Poprzednio...
Proszę nie niszczyć żadnych plików, akt ani dokumentów
związanych ze sprawą.
Matthew nie mógł rozmawiać z federalnymi.
Wykorzystaj go.
Przynieś dokumenty
związane z pozwem cywilnym przeciwko Carlowi Rogersowi.
- Czy to problem? - Nie.
Myśli pan o kupnie? Dom z historią.
Zamordowano tu poprzednią właścicielkę.
- Szukam Jamesa Allena. - James nie żyje.
On nie był tylko moim dilerem. Mieliśmy romans.
- Gdyby ktoś się o nas dowiedział... - Nie mam zamiaru nikomu mówić.
Mamy wakat. Szukamy kogoś odpowiedniego.
Nie mówiła ci?
- Byliśmy zajęci. - Będzie pracować w terenie.
- To nie byle co. - Fakt.
- Co znalazłeś? - Niejaki Hieronymus Bosch.
Dom Simona Wakefielda, dzień zabójstwa.
Wyciągnęła telefon z basenu.
Chandler wydała Rogersa Rosjanom.
Wybacz. Nie chciałam cię obudzić.
- Co się dzieje? - Muszę iść pobiegać.
- O czwartej nad ranem? - Jestem rozbudzona.
- Trema? - Jak pierwszego dnia szkoły.
Będzie dobrze. Wrócisz do łóżka po biegu?
Zobaczymy.
Co jest, kurwa?
- Serio? - To Ellis.
Nie odbieraj.
Muszę.
Ellis.
Na litość boską, jest środek nocy.
To Ashley?
Odeślij tę sukę do domu. Mamy robotę.
Słyszałam. Dupek.
Muszę iść.
BOSCH: DZIEDZICTWO
Skąd wiesz, że miała na ręce zegarek?
Dwie rzeczy.
Pudełko po drogim zegarku i opalenizna na lewym nadgarstku.
Co za dedukcja.
Pieprzony Sherlock.
W aktach Lexi Parks nie ma żadnej wzmianki o zegarku.
Na miejscu zbrodni też nic nie widać.
Ani śladu zegarka.
Może zabójca go zabrał.
Wziął zegarek, a zostawił obrączkę?
- Gdzie to położyć? - W tamtym rogu.
- To wszystko? - Wszystkie fizyczne kopie.
Pliki cyfrowe, e-maile, nagrania.
- Nie ma kopii? - Nie, proszę tego nie zgubić.
- A firmowe komputery? - Czyste, chmura też.
Pomóc ci jakoś?
Poradzę sobie. Dzięki, Matthew.
Ranny ptaszek.
Trema. Nie mogłam spać.
- Na co patrzysz? - Uczę się naszego terenu.
Mroczne serce Hollywood.
- Chodź po sprzęt. - Najpierw kawa.
Trenowałaś z rana?
- Osiem kilometrów. - Bezsenność ci służy.
- Masz rumieńce. - Endorfiny.
Endorfiny? Jasne.
Co to miało znaczyć?
Jesteś jak otwarta księga. Nic się nie ukryje.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Doskonale wiesz, o czym mówię.
Rumienisz się.
Wcale nie.
Nawet twoje piegi się rumienią.
- Chłopak cię rozpieszcza. - Przestań.
Odnowiony trzy lata temu. Od góry do dołu.
Zachowali tradycyjny kalifornijski urok
z hiszpańskim akcentem.
- Dokładnie tego szukam. - Cudownie.
Sypialnia dla gości, druga łazienka.
- Gdzie jest główna sypialnia? - Tędy.
Świeżo malowane?
Właściciel uznał, że ten pokój wymaga całkowitej renowacji.
- To miało miejsce tu? - Niestety.
Rozumiem, czemu sprzedaje dom.
Tak między nami,
myślę, że przyjmie pierwszą rozsądną ofertę.
Zważywszy na okoliczności.
Pomoże, jeśli zapłacę gotówką?
Zawsze.
Ma pani miarkę? Chcę sprawdzić, czy zmieszczę tu meble.
Oczywiście, zaraz wracam.
Świetnie. Dziękuję.
Przepraszam, jednak nie mam miarki.
Nic się nie stało. Wstawię fortepian do salonu.
Pokażę panu resztę domu.
- Jest pan właścicielem? - Zgadza się.
Mam nadzieję, że nie sprawiłem kłopotu.
Nie pierdol. Wiem, coś ty za jeden.
Co robisz w moim domu?
Miałem przyjrzeć się niektórym aspektom sprawy.
Sprawy? Raczej zabójstwa mojej żony. Kto cię tu przysłał?
Obrona.
Przynosisz hańbę odznace, którą nosiłeś.
Przykro mi. Nie wiedziałem, że tu będziesz.
Musiałem się rozejrzeć.
- Ręce na maskę. - Żartujesz.
- Ręce. Na maskę. - Nie zrobię tego.
- Więc cię aresztuję. - Nie masz podstaw.
Ręce na maskę, żebym mógł cię przeszukać.
Mówiłem, nie ma mowy.
Gdzie jest zegarek, który dałeś swojej żonie na Gwiazdkę?
Nie znaleziono go na miejscu zdarzenia.
- Skąd wiesz? - Z postępowania.
- Nie został wspomniany. - Jest w naprawie.
- Kiedy go odzyskasz? - Nie twój zasrany interes.
Czemu cię to obchodzi?
- Szukam tropów. - Szukaj gdzie indziej.
Ciesz się, że nie zamknę cię za wtargnięcie.
- Moje kondolencje. - Spierdalaj.
Milusio.
Słuchajcie.
Dyspozycje na dziś są jak pogoda.
Turyści przybywają na Hollywood Boulevard.
Jak pogoda?
Czeka nas to samo, co wczoraj, dziś i jutro.
Kieszonkowcy, złodzieje torebek, oszuści i zboczeńcy.
Rodriguez i Ross, pójdziecie na Franklin i Orange.
Wy na Sycamore i Hawthorne.
Morgan będzie obserwować z dachu Roosevelta.
Bosch i ja będziemy udawać turystki,
które nie widzą niespełnionych aktorów próbujących nas okraść.
Wystarczy, jesteśmy od zwalczania przestępczości,
więc ją zwalczajmy.
Zapach Hollywood.
Jakie to uczucie?
Cudowne.
Zajebiste.
Madame Tussauds. Byłaś tu kiedyś?
W tej pułapce na turystów?
- Byłam tu z siostrzeńcami. - I co?
Śmiali się z tego miejsca.
Jak je oceniasz?
To figury z wosku.
Zebra-32, uwaga, wycieczka kieruje się na wschód.
Przyjęłam.
- Jak ci poszło? - Nawaliłem.
Brzmi złowieszczo.
Udawałem zainteresowanego kupnem domu.
- Znalazłeś coś? - Jeszcze nie wiem.
- Co się stało? - Mąż wrócił.
- Szeryf Harrick. - Nie było miło.
Jeśli złoży skargę, pogadam z sędzią.
Przepraszam.
Harry Bosch, prywatny detektyw.
James Allen. Znał go pan?
- To stały klient. - Sprowadzał tu facetów?
Pracuję na dzienną zmianę.
A ten mężczyzna?
David. David nie był na jedną noc.
David był chłopakiem Jimmy'ego.
- Oczywiście nieoficjalnie. - Możemy obejrzeć pokój 116?
- Nie. - Nie?
Chyba że jesteście glinami.
Jest pani gliną?
On jest emerytowanym policjantem, a ja prawniczką.
Przykro mi, policja wciąż bada sprawę.
Dwieście dolarów, godzina.
David Foster mówił, że był w tym pokoju z Jamesem Allenem
w noc zabójstwa Lexi Parks.
Jak to potwierdzimy?
Świadkowie, nagrania.
To było cztery miesiące temu. Jakie mamy szanse?
Coś tu wisiało. Obraz? Plakat?
Allen został uduszony kablem.
- Czymś, na czym wisiał obraz? - Możliwe.
To mogło być cokolwiek.
Cześć, co tam?
- Siemanko. - Hej.
- Cześć. - Siema.
Oby ich szef powiedział coś ciekawego o Deadbolcie.
Rozpracowałem ich technikę testowania.
Ty powinieneś prowadzić seminarium.
Organizuję imprezę u siebie,
po prezentacji, 18. piętro.
Będę.
Kto to?
Chciałbym wiedzieć. Ponoć ma swój podcast.
A kto nie ma?
- Następny przystanek? - Cmentarz.
Oscar, prawda?
- Znamy się? - Poznaliśmy się.
- Jeszcze w pracy. - Dawno temu.
Jestem tu, odkąd skończyłem.
Też przeszedłem na emeryturę. Pomagam pani Chandler.
