Poprzednio...
Mój klient. Raul Arraya.
Przyjdzie do ciebie z obstawą.
Kilka miesięcy temu ciała Carla Rogersa i Glenna Keatinga
znaleziono w kontenerze.
Chcemy wiedzieć, co pani tam robiła. Pani i Bosch.
Harry Bosch.
Zostawcie wezwanie na stoliku i wynoście się z mojego domu.
Matthew nie mógł rozmawiać z federalnymi.
A jednak.
- Mam go zwolnić? - Wykorzystaj go.
- Czego chcecie? - A jak myślisz, kurwa?
Jest pan aresztowany za zabójstwo Lexie Parks.
- David! - Dzwoń do Honey Chandler.
Powiesz mi, gdzie i z kim?
James Allen. To mój diler.
- Co jest? - Nie przejmuj się.
- Jak ci idzie? - Jest super.
Ja umieram z nudów.
Weź sobie.
Nie przejmuj się. Naprawimy podłogę.
Gdzie wysłać kaucję?
Daj znać, sama po nią przyjdę.
Dużo tu przeszłaś.
Dokąd się spieszysz?
Nie przeprowadzam się na drugi koniec kraju.
- Popełniasz błąd. - Wiem, że tak myślisz.
Ale robię to na swoją odpowiedzialność.
Po co ten pośpiech?
- Minęło ledwie kilka miesięcy. - Najwyższy czas. Chcę mieć własny kąt.
To twój dom. Nie mój.
Nie. To twój dom.
Bądź grzeczny. Opiekuj się staruszkiem.
- Martwię się o ciebie. - A ja o ciebie.
- Kocham cię, Mads. - Ja ciebie też.
Spadaj stąd.
Wiem. Zostaliśmy sami.
BOSCH: DZIEDZICTWO
West Hollywood stawia bezpieczeństwo na pierwszym miejscu,
nie dążąc do niego kosztem tolerancji,
różnorodności, jakości życia ani rozwoju.
Kierując się dużą ostrożnością, rada miejska postanowiła
odwołać tegoroczne świętowanie Halloween.
LEXI PARKS - RADA MIASTA, WEST HOLLYWOOD
Bezpieczeństwo obywateli jest najważniejsze,
mamy nadzieję, że w przyszłym roku wrócimy do tej tradycji.
Jak pracowało się z Lexi?
Ludzie jej nie doceniali, bo była atrakcyjna i niepozorna,
ale dawała sobie radę.
Miała jakichś wrogów?
Tylko niezadowolonych wyborców.
Nic poważnego. Nic, za co można było ją zabić.
Chandler.
Nie mogę dorwać mojego świadka, Jamesa Allena.
Numer nie działa?
Nikt nie odbiera. Poczta głosowa zawalona.
Jest dilerem. Pewnie ma kartotekę.
Poprosiłam Mo, by trochę poszperał.
Znalazł numer jego dawnego aresztowania.
Wyślij mi go. Znajdę ostatni adres.
Jasne. Dzięki, Harry.
- A co ze spotkaniem? - Pracuję nad tym.
- Bosch, masz chwilkę? - Mam jakieś kłopoty?
Możesz mieć, jeśli ze mną nie pójdziesz.
- O co chodzi? - Sierżant chce z tobą pogadać.
- O czym? - Nie mówił.
Mam jakieś kłopoty?
Dowiedzmy się.
- Funkcjonariuszka Bosch. - Sierżancie.
Dobra robota z bransoletką.
- Detektywi byli pod wrażeniem. - Dziękuję.
Vasquez też cię chwali.
- Może przesadziłam. - Mamy wakat.
Szukamy kogoś odpowiedniego.
- Naprawdę? - Zainteresowana?
- Będziemy partnerkami? - Tak, padło na nią.
Ktoś musi bronić obywateli przed szalonymi policjantami.
Mogę się zastanowić?
Mówiłaś, że nie może się doczekać akcji.
- Tak myślałam. - To prawda.
- Kiedy zaczynam? - Witaj w zespole.
Miał 19 lat, był śmiertelnie przerażony.
Znałam jego rodziców i wzięłam tę sprawę pro bono,
zmniejszyli mu zarzuty do wykroczenia,
David poszedł na odwyk.
Zmienil się.
Tak mi się zdawało.
Teraz... to jakiś koszmar.
Co jeszcze cię gnębi?
Ostatnio podczas medytacji...
Jak wrażenia? Z medytacji?
- Chyba mi pomaga. - Mów dalej.
Obserwował mnie pewien facet, potem ze mną rozmawiał.
Przedstawił się.
- Podrywał cię? - Nie wiem.
Może trochę.
Jak się czułaś?
Poirytowana. Zła.
Powiedz więcej.
Podoba mi się tam. Może wrócę.
Nie chcę mieć do czynienia z...
- Z czym? - Z flirtem.
Z całym tym romansowaniem.
Może po prostu chciał porozmawiać.
Czemu tak sądzisz?
Niczego nie zakładaj.
Nie, dziękuję. Nie jestem zainteresowana.
- Nim czy w ogóle? - W ogóle.
- Porozmawiajmy o tym. - Nie mam, kurwa, zamiaru.
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Szukam Jamesa Allena. - Kim pan jest?
Nazywam się Harry Bosch. Jestem prywatnym detektywem.
- Pani... - Allen, jestem jego siostrą.
Chcę zadać mu kilka pytań.
Jest w pobliżu?
James nie żyje.
O nie, moje kondolencje.
Kiedy to się stało?
Parę dni temu.
Wczoraj przyszło dwoje detektywów.
Powiedzieli, że jego ciało znaleziono w zaułku w Hollywood.
Nie wiedzieli, jak długo tam był.
- Wiedzą, co się stało? - Prawdopodobnie przedawkował.
Nic dziwnego, żył jak żył.
Czy ci detektywi zostawili wizytówkę?
- Mam ją w środku. Chwileczkę. - Dziękuję.
Chandler, tu Bosch. Zadzwoń.
Pan Arraya przebywa obecnie w więzieniu na Terminal Island.
- Blok D. Tam, gdzie ty. - Co za zbieg okoliczności.
Przyjdzie do ciebie z obstawą.
Dlaczego?
Raul jest mi winien przysługę.
Krótko po zamordowaniu Willy'ego Datza, spotkałeś się z Honey Chandler.
Tę rozmowę też nagraliście?
Oczywiście, że nie. To wbrew prawu.
Którego zawsze przestrzegacie.
- Poprosiła o przysługę? - Uratowała ci życie.
- To duży dług. - Powiem wam jedno.
To był blef.
Okłamała Datza.
Zadarł z Rosjanami, więc zginął.
Nie nasłałeś na niego swoich chłopaków?
Nie musiałem. Jakiś Rusek zabił go pod prysznicem.
- Na świetlicy? - Nikt od ciebie?
Odpowiedziałem na pytania.
O czym rozmawiałeś z Chandler, gdy cię odwiedziła?
- Głównie o was. - O nas?
O was, federalnych.
O tym, jak wtrącacie się w jej sprawy, czyhacie na nią, nakłaniacie
do fałszywych zeznań na temat morderstw czy spisków.
Chciała wiedzieć, czy mam coś wspólnego z Datzem.
Jakbym miał stąd wyjść,
by samemu...
- Spłacić dług. - Zrobiłeś to?
Nie wiecie, jak to jest z donosicielami?
PRZYJĘCIE-NIESPODZIANKA MARTINA ROSE'A
WEZMĘ UDZIAŁ
- Jesteśmy. - Już?
- Jesteśmy w jego telefonie. - Nie dowie się?
Musiałby być mną. Tego nie da się wykryć.
Mamy pełny dostęp?
E-maile, SMS-y, połączenia.
Jesteś geniuszem.
Nie, Sonny Rollins jest geniuszem.
Ja jestem tylko skromnym hakerem.
Aloha.
Dobrze, że jesteś, Mank.
Miło, że stawiasz.
Pewnie.
Chciałem się dowiedzieć, jak radzi sobie Maddie.
Świetnie.
Cała ta afera z bransoletką?
Niesamowita. Jak jej tatko.
- Afera z bransoletką? - Nie mówiła ci?
- Byliśmy zajęci. - Jasne.
Zaimponowała odpowiednim ludziom.
Będzie pracować w terenie, to nie byle co.
- Fakt. - Musisz być z niej dumny.
Oczywiście.
Jak tam?
Osiem kilometrów. Ledwo się spociłem. Co robisz?
Pracuję nad swoim przemówieniem.
