Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W odległym zakątku Macierzy,
wokół gazowego olbrzyma o nazwie Mara krąży mały księżyc Veldt.
Jest tam wioska, w której skromni rolnicy wiedli proste życie, zrodzeni z ziemi,
do dnia, gdy na ich pola padł cień statku bojowego.
Dowódca statku, admirał Noble,
żądał więcej, niż mogli ofiarować.
Dlatego kobieta o imieniu Kora i mężczyzna zwany Gunnar
wyruszyli z wioski,
by zebrać wojowników do walki z drednotem.
Na Neu-Wodi dołączył do nich niezłomny Tarak.
W kopalniach planety Daggus waleczna Nemesis.
W koloseum Polluksa niepokorny generał Tytus.
A na planecie Sharaan
Darrian Bloodaxe i jego prawa ręka Milius.
Podczas zasadzki w porcie Gondivala
Kora pokonała admirała Noble’a,
porzucając jego ciało na skalistym wybrzeżu.
Zwycięscy wojownicy powrócili na Veldt, by odebrać zapłatę,
pozbywszy się groźby ze strony drednota...
Tak przynajmniej sądzili.
Komandorze Kasjuszu.
- Żyje? - Tak.
Ledwo.
Nie odzyskał jeszcze sił.
Na długi czas doszło do ustania czynności mózgu.
Nie wiemy, jak bardzo ucierpiał.
Zobaczymy, co z niego zostało, gdy wyjmiemy go z błony.
Drogi oddechowe czyste.
Oddycha samodzielnie.
Admirale.
To ja.
Kasjusz?
Tak.
Gdzie jestem?
Na swoim statku.
Królewskim Wzroku.
Pozostaliśmy w orbicie Gondivala,
oczekując twego ozdrowienia.
Dzięki bogom, że nasze modlitwy zostały wysłuchane.
Posłuchaj mnie.
Jest na Veldt.
Kto?
Kto tam jest?
Zadająca Rany.
Jest na Veldt.
Ustaw kurs na Veldt.
Rozkaz, admirale.
Tak się stanie.
CZĘŚĆ 2: ZADAJĄCA RANY
Jestem Hagen.
A to Den.
Witajcie w naszej skromnej wiosce. Pewnie jesteście zmęczeni i głodni.
I spragnieni.
Strawa i napitek czekają na was w świetlicy.
Chodźcie. Zaznacie miejscowej gościnności.
Zaprowadźmy uraki do stajni.
Wrócili.
I jak wyglądają?
Są silni. Jak wojownicy.
- Ilu? - Sześcioro.
- Z Korą i Gunnarem. - Sześcioro.
Więc to nic nie da, że są silni, prawda?
- Komandorze Kasjuszu. - Szeregowy. Ufam, że wszystko w porządku.
Tak jest. Wszystko idzie według planu.
Nie dzieje się nic niezwykłego?
- Nie. - Świetnie.
Dopilnujcie, by żniwa zebrano według planu
i przygotowano na nasze przybycie za pięć dni.
Pięć dni?
Wejdźcie.
Proszę, jedzcie. Pewnie umieracie z głodu.
Dobrze.
Mieszkańcy wioski przygotowali w bród jedzenia i picia,
by złożyć wam hołd i okazać wdzięczność za wasze przybycie.
Gdzie są wszyscy?
Jak byście się czuli?
Gdybyście nie byli w stanie bronić własnego domu?
I musieli prosić innych, by narażali za was życie.
Niech nasza obecność nie sprawia im upokorzenia.
Prośba o pomoc z dumą w kieszeni
wymaga nie lada odwagi.
- Dziękuję. - Racja.
Tak się składa, że nie ma potrzeby narażać życia.
Walka nie będzie konieczna.
- Admirał Noble nie żyje. - Co?
- Nie żyje? - Serio?
Powtórz, bo wciąż nie wierzy.
Nie żyje.
Nie sądzisz, że powrócą?
Nie.
Protokół Imperium nakazuje, by po śmierci admirała
statek powrócił do Macierzy.
W takim razie mamy jeszcze większy dług...
Mylicie się.
Dostałem wiadomość.
Będą tu za pięć dni.
To prawda?
- Pięć dni? - Tak.
Mówiłaś, że zabiłaś admirała Noble’a.
Zabiłam go. Jego ciało runęło na skały. Nie żyje.
Złamaliby protokół, przybywając bez admirała, prawda?
Zgadza się.
Ale śmierć nie zawsze staje na drodze planom Macierzy.
Widocznie potrzebują zboża bardziej, niż myśleliśmy.
- Hagen? - Słucham.
Wezwij mieszkańców. Porozmawiam z nimi.
Dobrze.
Czekają nas trudne dni.
Gdy nadejdzie czas,
przyjdzie nam stanąć wspólnie do walki,
ramię w ramię.
Aby zwyciężyć,
musimy zadbać o wzajemne zaufanie.
Z czasem nauczę was, jak walczyć.
Ale najpierw pokażcie, na co was stać.
Jak wygląda wasza praca.
Jeśli się nie pospieszymy, zagłada waszej wioski...
będzie nieunikniona.
Jak długo zajmą żniwa?
Połowę okrążenia wokół Mary.
Nie. To musi się dokonać w ciągu trzech dni.
- Co? - To niemożliwe.
Potrzebujemy wszystkich zdolnych do pracy.
Zboże jest naszym najsilniejszym orężem.
Bez niego
unicestwią nas wszystkich, strzelając z orbity.
Jeśli zgromadzimy je na czas,
posłuży nam zarówno jako przedmiot negocjacji, jak i tarcza.
Udajcie się na spoczynek.
O świcie bierzemy się do roboty!
Słyszeliście.
O świcie.
Potrafią wzajemnie sobie zaufać?
Boją się.
Obcych, nadchodzącej walki i o własne życie.
Zaufanie? Nie wiem.
Oby starczyło im odwagi, by stanąć do walki, jeśli do niej dojdzie.
Nie miałem pojęcia, na czym polega walka.
Że aż tak będę się bał.
Boisz się śmierci.
To normalne. Jak każdy.
W owej chwili nie myślałem o śmierci.
Wcześniej spodziewałem się, że będę się przeraźliwie bał.
I faktycznie się bałem.
Jak nigdy przedtem.
Czego aż tak się bałeś?
Jeśli nie śmierci.
Chodziło o ciebie.
Że cię utracę.
Noble mówił,
że jesteś najbardziej poszukiwanym zbiegiem we wszechświecie.
Nie zdobyłabyś tego miana za zwykłą dezercję.
Pamiętasz, jak mówiłam, że wychował mnie Balisariusz?
Regent Imperium.
I że byłam strażniczką księżniczki Issy?
Tak.
I że byłaś zasłużoną wojowniczką.
Blisko rodziny królewskiej.
Co się z nimi stało?
Pod uzdrawiającym wpływem córki
król zaczął postrzegać wszystko w innym świetle.
Miał się odbyć chrzest ostatniego drednota bojowego.
Symboliczny koniec ery podbojów.
Zgodnie z tradycją król chrzcił każdy statek,
ale nie tym razem.
To miał być pierwszy królewski obowiązek księżniczki,
jej pierwszy oficjalny akt.
Statek miał nosić imię Rozjemca i jej królewską pieczęć.
Nie łudźmy się.
Byłam lojalną córką przybranego ojca.
Nie mogłabym go zdradzić czy mu się sprzeciwić.
Powiedział mi, że księżniczka musi umrzeć.
I tak się stało.
Ojciec stwierdził, że nie będzie patrzył,
jak to dziecko rozbraja machinę wojenną,
której tak wiele poświęciliśmy.
Ufałam, że Balisariusz ochroni mnie
i Imperium, które tak miłował.
Baczność!
Dziwne.
Coś tu nie gra.
Balisariuszu.
Gdzie są Kali? Czemu nie napalono w piecach?
Balisariuszu, do ciebie mówię.
Odpowiedz mi!
Issa, uciekaj!
Ty draniu!
Nie!
Zrób to.
Na co czekasz?
Na co czekasz, córko? Zrób to!
- Zrób to. - Nie.
- Zrób to. Zabij ją.
- Zabij ją! - Nie!
Wybaczam ci.
Nie rób tego.
Coś ty zrobiła?
Pojmać ją!
Oto ona, panowie.
Zabójczyni rodziny królewskiej.
Z obcego świata.
Skaza na naszym narodzie.
Morderczyni!
- Zdrajczyni! - Żmija!
Gnida!
Przedarłam się do wahadłowca.
Od tamtej pory wiodę życie wyjętej spod prawa.
Chciałam pozwolić się zabić lub się poddać.
Ale ostatnie słowa tej dziewczynki...
Jej przebaczenie...
Tylko uciekając, mogłam uszanować jej pamięć.
I postarać się być...
czymś więcej niż bronią.
Czymś więcej niż bronią.
Wszyscy się o to staramy.
Udało ci się.
Dzień dobry!
Pobudka! Wstawajcie.
Wstawać!
Czas brać się do roboty.
Dalej, leniuchy! Pobudka!
Nie traćmy czasu.
Komandorze, medyk pokładowy na linii.
Połącz.
- Wypuść mnie! - Komandorze.
- Powinien pan tu przyjść. - Zdrada! To ja tu dowodzę.
Postawię was wszystkich przed sądem wojskowym!
Przysięgam! Wszyscy zginiecie! Nie potrzebuję was!
- Proszę przyjść natychmiast. - Już idę.
Własnymi rękami was zamorduję!
Admirale, nie jest pan gotowy.
Nadal dowodzę tym statkiem!
Co się tak gapicie? Tchórze!
- To zdrada! - Witam ponownie.
Jest pan gotów objąć dowództwo?
Oczywiście. Każ mnie wypuścić.
Jak już mówiłem,
musimy przestrzegać protokołu.
Konieczne są testy, by sprawdzić gotowość...
Pomogę ci dokonać oceny.
Odpiąć go!
Ile jeszcze do Veldt?
Kilka dni.
Admirale, wybacz bliznę, jaką ci pozostawił
ten nieudolny zespół medyków.
Z pewnością da się ją usunąć.
Nie trzeba.
Niech zostanie.
To ona mi ją zadała.
Gdy oddam ją Balisariuszowi
i jej ciało wystawią na pokaz w rotundzie senatu,
obnażę swoją pierś.
Niech posłuży za symbol,
że to ja wymierzyłem sprawiedliwość Zadającej Rany
i stoję przed swoim ludem jako zbawca.
Jak idą żniwa? Wieśniacy się buntują?
Nie.
Wszystko idzie według planu.
Nie widziałem Faunusa ani Markusa podczas twoich raportów.
Zapędzają wieśniaków do roboty.
Podnoszą ich wydajność.
Dobrze.
Praca trwa nieustannie.
Całe zboże zostanie przemielone
na czas waszego przybycia.
Doskonale, szeregowy.
Jeśli wieśniacy dotrzymają umowy,
może okażemy im łaskę.
Te kundle zasługują jedynie na bata.
Tak uważasz?
Zobaczymy...
jak wypełnią zadanie.
Za martwego króla.
To oczywiste, że Faunus, Markus i ich ludzie nie żyją.
Zadająca Rany jest u nich.
Nasz młody szeregowy przeszedł na ich stronę.
Uwaga, jeśli wolno...
Pragnę powitać naszych nowych przyjaciół.
Przygotowałam dla was drobne upominki.
Wiem, że pochodzicie
z bardziej zamożnych i zaawansowanych planet,
więc mam nadzieję, że ich prostota wam nie uwłacza.
Wlałam w nie swoją wdzięczność.
Gdy pierwszy raz ujrzałam was w wiosce,
generał Tytus przywiódł mi na myśl góry.
Silny i niewzruszony.
Dziękuję.
Tarak.
Twój duch jest nieujarzmiony,
ale bezspornie szlachetny.
Jak u wapiti.
Dzięki. Dziękuję.
Milius...
niczym blask słońca na twarzy,
które przynosi ciepło i ukojenie
szczerze i niezachwianie.
Dziękuję.
Nemesis.
Gwałtowna niczym burza z piorunami,
ale przynosi życiodajny deszcz.
Źródło życia.
Burza jest dla nas jak matka.
Dziękuję.
Gunnar.
Jesteś naszym sercem.
Przynosisz nadzieję.
Piękne. Dziękuję.
Spójrz.
I Kora.
Strzeżesz nas jak wilczyca z obnażonymi kłami.
Chronisz przed zagładą.
W tobie jest siła nas wszystkich.
Posilmy się!
Wszystko gra?
- Dobrze? - Tak.
Zdrowie!
- Den, zrób to jeszcze raz. - Gotowe?
O tak!
No dobrze.
Dziś zaczynamy przygotowania do obrony.
Najpierw przeniesiemy zboże do wioski.
Przypuszczając atak, ryzykowaliby jego utratę.
Broń pozostawiona przez ich żołnierzy
pomoże nam odpierać natarcie.
Zapalniki przeciwpancerne.
- Nadajniki. - Świetnie.
Krew się łatwo nie zmyje, ale możemy spróbować.
Może być, zostaw. Mamy więcej?
Jasne.
Zebrać i policzyć każdą strzelbę myśliwską.
Każdy nóż.
Wszelką amunicję.
Musimy się okopać, by zyskać element zaskoczenia.
W porządku?
Astrid. Pokaż, co potrafisz.
Czekaj.
Schowaj łokieć.
Oczy otwarte.
Dziś omówimy podstawowe zasady ataku i obrony.
Wasze narzędzia posłużą za broń.
Chodzi nam o...
to.
Tak.
Zawodowiec.
Świetnie.
Nieźle.
Wrodzony talent.
Trzymaj.
Dawaj!
Opuszczamy.
To statek Kory.
To był wrak, gdy ją wyciągnąłem.
Długo tu jest?
- Dwa lata. - Chodźmy.
Statek Kory nadal tkwi w górach po wschodniej stronie.
Wspólnymi siłami zdołamy go wyciągnąć.
Bardzo by się przydał.
Nieźle, wciąż działa.
Złap się czegoś.
- Ile? - Masz tu 15 strzelb...
Nieważne ile.
Ilu ludzi potrafi...
- Ivarowi nie dawajcie. - Święta racja.
Naostrzymy noże...
- Musimy tylko ustalić... - Posłuchajcie.
Nie bywam skory do wyznań.
Każde z nas zna swoje zadanie.
Ale musicie wiedzieć, z kim się mierzycie.
Każdy musi wyznać prawdę.
Ja zacznę.
Sarawu.
Regent Balisariusz posłał mnie, by w ramach demonstracji siły
zawiesić statek nad parlamentem Sarawu,
żeby decyzja, jak głosować nad niepodległością od Królestwa,
była oczywista.
Dzielni obywatele tego świata opowiedzieli się za wolnością,
a mnie w odpowiedzi na to kazano ostrzelać parlament.
Odmówiłem i mój statek zestrzelono.
Wykaraskaliśmy się
i walczyliśmy z siłami Macierzy do ostatniego pocisku.
Wiedząc, że moi ludzie walczyliby do śmierci,
dobiłem targu.
Życie moich żołnierzy w zamian za moje.
Błagałem regenta, by ich oszczędził.
Ale Balisariusz nie zna miłosierdzia.
By mnie ukarać, uśmiercono ich na moich oczach.
Decyzja, by sprzeciwić się Balisariuszowi, była wyłącznie moja.
Nie ma dnia, bym nie myślał o tych, którzy za mnie zginęli.
Poddając się, sprzeniewierzyłem ich odwagę i skazałem ich na zgubę.
Nigdy więcej.
Nigdy się nie poddam.
Wiedzcie to dziś, zanim jutro pójdziecie za mną w bój.
Pierwszy raz stanę do takiej walki.
Ale to miejsce przypomina mi rodzinną wioskę.
Gdy nad naszą wioską pojawiły się statki,
interesowała mnie reakcja starszyzny.
A oni podkulili ogony.
Oddali wszystko, bo bali się walczyć.
Stwierdzili: „Cóż możemy począć wobec potęgi Macierzy?”
Ci, którzy byli za słabi lub za starzy, by pracować, zostali zabici.
Reszta trafiła do obozów pracy w całym wszechświecie.
Rozbito rodziny.
Jakby moi krajanie nigdy nie istnieli.
Ruch oporu oswobodził mój obóz.
Nowa rodzina pokazała mi inną drogę.
Więc gdy nadejdzie czas...
oddam życie za tę wioskę, jeśli będzie trzeba.
Walczyć i umrzeć za własny dom...
Czy istnieje bardziej zaszczytna śmierć?
Kiedyś miałam inne życie.
Dawno temu,
mogłoby się zdawać.
Żyłam w małej wiosce rybackiej.
Żołnierze Imperium wymordowali wszystko, co żywe.
Byliśmy pokojowym ludem.
Choć nie od zawsze.
Przed wieloma laty...
prowadziliśmy wojny.
Nigdy wcześniej nie zabiłam,
nie przelałam krwi,
dopóki nie przelałam własnej.
Mój ból przerodził się w gniew.
A gniew w pragnienie zemsty.
Lecz żądza krwi, która cechowała moich przodków,
wciąż żyła w tych starych rękawicach.
Moja krew ich wskrzesiła.
Pokazali mi, jak walczyć.
Odrodziłam się.
Ale od tamtego dnia
rządzi mną zemsta.
Więc tak...
zabiję ich.
Nikt nie wybiera sobie rodziców.
Tak się składa, że moi stanowili parę królewską.
Mój ojciec, król,
nalegał, by osobiście przedstawić nasze warunki armiom Macierzy.
W odpowiedzi zwrócili jego ciało wraz z zapowiedzią inwazji.
Matka powiedziała mi wtedy, że chłopiec staje się mężczyzną
dopiero po śmierci ojca.
Książę staje się królem.
Nigdy potem już nie płakałem.
Wkrótce potem ich statki przesłoniły nasze niebo.
W imię honoru moja matka postanowiła nie uciekać.
Chciałem zostać i ją chronić,
ale królowa wiedziała, jak ochronić ród i tron.
Tamtego dnia straciłem matkę
i cały swój świat.
Wywieziono mnie ukradkiem z planety z transportem uchodźców
na pobliską gwiazdę.
Zbiegłem w imię pełnionej służby,
by zachować ciągłość nieistniejącego już rodu i królestwa.
Nie miałem okazji ich bronić.
Ale to się zmieni. Gdy będzie po wszystkim,
tam właśnie się udam.
Do domu.
By okupić...
błędne pojęcie honoru.
Kora.
Nic nie mówisz. Jaka jest twoja historia?
Jestem sierotą wojenną.
Odpowiadała mi wojskowa dyscyplina.
Służyłam na statku podobnym do Królewskiego Wzroku.
Żyjąc bez rodziny, myślałam, że tam ją odnalazłam.
Do czasu, gdy przybyłam tu, na Veldt.
Tutaj poznałam, czym naprawdę mogą być dom i rodzina.
Chciałabyś coś dodać?
Nie.
Na pewno?
Jak smakuje źródlana woda?
Co?
Od kilku dni
Tytus udaje, że pije,
by zataić przed nami, jak bardzo przejmuje się nadchodzącą bitwą.
Faktycznie woda.
Czasem trudno uwolnić się od przeszłości.
To prawda.
Przyjaciele...
Mogę tylko...
podziękować wam za to, że tu jesteście
i przynosicie nadzieję.
Dziękuję.
Nie wiem, jaki los nas jutro czeka.
Liczę tylko, że przeszłość będzie wam mniej ciążyć.
Słusznie prawi. Wypijmy za to.
Wioska jest gotowa.
Dobrze.
Rozprawimy się z każdym, którego przyślą tu po nasze zboże.
Użyjemy wszystkich sił i nie okażemy litości nikomu,
kto wtargnie na waszą ziemię.
A co potem?
Dobijemy targu?
Myślisz, że posłuchają?
Tak.
Gdyby jednak coś poszło nie tak,
dopilnuj, by statek był na chodzie
i dobrze ukryty z samego rana.
Tak jest.
Woda.
Serio, Tytusie?
Generale Tytusie.
- Jasne. - Dla ciebie.
Witaj, James.
Ostatnią osobą, która mnie tak nazwała,
był stary dowódca mechanicas militarium,
gdy umierał w moich ramionach.
Przykro mi.
Nie szkodzi. Lubię brzmienie tego imienia.
Pozwala mi uwolnić się od poczucia beznadziei.
Wiesz...
dano mi wspomnienia świata, którego nigdy nie ujrzę,
lojalność wobec króla, któremu nie mogę służyć,
i miłość do dziecka, którego nie mogłem ocalić.
Ale gdy słyszę, jak wypowiadasz to imię,
jestem w stanie poczuć, choć trochę...
sens mojej egzystencji.
To dlatego ocaliłeś Sam?
Nie jestem pewien.
Wiem tylko, że myśl o tym, że może stać jej się krzywda,
obudziła we mnie coś, co było uśpione.
Obierasz stronę.
Jesteśmy podobni. Stworzeni, by dla nich zabijać.
Dobiłaby ich myśl, że walczymy po jednej stronie.
Nie dlatego, że wykonujemy rozkaz,
ale by bronić czegoś, co kochamy.
Wiedz, że nie wygracie.
Gotowe.
Drednot.
Kończymy! Już!
Szybko!
Kończcie już! Zajmijcie pozycje!
Zakopujemy!
Widać nowe formacje.
To zboże.
Obłożyli budynki, byśmy nie mogli ich zniszczyć.
A tamte worki służą za barykady, zza których mogą strzelać.
Sprytnie.
Rolnik by tego nie zaplanował.
Widocznie generał Tytus zachował trzeźwy umysł.
Spójrzcie.
Termogram pokazuje grupki ludzi w świetlicy na wzgórzu.
Niewątpliwie kobiety i dzieci.
Dobrze. Spróbujemy uniknąć walki pozycyjnej w wiosce.
Podczas negocjacji wyślemy Krypteję, by pojmać ludzi w świetlicy.
Poślemy niewielki kontyngent.
Będzie zbędny, gdy zobaczą ostrza u gardeł kobiet i dzieci.
Zobaczymy, czy odechce im się walczyć.
Wszyscy do środka!
- No już. Szybciej! - Ruszać się.
Do środka. No już.
Bez całej wioski?
Gdzie ciepły uścisk?
Nie doczekałem się kufla piwa.
Arthelais.
Co próbujemy tu osiągnąć?
To samo, co poprzednim razem.
Zabiję cię.
No tak.
To był zaszczyt.
Blizna. Od Zadającej Rany.
Obędzie się bez rozlewu krwi.
Masz jedną szansę, by uniknąć rzezi.
Wiesz, co ofiaruje mi regent Balisariusz, gdy cię do niego doprowadzę?
Zapewne marzy ci się stołek w senacie.
Należy mi się.
Weź wystarczająco zboża
na drogę powrotną do Macierzy.
Nie więcej i nie mniej.
Nie krzywdź tych ludzi.
Zamelduj Balisariuszowi, że poszukiwani się wymknęli.
Mam odejść z niczym?
- Zupełnie z niczym? - Ujdziecie z życiem.
Oto twój wybór.
Hańba i degradacja albo stracisz głowę. Twój statek będzie twoją kryptą.
Wasze rodziny i cała Macierz dowiedzą się, że powyrzynali was wieśniacy na Veldt.
Moim zadaniem jest przysparzanie chluby Macierzy.
Zamierzam je wypełnić.
Wiesz, co najbardziej mnie w tym bawi?
Sądzisz, że masz kartę przetargową? Otóż nie.
Myślisz, że nie wiem, że ukryliście kobiety i dzieci?
Twój plan właśnie się sypie.
Chyba że jakoś się dogadamy.
Wezmę zboże, które oferowaliście.
Zrobię, o co prosisz, i daruję wieśniakom życie.
Ale to ustępstwo będzie miało swoją cenę.
Ciebie.
Oczywiście Imperium doceniłoby każdego członka twojej ekipy,
ale nie da się zaprzeczyć, że regentowi najbardziej zależy na tobie.
Arthelais.
Oto twój wybór.
Poddaj się.
Pozostawię wieśniaków przy życiu.
Jeśli jednak odmówisz,
najbardziej umiłowani w wiosce,
starsi, dzieci,
ci, którzy schronili się w świetlicy,
zostaną wyrżnięci przez moich ludzi.
Czy niewystarczająco krwi przelano w tym pięknym budynku?
Pozwolisz, by odbyło się to w twoim imieniu?
Już czas, Arthelais.
Co?
Kora.
Co ty wyprawiasz?
Tak myślałem.
Pożegnaj się z przyjaciółmi.
Ojciec czeka na ciebie.
Kora, spójrz na mnie.
Co się dzieje?
Wybacz.
Nie dam wam zginąć przeze mnie.
Wiem, co robię.
On cię okłamuje.
- Puść mnie. Puszczaj! - Nie!
Nie.
Nie!
- Nie! - Chodź.
Ruchy!
Szybciej, Kora! Musisz dotrzeć do statku.
Chodź. W tobie cała nadzieja.
Ruszaj.
Jazda!
- Wstań, żołnierzu. - Nie mogę.
Ruchy!
Naprzód!
AA-77, zabierajcie się stamtąd.
Startujemy!
Ustaw główne działo.
Szlag.
- Jedź! - Dalej!
Czekać!
Pilnować prawej!
Gotowe! Idź!
Jazda!
Uwaga.
Tutaj!
Dołączymy do szyku.
Na mój sygnał wypuść dym.
Jasny gwint.
Kora, jesteś pewna?
Teraz. Zaczynaj.
Dokuję.
Statek jest uszkodzony.
Mam rannych.
Padło mi sterowanie.
Oddaję kontrolę.
Zajmiemy się wami. Ściągnę cię do głównego hangaru,
otrzymacie pomoc techniczną i medyczną.
Nadszedł czas, by walczyć o wszystko, co kochacie.
Wasz dom.
Chrońcie się nawzajem i nie okazujcie im litości.
Za Sindriego!
Nie pozwólmy, by Tytus i reszta walczyli sami.
Gotowi?
Na walkę i śmierć!
Śmierć pozostawmy wrogom!
Admirale, oddział Kryptei zapewne pojmał już kobiety i dzieci.
Nadal czekamy na raport.
Jeden jest w ładowni!
Słyszysz mnie? W porządku?
Spróbuję cię przenieść.
Wszystko będzie dobrze.
Dobrze.
- W porządku. - Dwóch nieprzytomnych!
Przynieść nosze!
Kładźcie ich. Trzymaj go.
Złap za ramię, a ja za nogi.
Do góry. Gotowe.
Idziemy. Melduję.
Uraz odłamkowy, niewielka rana postrzałowa.
Dwie minuty. Oględziny w windzie.
Jedziemy.
Nie.
Nie martw się.
Dobrze się spisałeś.
Tak.
Pomóż zdjąć hełm. Podtrzymaj kark.
Dziwne. Nie widzę ran.
- A ten? Stabilny? - Przyspieszony puls.
Żadnych ran, widzę ślady krwi.
- Może pod pancerzem. - Ściągnij kominiarkę. Widzę ranę.
Sprawdzam puls.
Bardzo niski.
Czekaj, to nie...
Daj ładunki.
- Trzymaj. - Czekaj.
Wracaj do statku i uruchom silnik.
Musimy wiać, zanim wszystko pójdzie z dymem.
Dobra.
Będę czekał.
- Winda powinna być tam. - Jasne. Spiesz się.
Uwaga, zachować czujność.
Zrozumiałem. Cel na schron...
Uwaga, intruz. Powtarzam: intruz.
Wysyłam wsparcie. Kim są intruzi i ilu ich jest?
Padły strzały. Są ofiary.
To kobieta, mówię...
Co? Co się dzieje?
Problem w maszynowni.
Kobieta wtargnęła na statek.
Arthelais.
Arthelais jest na pokładzie.
To niemożliwe.
To ona.
Przyszła do nas.
Doskonale.
Zawiadom wszystkie sektory. Niech ją pojmają.
Kasjusz?
Możesz ostrzelać wioskę.
A zboże?
Już nam niepotrzebne.
Mamy Zadającą Rany.
Są tam nasi ludzie.
Tak. Mniej gąb do wyżywienia.
Gdy schwytamy Zadającą Rany i wrócimy do Macierzy,
obejdziemy się bez zboża.
Zniszcz je.
Słyszałeś rozkaz. Załadować działa.
Działo główne.
- Słucham. - Cel na wioskę.
Załadować działa.
Rozkaz.
Mamy rozkaz atakować cel.
Straciliśmy kontakt z maszynownią.
- Gdzie ona jest? - Szukamy jej.
Schodzi do czwartego poziomu.
Co się dzieje, do diabła?
Wszystkie służby ochronne do maszynowni.
Żądam raportu!
Poruczniku.
Zgłosić dowództwu liczbę personelu.
- Naprzód! - Ruchy!
Nie!
- Idę! - Dawaj!
W porządku? Chodź.
Myślałem, że pragnę umrzeć w bitwie.
W bitwie o coś.
Chyba się myliłem.
Nie chcę umierać.
Lecz jeśli muszę...
To razem.
Chodźmy.
Kora. Gdzie jesteś?
Silnik pracuje. Czekam.
Kończy nam się czas.
Zaraz będę.
Świetnie.
Do wszystkich służb. Zbieg na pokładzie.
Arthelais.
Chyba powinienem podziękować, że odmówiłaś kapitulacji.
Będą ballady o tym, jak cię uśmierciłem.
Nieźle się spisaliście.
Lepiej, niż myślałem.
Nie spodziewałem się aż tyle po gromadzie pieprzonych wieśniaków.
Jasne.
Cel namierzony.
Wioska na celowniku.
Potwierdzam.
Dowódco!
Co?
Działo załadowane i gotowe do wystrzału.
O nie.
Ognia.
To Kora!
Brać ją.
Nie!
Kora!
Chodź tu.
Otwórz oczy!
Patrz na mnie!
Dalej!
Dalej.
Już. Chodź.
Chodź.
Czekaj.
Zostań ze mną.
Zostań.
Czemu choć tego nie mogę mieć?
- Zostań ze mną. - Nie martw się.
Zobacz, czego dokonałaś.
Ocaliłaś nas.
Nas wszystkich.
Kocham cię.
Proszę.
Wiem, kim jesteś.
I kocham cię.
Proszę.
Patrz!
Oddział za mną!
Tak jest, dowódco.
Barki na cel!
Rozkaz, dowódco.
Szwadron „Czarna Góra”, myśliwce na cel.
Tytusie!
Patrz, to Devra Bloodaxe i cała rebeliancka flotylla.
Już po wszystkim. Już...
Nie.
Kocham cię.
Przybyli z innych światów, by za nas walczyć.
By za nas umrzeć.
Niech zaznają spokoju.
Uszanujemy ich pamięć najlepiej, jak potrafimy.
Wspominając ich imiona,
gdy nadejdą żniwa.
Kolejne i setki następnych.
I nie ustępując.
Nie ustępując.
Niech wszyscy oddadzą honor poległym.
Oddajcie honor mojemu bratu za jego odwagę.
Pomińcie mnie, gdy mowa o honorze i odwadze.
Okłamałam was.
Was wszystkich.
Tytusie.
Wiem, dziecko.
Wiem.
Że jestem Arthelais?
Adoptowaną córką regenta Balisariusza?
Zabójczynią księżniczki Issy?
Znam twoje imię. Owszem.
Ale nie byłaś jej zabójczynią.
Księżniczka nadal żyje.
Myślałaś, że tak łatwo ją zabić?
Nie. Ona jest ponad śmierć.
Co mam robić?
Masz teraz powód, prawda?
Aby ją znaleźć i walczyć.
Jeśli zdecydujesz się walczyć,
stanę u twego boku.
My wszyscy.
Ja też.
Jeśli mogę się przydać...
oto co posiadam.
Chcesz z nami walczyć, robocie? I odnaleźć zaginioną księżniczkę?
Jeśli mówicie prawdę i księżniczka wciąż żyje,
to nie mam wyboru.
Służę rodowi martwego króla. To zaszczyt móc walczyć.
Aby ją znaleźć i walczyć.
Napisy: Ewa Nowicka