Poprzednio...
Darmowa benzyna. Czysty zysk.
Rogers jest winny kasę Rosjanom.
Musi dostarczyć więcej paliwa.
To chyba schemat kontenera.
- Ten siedmiocyfrowy numer? - Numer przesyłki.
Zaplanowany odbiór dzisiaj po południu.
Adios, dupku.
- Świat stał się lepszym miejscem. - Bez wątpienia.
Rozmawialiśmy o nim. Wzbudzał silne emocje.
Uważałam, że pozbycie się go wszystko naprawi.
- Ktoś porwał moją córkę. - Szlag.
- Kiedy? - Kiedy z nią rozmawiałaś?
To jego widziałam.
Dockweiler właśnie się zgłosił.
- Gdzie moja córka? - Wal się!
Wal się!
Tu jestem!
Zabrał ją na pustynię.
Lecę z tobą!
Maddie? Maddie!
Jestem z tobą.
Baton proteinowy to nie jedzenie.
Serio?
Widzisz? Smakuje ci.
Muszę iść do pracy.
Jesteśmy jak statki mijające się w nocy.
O której musisz być w ratuszu?
Tak jak zwykle. Koło dziewiątej. A co?
Ty zrobisz kawę, a ja omlety.
Spotkamy się o siódmej.
Umowa stoi.
- Uważaj na siebie. - Jasne.
Jeszcze śpisz?
Lex?
BOSCH: DZIEDZICTWO
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Na pana miejscu wymieniłbym wsporniki.
Szlag. Już przekroczyliśmy budżet.
Polecam też stalowe fundamenty.
Właśnie. Co jeszcze?
Drobiazgi. Karton-gips, uszczelki, zaślepki.
Sam dokończę robotę.
Na pewno? Miasto ostatnio lubi się czepiać.
Lepiej, żeby zawodowiec wszystko obejrzał przed inspekcją.
Nie naprawię świata,
ale na pewno naprawię własny dom.
Wyślę panu rachunek.
Powodzenia, panie Bosch.
Co się dzieje?
Pana ojciec mnie zwolnił.
Zwolniłeś Massima?
Nie zwolniłem go. Nie potrzebuję już jego usług.
- Jeszcze nie skończył prac. - Sam to dokończę.
- Na pewno? - To parę drobiazgów.
- Nigdy tego nie zrobisz. - Dlatego już zaczynam.
Słuchałaś albumu Milesa Mosleya od Mo?
Jeszcze nie.
- Lepiej mu go oddam. - Śmiało.
Mogę go pobrać na telefon.
Filistynka. Tak się nie słucha muzyki.
- Mam dobre słuchawki. - Pobierz go chociaż.
Użyj słuchawek ode mnie.
Są lepsze dla uszu.
Gdzie pójdziemy na kolację?
Chyba mam już plany.
Jakiś chłopak?
Być może. Dam ci znać.
- Zadzwoń. - Dobrze.
Proszę z nami.
Jest pan aresztowany za zabójstwo Lexi Parks.
- Co się dzieje? - Nie wiem. Pomyłka.
Ma pan prawo zachować milczenie...
- Zadzwoń do Honey Chandler. - ...przeciwko panu.
„David Foster”, mówi ci to coś?
Kilka lat temu miałam takiego klienta. O ile chodzi o niego.
Dzwoniła jego żona. Aresztowali go. Chce, żebyś go broniła.
- O co go oskarżają? - O zabójstwo.
- Matthew ma jej numer. - Zadzwonię do niej.
- Wstałaś lewą nogą? - Źle spałam.
- Znajdź sobie własne mieszkanie. - Szukam.
Wszystko jest drogie.
Zapraszam na gentryfikację w Boyle Heights.
Nie mam zamiaru tam mieszkać. Poza tym dojazdy by mnie zabiły.
Jak ci idzie w CRU?
Jest super. Noszę własne ciuchy,
- rozpuszczone włosy, spotykam przestępców. - Ja umieram z nudów.
- Niedługo wrócisz na ulicę. - Oby.
Gotowa?
Super.
- Trzymaj się. - Ty też.
- Serio. - Zabawne.
- Możesz zaciąć się papierem. - Zamknij się.
- Infekcje są groźne. - Wal się!
Nienawidzę cię.
- Cześć. - Cześć.
FBI cię szuka.
- Mnie? - Podobno.
Niech wejdą.
Dzień dobry.
- Agentka Sylvia James. - Lucas Jones.
W czym mogę pomóc?
Kilka miesięcy temu ciała Carla Rogersa i Glenna Kadinga
znaleziono w kontenerze podczas rozładunku w Ho Chi Minh.
Zostali zastrzeleni. Mówili o tym w wiadomościach.
Namierzyliśmy kontenery w magazynie portu w Long Beach.
Dzięki danym komórkowym znaleźliśmy pani numer.
Z tego numeru ktoś pisał do byłego detektywa,
który w tym czasie był w innej części portu.
Co za zbieg okoliczności.
Oboje z dala od miasta, w tym samym miejscu i czasie.
Tego samego dnia, kiedy na statek do Wietnamu załadowano kontener?
Chcemy wiedzieć, co pani tam robiła. Pani i Bosch.
Obawiam się, że nie mogę wam pomóc.
Ma pani szansę wydać oficjalne oświadczenie.
Nie mam nic do powiedzenia, ani oficjalnie, ani nieoficjalnie.
W takim razie może pani porozmawiać z ławą przysięgłych.
Proszę nie niszczyć żadnych plików, akt
ani dokumentów związanych ze sprawą.
Byłoby to naruszeniem prawa.
Wiecie, gdzie jest wyjście.
- Czego chcieli? - Tylko węszyli.
- Chodzi o Carla Rogersa? - Najwyraźniej.
To się nigdy nie kończy.
Nie jesteś zaniepokojona.
Mają tylko część wiadomości, to nikogo nie obciąża.
Nikt nie będzie z nimi rozmawiał,
a sprawa ucichnie. Pozwól, że cię o coś zapytam.
Rose i Ramirez też dostali wezwania?
Tylko ja.
Myślisz, że to ważne?
Być może nie. Dam znać Crate'owi i Barrelowi. Mo też.
Musimy założyć, że nas obserwują i słuchają.
Na pewno. Dałaś im to, czego chcieli.
Przyszłaś do mnie.
- Szlag. Wybacz. - Tak działają wyrzuty sumienia.
Czujesz się winna?
- Nie. Ani trochę. - To dobrze.
Ja też nie.
Mam włamać się do chronionych plików kancelarii?
Chodzi o e-maile, wiadomości, zapisy rozmów.
To ta sama firma, która płaci mi lepiej niż ty?
Ty też jesteś w to wmieszany.
Doskonale o tym wiem.
Muszę wiedzieć, z kim rozmawiają Rose i Ramirez.
Jeśli któryś z nich współpracował, musimy wiedzieć, co mają federalni.
Co za strata czasu.
Jestem tu tylko dlatego, że ubezpieczyciel mi kazał.
- Pani samochód był zamknięty? - Nie było mnie pięć minut.
- Poszłam tylko coś zwrócić. - Czyli nie.
- Gdzie był przedmiot? - W torbie, na przednim siedzeniu.
- Torba też zniknęła? - Tak.
Co skradziono?
Bransoletkę Art Deco z Cartiera,
platyna i diamenty, retro.
- Wartość? - 35 000 dolarów.
Da się odkupić?
To był prezent.
Czyli nie. A torba?
Kate Spade, 500 dolców. Z wyprzedaży.
Zrobimy, co w naszej mocy, by odzyskać bransoletkę.
Na pewno.
Nie ma za co.
- Co za baba. - No nie?
Mogę sprawdzić dane z lombardów?
- W wolnym czasie. - Pewnie.
Wybacz, jeszcze nic nie mamy.
Pojawi się w dokumentach dopiero za jakiś miesiąc.
Co byś zrobił, gdybyś musiał rozwiązać tę sprawę?
Twój ojciec miał nad biurkiem tabliczkę z napisem:
„Rusz dupę i popytaj ludzi”.
Wciąż ją ma.
Sama prawda.
Nie pomyślałbym.
Nie pomyślałeś, że wysadzenie rurociągu
to grube przestępstwo?