- Widziałem panią w wiadomościach. - Miło poznać.
Mogę cię o coś zapytać?
Czy wasze kamery łapią motel naprzeciwko?
Nie za bardzo, ale mamy umowę z Paramountem.
Mają kamerę na wieży ciśnień.
- Obejmuje cały cmentarz? - Nawet więcej.
Wystarczy nam wjazd do motelu.
Będzie.
Gdybyś miał odznakę, nie byłoby kłopotu, ale...
Sprzedajecie nagrobki?
- Nigdy nie jest za wcześnie. - To prawda.
Harry, słówko.
Nie możemy płacić potencjalnym świadkom.
Potrzebujemy nagrania.
Nie chcę, żeby prokurator pytał go, ile mu zapłaciliśmy.
Chcesz to nagranie czy nie?
Zrozumiałem. Dzięki.
Jasne.
Gwarantujemy pomnik bez literówek albo zwrot pieniędzy.
Co kombinuje ten w bluzie?
Przed Rooseveltem.
Przyjrzyjmy się mu.
- Wynocha z mojego terenu. - Jestem Królową Kier!
Szlag. Komuś stanie się krzywda.
Spokojnie. Ujawnisz się.
Zebra-31, raport obywatelski.
Bójka przed Chinese Theater.
Mężczyzna w kostiumie królika bije Królową Kier. Walczą o teren.
Tylko w Hollywood.
Dokąd on poszedł?
Widzisz faceta w czarnej bluzie z kapturem?
- Nie. - Cholera!
Wróci. Dopadniemy go jutro.
Ciągle myślę o tych gliniarzach, którzy mnie zatrzymali.
Co konkretnie?
Wydawali się znajomi. Kiedy wspominam tamten wieczór,
wydaje mi się, że obserwowali mnie w Musso's.
- Myślisz, że to możliwe? - Ufaj przeczuciu.
Jestem prawie pewna, że przeszukali mi teczkę.
Akta Fostera.
Jak mówiłem.
Tyle lat służby,
by skończyć jako sługus prawniczki.
Dinozaur ciemnej strony.
WYTWÓRNIA PARAMOUNT
Tylko ty i ja, amatorze.
Amatorze?
Półtora dolca.
Wątpię, żebyś miał fula.
Zapłać, a się dowiesz.
Nie dziś.
Masz irytujący uśmieszek, kiedy wygrywasz.
- Uśmieszek? Moi? - Właśnie ten,
amatorze.
Co za chlew.
Dziewczyna wczoraj nie przyszła.
Nie daj Boże, żebyście same posprzątały.
Mam znaleźć dzisiejszą ofiarę?
Tak, coś dobrego.
- Co to? - Nowe telefony służbowe.
Dajcie mi stare.
- Macie coś na sprzedaż? - Sam zobacz.
Bingo.
Muszę się zakwalifikować.
Jak tam celność?
- Ćwiczysz? - Co tydzień.
Dobrze. To ważne.
- Dołączyłam do CRU. - Słyszałem.
Dziś był mój pierwszy dzień. Podobało mi się. Znów czułam się sobą.
Co ty na to?
A jakie to ma znaczenie? Decyzja podjęta.
- Jesteś zły? - Nie jestem zły.
Ale mogłaś ze mną pogadać.
- Co byś powiedział? - Pogratulowałbym.
Co jeszcze?
- Na pewno jesteś na to gotowa? - Chciałam to pominąć.
Trochę mnie zabolało, że dowiedziałem się od Manka.
Uczyłeś mnie, że lepiej przeprosić po fakcie,
niż prosić o pozwolenie i dostać odmowę.
- Nie mówiłem ci tego. - Nie musiałeś. Taki byłeś.
Twoja kariera była tego przykładem.
Najpierw działaj, później przepraszaj.
To prawda.
Gratulacje, Mads.
To nie byle co. Jestem z ciebie dumny.
Miło mi.
Uważaj na siebie.
Oczywiście. Ty na siebie też.
Co tak naprawdę miałeś? Dwie pary?
Nigdy się nie dowiesz.
Powiedz mi coś.
Czemu jesteś dla tych nerdów gwiazdą wieczoru?
Bardzo cię szanują.
A nie powiesz o tym w podcaście?
Obiecuję.
Nie zdradzam swojej ksywki byle komu.
Zaryzykuj.
- RicoSpider. - RicoSpider.
RicoSpider to ty?
Powiedzmy, że przyciągam użytkowników na chaty.
- Nigdy o tobie nie słyszałam. - Zabawne.
- Mogę cię o coś zapytać? - To zależy.
Masz kogoś?
To... długa historia.
Mam czas.
Ale ja nie.
Czyli masz kogoś.
To skomplikowane.
Szybko się uczę.
Innym razem.
Ciao.
Dasz mi swój numer?
Jesteś genialnym hakerem.
Zdobądź go.
Harry Bosch?
To ja. W czym mogę pomóc?
Detektyw Duran. To detektyw Santana.
Badamy zabójstwo Lexi Parks.
Widziałem akta sprawy. Dobra robota.
Dzięki.
Chcielibyśmy pogadać, jeśli masz czas.
- Wal. - Szeryf Harrick
jest naszym kolegą.
- Znaliśmy jego żonę. - Rozumiem.
- Pracujesz dla obrony? - Dla Honey Chandler.
- Prywatna licencja? - Tak.
Możemy zobaczyć?
Dostałeś się na miejsce zbrodni przy pomocy oszustwa.
Nie, poszedłem obejrzeć dom na sprzedaż.
- Damy ci spokój. - Ze względu na twoją przeszłość.
Ale proszę liczyć się z konsekwencjami.
Nasz gość jest niewinny.
Zabójca jest na wolności. O ile was to obchodzi...
- Oczywiście. - Jeśli go znajdziesz, daj znać.
- Bruce Lee. - Dorothy McGuire.
Super.
- Spójrz, Ward Bond. - Ładnie.
Patrz. Tito Puente.
Chodź tu.
Super.
Czad.
Wyglądasz super.
Jeszcze jedno ze mną.
Wrócił.
Zebra-31, potencjalny podejrzany. Był tu wczoraj.
Biały mężczyzna, czarna bluza. Na rogu Hollywood i Orange.
Nagranie obejmuje cały cmentarz.
Pracowałem tylko nad tym małym fragmentem.
Powiększyłem go, jak tylko mogłem.
Zawsze coś.
- To motel? - I wjazd na parking.
Szeryfowie skonfiskowali vana Fostera, Forda Econoline.
David mówił, że pojechał do domu około 21.30.
- Jego van, 21.47. - Skąd ta pewność?
- Światła. Econoline. - W porządku.
Jak długo był w motelu?
Jakieś dwie godziny.
Strzał w dziesiątkę. Wraca, skąd przyjechał.
23.39.
Foster pojechał z domu do motelu.
Był tam kilka godzin i wrócił do domu.
Nawet nie zbliżył się do West Hollywood czy domu Lexi Parks.
- Nie wiemy na pewno. - Ja wiem.
Nie wiemy, czy to jego van.
Nie widać kierowcy ani tablic.
Typowa prawniczka. Podcina własną gałąź.
Nie zrozumcie mnie źle. Jest dobrze, ale potrzebujemy czegoś lepszego.
W porządku, kochani. Teraz...
WYCIECZKI PO HOLLYWOOD
Zebra-32, autobus wycieczkowy,
wysiądą na północno-zachodnim rogu Hollywood i Orange.
Zrozumiano. Idziemy tam z zachodniej strony.
Zebra-32, rodzina turystów przechodzi przez Orange.
Idą do bankomatu przy Madame Tussauds.
Szlag. Facet z ulotkami stał na czatach.
Zebra-31, uwaga. Kod 6 i 211 przy bankomacie.
Dwóch podejrzanych. Jeden w bluzie, drugi w zielonej koszulce.
Podejrzani uciekają.
Mężczyzna w zielonej koszulce ucieka na Orange.
Stój!
Nie ruszaj się, kurwa.
Pierwsze aresztowanie. Powinniśmy to uczcić.
No jasne. Idziemy do baru. Przyłączysz się?
Mam cotygodniową kolację u rodziców.
Moja mama gotuje. Może wpadniesz?
Dobrze gotuje?
Moja abuela dobrze gotuje.
Moja mama jest z San Diego.
Nie wiem, co to znaczy, ale tak, z chęcią.
Przyjdę.
W porządku. Odpoczniemy trochę.
CHCESZ KUPIĆ ZEGAREK?
Jesteś spięty.
Bo muszę pracować z tymi gnidami.
Było się nie bratać z tymi skurwielami.
Zamykałem.
Nieczynne.
Za nami dobry tydzień.
Przyjdź jutro.
Chciałem przyjść teraz.
To niemożliwe.
- Dlaczego? - Zamknąłem już sejf.
Będę mógł go otworzyć dopiero rano.
- Z samego rana, muchacho. - Samiutkiego.
O wilku mowa. Czego chciał?
Spisz raport.
Powinniśmy wziąć urlop.
Sam weź urlop. Będę śledzić cię na Instagramie.
Tu dorastałaś?
Pięcioro dzieci, jedna łazienka, cztery dziewczyny, nie licząc mamy.
- Masakra. - Szkoła przetrwania.
Pewnie fajnie mieć rodzeństwo.
Kuzynów i siostrzeńców.
Możesz wziąć moich. Mam ich aż nadto.
Którym z kolei dzieckiem jesteś?
- Najmłodsza. - Rozpieszczona dziewczynka.
Macie miejsce na deser?
Nie. Jedzenie było pyszne.
Twój ojciec już nakłada lody.
Jedną kulkę.
- Maddie? - Pewnie.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Twoi rodzice są bardzo gościnni.
Dzięki za zaproszenie.
Zaprosiłabym cię wcześniej, ale byłam twoją przełożoną.
Co myślisz?
O dzisiaj?
Emocje opadły?
Chyba tak.
To była adrenalina.
Dowaliłaś mu.
- Słucham? - Temu w bluzie.
Nie musiałaś go bić.
- Ruszał się. - Bo źle go skułaś.
- Szarpałaś za łańcuch. - Chciał się wyrwać.
Obezwładniłaś go.
Miałam...
Napad wściekłości.
Nie wiem, skąd się to wzięło,
ale myślałam: „Nie ruszaj się, kurwa”.
Nie możesz dać się adrenalinie. Stracisz wtedy kontrolę.
- Nie dałam się. - Ale było blisko.
Szukała mnie pani?
Tak. Dostarczysz ten wniosek do sądu.
Jasne.
Zajmiesz się też tym?
Zutylizuj to prawidłowo. Zadzwoń do naszej firmy, Iron Mountain.
- Bosch. - Scott Anderson.
Ława przysięgłych wezwała cię na świadka?
Nic nie powiem.
- Mogę cię zacytować? - Zgadnij.
- Piszesz o tym? - Staram się.
Ponoć w wydziale zabójstw wrze.
Federalni zabrali im sprawę.
- Którą? - Zabójstwo Simona Wakefielda.
Doradcy Carla Rogersa.
Utopił się we własnym basenie.
- Myślą, że to Bratwa? - A niby kto?
- Masz wszystko? - Wszystkie wydruki.
- A pliki? - Są na USB.
Kazała ci wszystko usunąć?
Wszystko na temat Carla Rogersa.
Jestem wolny?
- Nie. - Nie dąsaj się.
Dzięki nam nie trafisz za kratki.
- Co się dzieje? - Mamy kłopot.
Federalni przejęli sprawę Wakefielda.
Cholera.
Zaczynając od telefonu z basenu,
opowiedz mi o wszystkim ze szczegółami.
Musimy wiedzieć, z czym mamy problem.
Prowadzę uczciwą firmę przewozową.
Zaopatrujesz stacje benzynowe Bratwy?
Nie było żadnych zarzutów.
Jeszcze. Nie wierzymy, że to pan wysadził własny rurociąg.
Poskładaliśmy to do kupy – kradzież paliwa,
i eksplozję pociągu – może pan liczyć na wyrok skazujący.
- Bez warunkowego. - Od 20 lat do dożywocia.
Pomagając nam, pomoże pan sobie.
Nie prosimy pana, by donosił pan na Rosjan.
Są jeszcze inni gracze.
Można rzucić okiem.
Nie.
To on.
- Na pewno? - Tak.
Skurwiel powiedział „bum” i wysadził wszystko.
W następnym odcinku...
Zerwałam z tym facetem.
Pracuje dla firmy farmaceutycznej. Wykradł dokumentację mojej rodziny.
Mogę ci pomóc.
Masz dużo na głowie, ale weź się w garść.
- Jutro rozprawa Dockweilera. - Będę tam.
A ty?
Świadek tamtej nocy słyszał zamykany bagażnik
- i dwoje drzwi. - Dwoje zabójców.
Zabili Lexi Parks i wrobili Davida.
- Jeden facet pytał o zegarek. -„Harry Bosch”.
Bada sprawę zabójstwa.
Powiedzieli, że wiedzą, że kłamię. Mieli dowody.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jawororwska