I jak ci idzie?
Jak krew z nosa.
Mogę zerknąć?
„Cztery miesiące temu moje życie zmieniło się na zawsze”.
Dobry początek.
Po co to robię? Jakie to ma znaczenie?
To coś dobrego. Jak zerwanie plastra.
Tak mówi mój tata.
Nie zgadzasz się?
Przetrwałam, a on trafi do paki. Tylko to się liczy.
Nie musisz tego robić.
To twój wybór.
Chcę tylko zamknąć ten rozdział.
- Wiesz, czego ci trzeba? - Czego?
- Co robisz? - A jak myślisz?
Robisz naleśniki?
- Na dobry humor. - Chrzanić to.
Naleśniki?
Świetny pomysł. Do dzieła.
- Sprawa, nad którą pracujesz... - Zabójstwo Lexie Parks.
Tej kobiety z West Hollywood.
Reprezentujemy oskarżonego, Davida Fostera.
Co pański klient ma wspólnego z ofiarą?
Wasza ofiara, James Allen, była alibi mojego klienta.
Według Fostera byli razem w noc zabójstwa Lexi Parks.
Siostra Allena uważa,
że jej brat przedawkował.
Mogliśmy jej to zasugerować.
To było przed sekcją zwłok.
Uduszenie przy użyciu kabla.
Może mieć związek z wcześniejszym zabójstwem.
Męska prostytutka porzucona w alejce.
Ten sam sposób działania.
Pominęliście to.
Więc James Allen był prostytutką?
Sexworkerem, mężczyzną do towarzystwa. Karanym za nagabywanie.
Znaleźliście jego telefon?
Niestety nie.
Mielibyście listę jego klientów.
- Jego kalendarz. - Wiemy.
W porządku, dzieciaki. Dajcie znać, jak go znajdziecie.
Cześć.
- Protekcjonalny mądrala. - Typowy Bosch.
Dziękuję.
Koniec z pracą przy biurku.
Jakie to uczucie?
Jakbym wygrała na loterii.
A ty? Pewnie też chcesz już wrócić do pracy.
- Wracasz, tak? - Nie wiem.
To zależy od dnia.
Jak bardzo boli mnie szyja i plecy, kiedy wstaję.
Mama nie chce, żebym wracała do pracy.
Gdybym słuchała ojca, siedziałabym za biurkiem do emerytury.
Wie o twoim awansie?
Może się wkurzyć, ale przejdzie mu.
W porządku.
Za Maddie. Lepiej daj z siebie wszystko, młoda.
Nie mów do mnie „młoda”.
- Niech ci będzie. - Za Maddie.
Zdrówko!
Nici z alibi.
- Nie wspominając o DNA. - Będę musiała to podważyć.
Co? Wrobili go? Ktoś to podłożył?
Być może. Sam o tym mówiłeś.
- Nic ich nie łączy. - Z tego, co wiemy.
Jedno jest pewne. David, nasz klient, jest kłamcą.
Ma sekretne życie, które chciał zachować w tajemnicy.
To brzmi jak początek twojej mowy.
Kłamie, zdradza, ćpa, ale nie jest mordercą.
- Już chcę go poznać. - Jutro.
Wizyta adwokata w towarzystwie śledczego.
W porządku.
Mamy inne problemy. Mo grzebał w telefonie Matthew.
Cisza.
- Powinniśmy się martwić? - Niepokoić.
- Pije z jakimś facetem. - Z kim?
Wygląda mi na gliniarza. Nosi się jak glina.
Wynoś się.
Nie wierz tym menelom. Rzygać mi się chce.
Można prosić parę groszy na coś do jedzenia?
Spadaj.
Wypierdalaj.
Z Bogiem. Miłego wieczoru.
- Kurwa, co za typ. - Zostań w aucie.
Chodź no tu. Mam coś dla ciebie.
Bogu dzięki.
W końcu pęknie ci żyłka. Wiesz o tym?
Świat oszalał.
Proszę. Dziesięć dolarów.
Proszę bardzo.
W porządku.
To on. To z nim była.
Przyjrzę mu się bliżej.
Niebieski Cherokee.
- Klasyk. - Klasyczne gówno.
Unikat.
Zakochałeś się. Zajmij się autem, ja zajmę się prawniczką.
Schemat kontenera, w którym znaleziono ciała.
Możemy to powiązać z Rose & Associates.
Bosch i Chandler w porcie w tym samym czasie.
- Bosch i jego ludzie przy rurociągu. - Potrzebujemy dowodów.
- Dostaniemy nakaz przeszukania. - Jeszcze nie, ale idzie nam dobrze.
Chandler wydała Rogersa Rosjanom.
Jak tam? Szkocka z lodem.
Szkocka, bez lodu.
- Gdzie jesteś? - Niedaleko.
Hollywood Hills, za Sunset Plaza.
- Facet ma broń. - Ja też.
Oczywiście.
- Co znalazłeś? - Niejaki Hieronymus Bosch.
To jakiś Holender?
- Gdzie jesteś? - Już wracam.
- Masz ją na oku? - Poprosiła o rachunek.
Czekam na zewnątrz.
- Szlag! Jedź! - Gdzie ona jest?
- Czarny mercedes. - Widzę ją.
Policja. Co się dzieje?
Już mówię. Pijana kobieta kluczy po drodze,
boję się, że kogoś zabije.
Gdzie pan jest?
Na południe od Gower, zbliżam się do Melrose.
Jeszcze raz. Jedzie na południe?
Teraz na zachód od Melrose.
Opisze pan pojazd?
Tak, to czarny mercedes.
Szlag! Prawie uderzyła w inne auto. Nie ma kontroli nad autem.
Właśnie skręca w lewo w Larchmont.
Chwileczkę.
Jednostki w Hollywood i 6A67.
Obywatel jedzie za pijanym kierowcą, Larchmont, na południe.
Pojazd opisany jako czarny mercedes.
Honey? Co się dzieje?
Przepraszam, że ci przeszkadzam, ale mam problem.
Sprawdzamy auto na Larchmont.
Czarny Mercedes Benz,
numery to 3-Y-A-M-5-4-3.
O co chodzi?
Proszę zejść na pobocze.
Dlaczego mnie zatrzymaliście?
Proszę zejść na pobocze.
Prawo jazdy i dowód rejestracyjny.
- Są w aucie. - Drzwi są zamknięte.
- Kluczyki? - Nic więcej nie powiem,
póki nie dowiem się, o co chodzi.
Obywatel zgłosił, że kluczyła pani po drodze,
podejrzewamy jazdę pod wpływem.
Jechałam prosto. To niedorzeczne.
- Skąd pani jedzie? - Z Musso & Frank's.
- Widzieliście mnie? - Ile pani wypiła?
Kilka kieliszków wina. Mogę prowadzić.
My o tym zdecydujemy.
Podda się pani badaniu trzeźwości?
- Mam dmuchnąć? - Może pani tak to nazywać.
Nie jestem nietrzeźwa.
Odmawia pani poddania się badaniu?
Oczywiście, że tak.
W takim razie musimy panią aresztować.
To nieuzasadnione zatrzymanie.
Ręce do tyłu, proszę.
To jakiś pieprzony żart.
Zabiorę pani torebkę.
Zasrane sukinsyny.
- Słucham? - Nic.
Mogła pani nie utrudniać.
Było powiedzieć, o co chodzi.
Mamy ją.
Patrol zabierze ją na komendę. Zaczekamy na holowanie.
- Jedź. - Może być.
Mam.
Bingo.
Co się stało?
Sama chciałabym wiedzieć. Siedzę tu całą noc.
Jazda pod wpływem? Piła pani?
Nie poddałam się badaniu.
- Dlaczego? - Nie byłam pod wpływem.
Moja była też taka była. Zawsze miała rację.
To było napastowanie.
- Pobrali krew? - Mimo że się nie zgodziłam.
W porządku. Zobaczę, czego się dowiem.
Przynieść coś pani?
Czekoladowego croissanta i colę.
I torebkę na rzygi dla koleżanki.
Zobaczę, co da się zrobić.
Wie pani co? Pójdzie pani ze mną.
Chodźmy stąd.
Tędy.
Usiądzie pani sobie, a my zobaczymy, co da się zrobić.
Dziękuję.
Nie ucieknie pani?
Obiecuję.
- Wierzę na słowo. - Jasne.
Panie Bosch. Martin Rose z Rose & Associates.
Miło poznać.
- Dużo o panu słyszałem. - Wzajemnie.
- Idziemy? - Proszę prowadzić.
Jasne.
Kto to?
Harry Bosch. Śledczy pracujący nad twoją sprawą.
- Gdzie pani Chandler? - Jest zajęta w sądzie.
Chcę ci coś pokazać.
Wiesz, kto to jest?
- Lexi Parks. - Zgadza się.
Zamordowana, a następnie zgwałcona.
Twój przyjaciel, James Allen.
Narkotyki, włamania, nagabywanie.
- Potwierdził moje alibi? - Już ci nie pomoże.
James Allen nie żyje.
- Jak to? - Uduszony.
Ciało porzucono w zaułku.
Okłamałeś żonę i adwokata.
Okłam mnie, a oddam tę sprawę.
Powiedziałem wam wszystko.
Pieprzyć to.
To strata czasu. Chodźmy, panie Rose.
Zaczekaj.
On nie był tylko moim dilerem.
Mieliśmy romans.
Jak długo?
Od pół roku.
Powinieneś był nam powiedzieć na samym początku.
I stracić resztkę życia, która mi została?
Proszę.
Nie mogę stracić rodziny.
To oczywiste. Gdyby ktoś się o nas dowiedział...
Nie mam zamiaru nikomu mówić.
Ja też nie, ale mieszkamy razem.
Dopóki nie znajdę własnego kąta.
A co z Vasquez? Wie?
Nie jest ślepa. Jasne, że wie.
Nie ma nic przeciwko?
Nie, o ile sprawy osobiste nie kolidują z pracą.
- Do zobaczenia. - Nawet na mnie nie patrz.
Byli po cywilnemu.
- Masz ich nazwiska? - Nie.
Dowiem się, kto to był. Pogadam z nimi.
Ile wypiłaś?
Jeden kieliszek po twoim wyjściu. Jak poszło z Fosterem?
Był wtedy z Allenem. Nie tylko ćpali.
- Spali ze sobą? - Przez ostatnie pół roku.
- Gdzie wtedy byli? - W motelu w Santa Monica.
Allen tam pracował.
Świetnie. Znowu mnie okłamał.
Wszyscy są ważni.
- Nawet David Foster. - Nagle mu wierzysz?
Zaczynam.
- Proszę. - Skąd miał pan kluczyki?
Samochód był otwarty.
Nie, zamknęłam go.
Zawsze może pani złożyć skargę.
Proszę pokazać, gdzie jest moje auto.
Miejsce 20.
Wszystko jest?
Akta Fostera były na wierzchu, teraz są na dnie.
- Jednak za dużo wypiłaś. - Wal się.
Wiem, że zamknęłam auto zapasowym kluczykiem.
Może pracownik je otworzył.
Musimy skupić się na Fosterze.
Co teraz?
W końcu mamy poprawiony obraz.
Spójrz. Nagranie z okolicy.
Trochę to trwało.
Dom Simona Wakefielda, dzień zabójstwa.
Chandler.
Według koronera zgon nastąpił wczesnym popołudniem.
Chandler przyjechała o 16.30.
Facet musiał dryfować twarzą do dołu w basenie.
Nie zgłosiła tego.
Może nie wiedziała, że dryfuje w basenie.
Jej odciski były na siatce do basenu.
- Wyłowiła jego telefon. - Nigdy go nie znaleziono.
Ma to sens.
- Potem ściągnęła schemat. - Tak.
Co to?
Dom Wakefielda tego samego dnia. Godzinę wcześniej.
Kto to?
Lew Iwanowicz.
Datz, Rogers, Kading, Wakefield.
Rosjanie są poza zasięgiem.
Chandler nie.
W następnym odcinku...
Tyle lat służby, by skończyć jako sługus prawniczki.
Dinozaur ciemnej strony.
Pudełko po drogim zegarku i opalenizna na nadgarstku.
- Masz kogoś? - To... długa historia.
- Jestem wolny? - Nie.
- Dołączyłam do CRU. - Jesteś gotowa?
Bosch i ja będziemy udawać turystki,
które nie widzą niespełnionych aktorów próbujących nas okraść.
Stój!
Nie wierzymy, że to pan wysadził rurociąg.
Pomagając nam, pomoże pan sobie.
- Co się dzieje? - Mamy kłopot.
Federalni przejęli sprawę Wakefielda.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska