryłem ją...
w miejscu zwanym...
„chuj wam w czerep”.
Co tak długo?
Zwiedzałem LA. Jest o tej porze roku magiczne.
Coś jest w tym smogu i dymie z pożarów lasów.
Nie rozśmieszaj mnie.
- Detektyw Bobby Abbott. - Billy Rosewood.
Wiem. Pośpieszmy się.
Kończą ładować ostatnią ciężarówkę.
- Mocy ogniowej nigdy nie za dużo. - Billy Rosewood. Tęskniłem za tobą.
Cholera.
Gdzie ukryłeś tę kartę?
W nożu w moim biurze.
Musimy dać znać Jane.
Jane.
Cześć, Axel.
Grant?
- Tak. - Gdzie ona jest?
Jane? No tak, Jane.
U Jane wszystko w porządku, choć testuje moją cierpliwość.
To co, wyświadczysz mi ogromną przysługę
i dostarczysz mi kartę z całą ciężarówką, zanim zrobię coś, czego mogę żałować?
- Gdzie ona jest? - Magazyn Sunset Point na Alameda.
Masz godzinę.
Niech kartel ich nie zabija, zanim nie dostanę karty.
Opróżnijcie dom.
Niech twoi ludzie zaczną działać.
Ma Jane.
- Wiem, że nie chciał pan prezentów. - To bardzo miłe. Pieluchomajtki.
To wiele dla mnie znaczy. Bardzo dziękuję.
- Tak? - Jeffrey.
Foley?
Nie mów, że znów cię aresztowali.
- Dwa razy, ale uciekłem. - Żartujesz, nie?
Namierz telefon Jane.
Muszę wiedzieć, gdzie jest.
Czyli nie żartujesz.
Coś jej grozi.
Beverly Crest 738.
Chujek kłamie. Jest w tamtym domu.
- Jej telefon się nie rusza. - Daj znać, jeśli się ruszy.
Jasne.
I Axel? Bezpieczeństwo przede wszystkim.
Dobra. Mam zadbać o bezpieczeństwo.
- Czujecie się bezpiecznie? - Tak.
U mnie nie ma pasa bezpieczeństwa.
Walić je!
Jest zbyt srogo!
Przyda się wsparcie.
Jesteśmy zbiegami z kokainą na pace. Wzywanie wsparcia to kiepski pomysł.
Co robisz?
Co ty wyprawiasz?!
Mamy wsparcie.
Tęskniłam za tobą, Axel.
Nigdy nie byłem ścigany.
Trzeba przywyknąć.
Zabrał cię już do klubu ze striptizem?
Nie, nie zabrałem. I nie zamierzam.
Dlaczego nie?
Sypiał z moim dzieckiem.
Źle to zabrzmiało.
Uważaj!
Taggart się wkurzy.
No to po wsparciu.
- Ile jeszcze? - Dziesięć minut.
Jaki ma pan plan?
Zdobyć kartę i zabić mojego ojca?
I po problemie?
Bardzo sprytne.
Masz to we krwi.
Wie pan, o co miałam do niego największy żal?
Skupiał się na pracy aż do bólu. Wkurzało mnie to.
Był nieustępliwy.
I to teraz pański największy problem.
- Obyś miał farta, dupku. - Nie potrzebuję farta, cukiereczku.
Kontroluję przebieg zdarzeń.
Enriquez.
Copeland.
Rosewood.
Foley.
I teraz trzeba się pozbyć już tylko ciebie.
Gdy ludzie usłyszą, że kartel zabił twojego ojca,
od razu w to uwierzą, myśląc sobie:
„Axel Foley? I tak długo pożył”.
Ale co mogło spotkać Jane Saunders, jego czystą jak łza córkę?
Może tak szybko pędziła przez Mulholland Drive na policję,
by zapytać o ojca, że za szybko weszła w zakręt
i spadła z urwiska?
Tylko że tym razem nikt jej nie wciągnął.
Powodzenia.
Pilnujcie jej.
- Na górze! - Idź! Będę cię osłaniał.
Rzućcie broń!
Cholera jasna, Foley. Znów ten sam cyrk.
Spadamy!
Nie ma amunicji!
Zapraszam, chujcu!
- Taggart! - Billy, wyglądasz tragicznie.
Torturowali mnie przez dwa dni.
- Jaką ty masz wymówkę? - Masz.
Co mam z nim zrobić?
Powystrzelać bandytów!
Nie musi to być teraz, ale chciałbym usłyszeć przeprosiny.
Chryste, Billy.
Uratowałem ci życie, a zaraz stracę swoje.
Po prostu byłoby miło to usłyszeć.
Wiesz co?
Pies ich jebał.
Ruszajmy na nich na trzy.
Widzę tu dwa problemy, Billy.
Po pierwsze: jesteś szalony. Po drugie: nie dam rady wstać.
Rzućcie broń!
Chryste. Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
Silva! Chodź tu!
- Gdzie ona jest? - Axel, kawał z ciebie drania.
To jak najbardziej komplement.
Jane!
Co my w ogóle robimy?
Dwóch starych i samotnych gliniarzy. Mamy się pozabijać? Tylko po co?
Rzuć broń!
Dobrze.
Straciłem rodzinę.
Żona się ze mną rozwiodła.
Dzieci się nie odzywają. I po co to wszystko?
Nikt nie chce tych farmazonów! Nie jesteś gliną, tylko przestępcą!
Jane!
Tato!
Nie...
Wyjdziesz z tego.
Mogłem stanąć za tobą murem.
No co ty?
Chodź tu.
Nie. Dobra, starczy.
- Aleś spięty. - Problemy z plecami.
O cholera. Axel.
Proszę nie wsiadać.
Musi pani sama pojechać do szpitala.
Wyjdzie z tego.
Na lunch mamy do wyboru pieczeń ze smażonymi dodatkami albo...
Jednak wyboru brak.
Te dodatki to na kukurydzy?
Nie podano szczegółów.
Minęło dopiero parę dni.
Zauważamy poprawę, ale spędzi tu jeszcze trochę czasu.
- Mogę go odwiedzić? - Drugie piętro.
Bardzo dziękuję.
Co panu podać?
Burger medium well, frytki i shake waniliowy.
- Jasne. Dziękuję. - Wzajemnie.
Tak myślałam.
Zjesz coś?
Nie, dzięki.
- Jak się czujesz? - Wspaniale.
Nie przeciekam, więc jest dobrze.
- Co mnie ominęło? - Zginął Grant i pięć innych osób.
Trzech w szpitalu pod nadzorem policji.
A twój klient?
Sędzia dostał kartę, a prokurator wycofał wszystkie zarzuty.
Nie ma za co.
- Na pewno nic ci nie jest? Musimy wrócić. - Jest dobrze.
Chcę coś powiedzieć.
Miałaś rację.
Mówiąc, że rodzic pozostaje rodzicem, a dziecko dzieckiem.
To na maksa prawdziwe.
A ja to skopałem.
Przepraszam.
Cóż...
Pamiętasz, jak powiedziałeś, że...
jesteś ojcem tak długo, jak ja córką?
Nie myślałam o tym w ten sposób.
I tak, to na rodzicu spoczywa odpowiedzialność,
ale też jestem już dorosła.
Dostanę drugą szansę?
Najpierw wróć do zdrowia.
I wtedy zadzwoń, to pogadamy.
I może zostałbyś tu na dłużej.
Podobno w Beverly Hills cię uwielbiają.
Dobra, umowa stoi.
Jestem z ciebie bardzo dumny, Jane.
Naprawdę.
Wracajmy, tato.
Ale fajnie. „Tato”. Bardzo mi się to podoba.
- Pomożesz mi wstać? - Pewnie.
O wiele łatwiej było usiąść.
I jazda.
„Tata” to już bardzo blisko „tatusia”.
- Dajesz radę. - Się wie.
- Nie zapomnij o torebeczce. - „Torebeczce”?
- Chyba ujrzałam przyszłość. - Co?
Nagle masz 83 lata.
Dopiero co zostałem postrzelony. Niech cię to nie zmyli.
Wiesz, że to nie było konieczne, by się spotkać ze mną?
Ale na pewno pomogło. Chyba to przyznasz?
Gdybym nie oberwał,
nie przechodzilibyśmy teraz razem przez ulicę.
Obiecaj, że już nie znikniesz.
KILKA DNI PÓŹNIEJ...
Sierżancie?
Mogę spytać o coś osobistego?
Nie.
Jak często kochasz się z Maureen?
Z chuja spadłeś, Billy?
To dobre dla małżeństwa.
Idź sobie.
Natychmiast się wynoś.
- Jezu! - O nie.
Nigdy nie było tak chujowego duetu, jeśli chodzi o obserwację.
- Nigdy. - Cholera.
Minął tydzień. Powinieneś odpoczywać w szpitalu.
A wy mieliście pilnować, żebym się z niego nie urwał, co nie?
- To sprawka Jane, co nie? - Martwiliśmy się.
Niepotrzebnie. Musiałem na chwilę się wyrwać.
To miejsce dla starych i schorowanych ludzi.
Nic tylko kaszlą, jęczą i stękają.
- Pasowałbyś tam, Taggart. - Mnie w to nie mieszaj.
- Chcę skoczyć na stek. Umieram z głodu. - Nie.
- Co? Cały tydzień jadłem szpitalny syf. - Nie ma mowy.
Nie szukam zwady. Proszę tylko o stek.
Chodźmy. Przecież mnie znasz. Wiesz, że tego potrzebuję.
Nie rób tego.
Sierżancie.
Obaj wiemy, że to zrobię.
A jebać. Jedziemy na porterhouse’a.
- Tak jest! - Młodszy już nie będę.
- Jedziemy. - Ani słowa Jane.
- To rozkaz. - Ani słowa Jane.
Będzie super. Zaufajcie mi.
Napisy: Krzysiek Igielski