Jasne, ale terroryzm wewnętrzny? Czy to nie przesada?
Mówię tylko, że jeśli was wezwą, znajdźcie sobie prawnika.
- Nie potrzebujemy prawnika. - Jak to?
Zawsze jest piąta poprawka.
Źle to wygląda w CV.
Ale jesteśmy na emeryturze. Nie potrzebujemy CV.
Odeszli, ale nie zostali zapomniani.
Zapomniani, ale nie odeszli.
Jezu. Musicie wymyślić coś nowego.
Dobrze nam z tym, co mamy.
Jest wspaniale.
Dokonała zwrotu. Brak paragonu.
Wyszła i zaczęła krzyczeć,
kiedy zobaczyła, że nie ma jej torby.
Chcę zobaczyć nagranie z kamery.
- Z przodu sklepu. - Żaden problem.
Mówią, że mają dowody. Jakie dowody?
- Co mogą mieć? - Dowiemy się na rozprawie.
Nawet jej nie znałem.
Lexi Parks z zarządu miasta West Hollywood.
Jej mąż, pracownik biura szeryfa,
wrócił do domu po nocnej zmianie i znalazł ją zatłuczoną na śmierć.
Chryste Panie.
To na pewno nie on?
- Kochany mężulek? - Nie, ma mocne alibi.
A czy ty masz alibi na tamtą noc?
Kto pamięta, co robił cztery miesiące temu?
Jaki to był dzień tygodnia?
Piątek.
Piątek? Byłem z Louise.
W piątki mamy randki.
- Pamiętasz gdzie? - W domu.
W porządku. Porozmawiam z nią.
- Poręczy za mnie. - Na pewno.
Ktoś jeszcze?
Nie.
Memphis Soul Stew, King Curtis.
Wielki artysta. Zmarł u szczytu kariery.
Wolę wersję na żywo z Fillmore West,
ale to tylko ja.
Coś w tym jest.
- Mogłeś zadzwonić. - Bezpieczniej było wpaść.
- Jesteś czysty? - Przed chwilą sprawdzałem.
A więc Rose i Wspólnicy.
Znalazłem niepodpisany e-mail wysłany z ich komputera.
- Nie mogłem go zhakować. - Na co stawiasz?
- Na władze. - FBI?
Być może. Zaszyfrowany po same brzegi.
- Ślepy zaułek? - Nie całkiem.
Miał załącznik, który mogłem zhakować.
Jakiś schemat.
To schemat kontenera, w którym znaleziono ciała.
- Blaszana trumna. - Kto to wysłał?
Nie mamy wielu podejrzanych.
Jeśli to robota wewnętrzna, stawiam na Ramireza.
Stary Rose ledwo umie obsługiwać lodówkę.
Musimy śledzić obu.
Dzień dobry, policja. Czy to pańska tesla?
Coś się stało? Zapłaciłem za mandat online.
Chciałabym rzucić okiem na nagrania z pańskich kamer w aucie.
Oczywiście. Co się stało?
Próbuję złapać złodzieja.
Chcielibyśmy kontynuować rozprawę,
kiedy już będziemy po postępowaniu dowodowym.
- Zastrzeżenia, panie Landreth? - Nie, Wysoki Sądzie.
Panie Foster, czy zgadza się pan
na przesunięcie rozprawy i postawienia zarzutów?
Tak, Wysoki Sądzie.
Rozprawa odbędzie się za 30 dni.
Brak kaucji. Czy któraś ze stron chce coś powiedzieć?
Nie, Wysoki Sądzie. Nie teraz.
Nie, Wysoki Sądzie.
Więc do zobaczenia na rozprawie.
Rozmawiałaś już z Louise?
Mam to w planach. Trzymaj się, David. Nie poddawaj się.
Nie wiem, czy dam radę.
Dasz radę. Możesz na mnie liczyć.
Idziemy.
O której planujesz postępowanie?
Pod koniec dnia.
- Dzięki, Brad. - Uprzedzam...
Nienawidzę, kiedy prokuratorzy tak mówią.
To nie wróży dobrze.
Analiza DNA łączy twojego klienta z ofiarą.
- To niemożliwe. - DNA znaleziono na i w ciele ofiary.
Ma alibi?
- Był z żoną. - Nie za dobrze.
Przynajmniej nie chodzi o matkę.
- Wychodzisz? - Tak.
- Miłego wieczoru, Martin. - Wzajemnie.
Mo, widzisz go?
Tak.
Świetnie wyglądasz.
Chciałam coś zmienić.
Pozwól, że o coś spytam.
Kiedy poczułaś, że chcesz wrócić?
Nie poczułam.
Po prostu to zrobiłam.
Coś się zmieniło?
Pracuję przy rejestracji.
Ale pojawiła się kobieta, która nie zamknęła auta,
straciła bransoletkę o wartości 35 000 dolarów.
Miałam ochotę zbadać sprawę.
Wyszłam na ulicę,
to było cudowne uczucie.
- W końcu coś innego. - W samo sedno.
Wypijmy za to.
Rose jest w domu. Długo mam tu czekać?
Już nigdzie nie pójdzie. Jedź do mnie. Mi Flor Blanca.
Znam tę knajpę.
Salwadorska. Świetne pupusy.
Ramirez właśnie wszedł.
Masz może aparat z długim obiektywem?
Akurat mam.
Weszła za nim jakaś para.
Luźne kolorowe koszule w twoim stylu.
- Mają gust. - Są z FBI, mają broń.
- Stąd te koszule. - Właśnie.
Jedź do domu.
Będę widział, kiedy wyjdzie. Wyślę ci zdjęcia.
Zostaw wiadomość.
Hej, Mads. Chcę tylko wiedzieć, gdzie jesteś.
Oddzwoń, kiedy będziesz mogła.
Tak tylko dzwonię. Nie przejmuj się.
Matthew nie mógł rozmawiać z federalnymi.
A jednak.
Ja pierdolę.
Czuję się zdradzona.
- Mam go zwolnić? - Co Ramirez wie?
- Może nam zaszkodzić? - Wie dużo.
Zidentyfikował kontener
i zlokalizował numer przesyłki w harmonogramie wysyłek.
Nic nie rób. Może uda nam się go wykorzystać.
Mogę dawać mu fałszywe informacje.
Sprowokować FBI, by przestało drążyć.
Warto spróbować.
Musisz dla mnie pracować, by obowiązywała nas tajemnica adwokacka.
- To ten sam dolar? - Zostawiłam go na szczęście.
By wytłumaczyć nasze częste spotkania i rozmowy,
- muszę dać ci sprawę. - Co to za sprawa?
Lexi Parks.
Mam dokumenty w aucie.
Cudownie.
Jeśli poprawi ci to humor,
wierzę, że David Foster jest niewinny.
Oczywiście, że tak.
Dobra robota, Bosch.
Dzięki, John.
Daj to detektywowi prowadzącemu sprawę.
UWAGA PIES
RITA CARUSO - NIERUCHOMOŚCI NA SPRZEDAŻ
Myśli pan o kupnie?
- Być może. - Dom z historią.
Tak? Jaką?
Włamywacz zamordował poprzednią właścicielkę.
Mąż był w pracy.
To straszne.
Jak tylko policja się zmyła, dom został wystawiony na sprzedaż.
Była pani w domu, kiedy to miało miejsce?
Nic nie słyszałam. Jej mąż znalazł ciało.
Nic dziwnego, że chce sprzedać.
To prawda.
Nie mogłabym tu mieszkać.
- Nic pani nie słyszała? - Nic a nic.
- Alarm się nie uruchomił? - Nie był włączony.
Dziwne, w końcu pracował w biurze szeryfa.
Bywamy nieostrożni.
A pies? Nie szczekał?
- Nie mają psa. - Nie?
Mieli tylko tabliczkę.
Może zabójca o tym wiedział.
Tesla, wbudowana kamera. Kto by pomyślał?
No nie?
Tablica, numer rejestracyjny, i mamy złodzieja.
Dobra robota, młoda.
Zrobiłaś więcej niż musiałaś. Jak zwykle.
Nie chciałam, żeby sprawa gdzieś przepadła.
Osobiście przekażę to detektywowi.
Jesteś najlepsza.
Ty też nie najgorsza.
- Miałam spoko nauczycielkę. - Oj tak.
A pisarz pyta: „Moi agenci? W moim domu?”.
James. Klient.
Potrzebujesz towarzystwa?
Właśnie wychodziłem. Pójdziesz ze mną?
Najpierw postaw mi drinka.
Odpręż się. Czuj się jak u siebie.
Skoczę tylko do łazienki.
James?
Co jest?
Nie przejmuj się.
Zaraz wracam.
Był ze mną w domu.
- Widział go tu ktoś jeszcze? - Nie.
Rozmawiał z kimś przez telefon?
Nie pamiętam.
Muszę potwierdzić wasze wersje.
Myślałam, że nam pomagasz.
Oczywiście, że tak. Chcę, żeby się wybronił na 100 procent.
Ale jesteś jego żoną, a przysięgli nie uwierzą ci na słowo,
więc muszę znać prawdę.
Gdzie był tamtej nocy?
Nie wiem.
Masz jakiś pomysł?
I tak, i nie.
Nie do wiary, że mnie wydała.
Troszczy się o ciebie. Nie jest głupia.
Wie, że znowu ćpasz.
Powiesz mi, gdzie byłeś? I z kim?
- Z przyjacielem. - Ma jakieś nazwisko?
James Allen.
On jest twoim alibi. Czemu nie powiedziałeś mi od razu?
- Przepraszam. - Nie przyjmuję przeprosin.
- To miała być tajemnica. - Myślałam, że z tym skończyłeś.
Zacząłem znów brać sześć miesięcy temu.
Wpadłem na starego znajomego.
Wciągnęliśmy kilka kresek, a potem samo poszło,
myślałem, że sobie poradzę.
Ten stary znajomy... To on?
- James Allen. - Daj mi jego numer.
Czym się zajmuje?
To mój diler.
Słyszałam, że znalazła pani moją bransoletkę.
- Aresztowałam też złodzieja. - A co z torbą?
Kate Spade. Niestety.
To wszystko.
Kiedy ją odzyskam?
Po zamknięciu sprawy.
Nie mogę czekać kilku miesięcy.
To dowód. Przykro mi.
- Nie wnoszę oskarżenia. - To nie zależy od pani.
- Ani ode mnie. - A od kogo?
Od detektywa i prokuratury.
To złodziejka. Popełniła przestępstwo.
Mam to gdzieś.
Powiedz detektywowi, żeby wycofał zarzuty.
Jutro przyjadę po bransoletkę.
Zatrudniłam Harry'ego Boscha, by pomógł mi przy sprawie Fostera.
Upewnij się, żeby dostał wszystkie dane.
- Jasne. - A zanim zapomnę,
przynieś mi wszystkie dokumenty związane z pozwem cywilnym,
który złożyliśmy przeciwko Carlowi Rogersowi.
Wszystkie skany, maile. To chyba nie kłopot?
Nie, skądże.
W porządku.
- Harry Bosch. - Nie rozmawiam z wami.
Zostawcie wezwanie na stoliku i wynoście się z mojego domu.
Znasz zasady.
Albo współpracujesz, albo jesteś celem.
Dzięki, nie skorzystam.
Wiemy o rurociągu.
Razem ze swoimi frajerami wysadziliście go,
by Rogers nie mógł zapłacić Rosjanom.
„Frajerami”, serio? Zabolało.
Nie widziałem cię tu wcześniej.
Czy to brzmiało jak podryw?
- To nie oczywiste? - No tak.
- To mój pierwszy raz. - I jak ci się podoba?
Jeszcze nie wiem.
Ponoć medytacja resetuje mózg.
- Rozluźnia ciało migdałowate. - Ciało migdałowate?
Poczytaj sobie.
Nie wiem, czy chcę resetować mózg.
Wystarczy, że się odstresuję.
- Dobrze trafiłaś. - Zobaczymy.
Otworzysz? Zamówiłam jedzenie.
A wy co za jedni?
Ash! Ash?
- Nie przyjdzie, kochasiu. - Nagraliśmy cię.
Jak tylko wyczyścimy obraz i poprawimy dźwięk,
Kerry będzie mogła obejrzeć to na telewizorze.
Tak ma na imię twoja żona? Czy córka? Kelly? Kerry?
- Myli mi się. - Proszę.
- Popełniłem błąd. - Daruj sobie.
Czego chcecie?
A jak myślisz, kurwa?
Ile?
Harry?
Przejrzałem dowody i nie znalazłem niczego,
co łączyłoby Fostera i Parks.
Nie w tym życiu.
Męczy cię to.
Owszem.
- I to bardzo. - Co teraz?
- Chcę pogadać z nim twarzą w twarz. - Załatwione.
Rozmawiałaś z żoną?
Tak, zmieniła zeznania.
Wcale z nim nie była.
- Więc nie ma świadków? - Jest jeden.
Mam numer, ale jeszcze nie dzwoniłam.
- Co to za kolega? - Niejaki James Allen.
Diler Davida.
Razem ćpali.
Dlatego kłamał.
Nie chciał, żeby żona wiedziała.
Dlatego tego nienawidzę. Ci klienci.
Od razu nas wyrzucił.
Nie jestem zaskoczony.
Potrzebujemy nakazu podsłuchu telefonów Chandler.
I Boscha.
Bosch to nie problem,
ale podsłuch pani adwokat, w dodatku tej?
Sędzia federalny się nie zgodzi.
To niemożliwe. Zobaczymy, co Chandler powie przed ławą przysięgłych.
- Powoła się na piątą poprawkę. - Bosch też.
To zostanie w ich aktach. Tymczasem...
SZUKAJ DALEJ
Jak ci minął dzień?
W porządku. Co masz?
To z miejsca zbrodni.
Sprawa z Chandler?
- Lexi Parks. - Nie zrezygnowałeś?
Z pracy z Chandler? Tak.
Pokaż.
Nie chcesz tego oglądać. To paskudne zdjęcia.
Chcę zobaczyć.
Jestem gliną, nie kwiatuszkiem. Chcę zobaczyć, nad czym pracujesz.
Dlaczego zakrył jej twarz poduszką?
Nie wiem.
Nie chciał patrzeć na to, co zrobił. Chciał się odciąć.
Wyparcie.
Masz rację. Są niepokojące.
Myślisz, że ją znał?
Jeszcze nie wiem. Ale to bardzo możliwe.
Co zabójca i ofiara mają ze sobą wspólnego?
Co ich łączy?
Gdzie łączą się ich ścieżki?
Właśnie. Ustalenie tego to połowa sukcesu.
Została zgwałcona?
Tak.
Miałam szczęście.
- Nie umniejszaj tego, co przeszłaś. - Wiem.
Uwierz mi. To, co mnie spotkało, było straszne,
ale mogło być o wiele gorzej.
Czasami o tym myślę.
Dockweiler niedługo dostanie wyrok.
Tak, wiem.
Myślałaś o tym, co powiesz?
Powiedzmy. Trochę.
- Nie bardzo. - To może ci pomóc.
Nie wiem jak.
- Wyrazisz swoje uczucia. - Albo nie.
Rozpamiętywanie tego może się na mnie źle odbić.
Jeśli chcesz, mogę ci pomóc.
Dzięki. Dam ci znać.
Jestem zmęczona. Idę spać.
Jasne.
Żadnej presji, Mads.
Nie odpowiedziałeś mi na pytanie.
Czemu pracujesz nad tą sprawą?
Klient jest niewinny.
Więc prawdziwy zabójca jest na wolności.
A w twarzy ofiary widzę ciebie.
To, co spotkało ją, mogło przydarzyć się i tobie.
Dobranoc.
W następnym odcinku...
Po co ten pośpiech? Minęło kilka miesięcy.
Chcę mieć własny kąt.
Mamy wakat. Szukamy kogoś odpowiedniego.
Bosch i Chandler w porcie w tym samym czasie.
- Bosch i jego ludzie przy rurociągu. - Potrzebujemy dowodów.
Nasz klient jest kłamcą.
Kłamie, zdradza, ćpa, ale nie jest mordercą.
Chcę go poznać.
Co nie daje ci spać?
Honey? Co się dzieje?
Przepraszam, że cię niepokoję, ale mam problem.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska