Poprzednio...
- Co się dzieje? - Mamy kłopot.
- Federalni przejęli sprawę Wakefielda. - Cholera.
- Pliki cyfrowe, e-maile, nagrania. - Nie ma kopii?
Ani jednej.
Pracuję nad swoim przemówieniem. Tylko po co?
To coś dobrego.
Chcę tylko zamknąć ten rozdział.
James Allen nie żyje.
To tyle, jeśli chodzi o alibi Davida.
Nie wspominając o DNA.
Nie jestem nietrzeźwa.
- Odmawia pani poddania się badaniu? - Oczywiście, że tak.
Ręce do tyłu, proszę.
Badamy zabójstwo Lexi Parks. Harrick jest naszym kolegą.
Rozumiem.
Dostałeś się na miejsce zbrodni przy pomocy oszustwa.
Poszedłem obejrzeć dom na sprzedaż.
Proszę liczyć się z konsekwencjami.
Nasz gość jest niewinny. Zabójca jest na wolności.
Skąd wiesz, że miała na ręce zegarek?
Drogie pudełko i opalenizna na lewym nadgarstku.
Niczym Sherlock.
Cudownie.
Przez następne 24 godziny zero alkoholu, balsamu, całowania i słomek.
Doktorze, co ja bym bez pana zrobiła?
Znalazłaby pani innego.
Miało być pod koniec tygodnia.
Zmiana planów.
- Za mało. - O ile?
O połowę.
- Jutro mam dwie pacjentki. - Znajdź więcej.
- Dlaczego? - Są nowe odsetki.
Codzienne.
No nie. To niesprawiedliwe.
Sprawiedliwość?
Też wymyślił.
Zaczekacie na koniec tygodnia?
Masz dwa dni, gnoju. Czas ucieka.
MAMA CHCE DOSTAĆ DZIŚ BIAŁE KWIATY.
Cholera.
Matthew, chodź.
Postawię ci drinka.
BOSCH: DZIEDZICTWO
Mówili, że prowadzą śledztwo w sprawie terroryzmu wewnętrznego.
Pokazali mi schemat. Myślałem, że zwymiotuję.
Powiedziałem, że nie wiem, co to, ani o czym do mnie mówią.
Nie okłamuje się agenta federalnego.
- Nigdy się nie przyznawaj. - Wiem.
- Tak. - Czemu do mnie nie zadzwoniłeś?
Bałem się. Powiedzieli, że wiedzą, że kłamię.
- Mieli dowody. - Blefowali.
Spanikowałem.
Kiedy zmieniłem wersję, mieli na mnie haczyk.
Co powiedziałeś im o schemacie?
Że to plany kontenera transportowego.
Pytali, skąd je masz?
Powiedziałem, że mam je od pani.
Że kazała mi pani je zbadać.
Przepraszam.
Pytali o telefon Simona?
Powiedziałem, że schemat pochodzi z telefonu Wakefielda,
ale że nie wiem tego na pewno.
I że nie wiem, gdzie teraz jest telefon.
Co jest prawdą.
- To wszystko? - Powiedzieli, że mam dwa wyjścia.
Współpracować lub trafić za kratki za kłamstwo.
Nie jesteś za kratkami.
Jestem zwolniony?
Jeszcze dam ci znać.
Tymczasem informuj nas na bieżąco
o swoich spotkaniach z federalnymi.
Cokolwiek mogę.
Możesz przestać mnie okłamywać.
- Ufasz mu? - Ani trochę.
Co jest?
Prokuratura wnosi o usunięcie cię ze sprawy.
Przez to, co odwaliłeś w domu Harricka.
Jutro cię przesłuchają.
Już wiedzą. Kilkadziesiąt wiadomości.
Głosowych dziewięć.
- Nie jesteś ciekaw? - Wszystko wiem.
Sami gliniarze. „Zdychaj śmieciu"
i tym podobne.
Smakuje ci twój drink?
Pyłek pszczeli robi robotę.
A twój Samotny Smok?
Nie taki samotny.
- To skomplikowane? - To dość skomplikowane.
Jak twoje życie.
- Jeśli chcesz wiedzieć... - Nie musisz mówić.
Zerwałam z facetem rok temu.
- Ponoć zrujnowałam mu życie. - Więc chce się zemścić.
Pracuje dla firmy farmaceutycznej.
Zhakował dokumentację mojej rodziny. Grozi, że umieści ją w sieci,
co byłoby katastrofą finansową.
Próbowałaś go shakować?
Jest zbyt dobry.
A ja nie jestem hakerką. Tylko piszę o hakerach.
A było tak miło.
To nie twój problem. Napijmy się jeszcze.
Próbowaliśmy euforyków, może pora na afrodyzjaki?
- Nie śpieszmy się tak. - Jasne.
- Jeszcze raz to samo? - A może Behind the Times?
Brzmi dobrze.
Co podać?
Dwa razy to.
Oczywiście.
Nie ma jak męska decyzja.
Dzięki za wysłuchanie The Hack.
W następnym odcinku wywiad z haktywistą o ksywce „Faceless”,
który odpowie na wszystkie pytania.
Mówiła wasza ulubiona Jade Quinn. Pamiętajcie, kiedy słuchacie...
Muszę cię o czymś uprzedzić.
Co tym razem zrobiłeś?
- Miałem scysję z mężem Lexi. - Znowu to samo.
Wybacz.
To kiedy przejdziesz na emeryturę?
- Kiedy ludzie przestaną się zabijać. - Ma to sens.
Nie będę z tym dyskutować. Choćbym chciała.
- Wszystko gra? - Prokuratura.
- Chodzi o twoje zeznanie? - Muszę iść.
Dzięki za kawę.
Wysoki Sądzie, Harry Bosch nie był zainteresowany kupnem domu Harricka.
Powinien zostać wykluczony z tej sprawy,
a uzyskane przed niego dowody pominięte.
Obrona?
Gdzie tu przestępstwo?
Bosch użył własnego nazwiska.
W legalny sposób uzyskał dostęp do domu.
Pani Chandler ma rację.
Nie wyłączymy dowodów zdobytych przez Boscha,
ani nie podejmiemy wobec niego czynności karnych.
Proszę za mną.
Emmitt. Kawał drogi z Pałacu Sprawiedliwości.
Dla tej sprawy warto przejść na drugą stronę.
Jak idą negocjacje w sprawie ugody?
- Nie prowadzimy negocjacji. - Dlaczego?
Brutalne zabójstwo funkcjonariusza wymaga publicznego procesu.
Oskarżony musi ponieść pełną odpowiedzialność za zbrodnię.
Nie ma tu dziennikarzy, spuść z tonu.
Wysoki Sądzie, mój klient zasługuje na rozprawę.
Bez owijania w bawełnę.
Wszyscy wiemy, że oskrażenie już wygrało tę sprawę.
- Z całym szacunkiem... - Chcę mieć to z głowy.
Negocjujcie.
Rozważmy zabójstwo drugiego stopnia, od 15 lat do dożywocia, możliwe warunkowe.
To hojna propozycja.
Nie dla niewinnego człowieka.
Powtarzam, nie ma tu mediów.
Przekażę ofertę mojemu klientowi.
Powiedz mu, by ją przyjął.
Omówimy sprawę i powiem mu, co o tym sądzę.
Do końca tygodnia chcę dostać odpowiedź.
- Co to? - Bilingi Lexi Parks.
Żmudne zajęcie.
Diabeł tkwi w szczegółach.
Czego szukać?
Chcę wiedzieć, czy rozmawiała z kimś o zegarku.
Interesujące. Kiedy tego potrzebujesz?
Jak najszybciej.
Niektórzy z nas mają życie prywatne.
Uważasz mnie za frajera?
Sam sobie odpowiedziałeś.
Maddie, przyszła do ciebie pani z prokuratury.
Czeka w waszym pokoju.
Dzięki, Mank.
Zastępczyni prokuratora, Anna Keiser.
- Nie mogłam się z tobą skontaktować. - Byłam zajęta.
Chodzi o moje zeznanie?
Chciałam ustalić konkrety.
Możesz wygłosić przemówienie lub nie.
Możesz też je napisać, a ja je odczytam.
Ten proces pomaga wielu ofiarom.
To twój wybór.
Twoja decyzja. Możesz liczyć na nasze wsparcie.
Myślę, że gdyby sędzia cię wysłuchał,
moglibyśmy liczyć na maksymalny wymiar kary.
Mam nadzieję, że przyjdziesz.
Twoja obecność dużo zmieni.
- Będą też inne ofiary. - Nie jestem ofiarą.
Słucham?
To one są jego prawdziwymi ofiarami.
Nie zapominajcie o nich.
Nie zapomnimy. Obiecuję.
- Wiem, że prosimy o wiele. - Muszę się przygotować do pracy.
Daj nam znać.
Co jest?
Bosch, wszystko gra?
Jestem rozkojarzona.
Chodzi o przemówienie?
- Mam blokadę. - Chcesz o tym pogadać?
Nie chcę.
Możemy pogadać o czymkolwiek.
Spokojnie, nie będę mówić o twoim tacie.
O tej „ciemnej stronie mocy”.
Za późno.
To było pyszne. Dziękuję.
Przesłuchałem twój podcast.
I co myślisz?
Podoba mi się.
To wszystko?
Nie powiedziałeś, że jest „ciekawy”. Nienawidzę, gdy ludzie to mówią.
- Czekam na więcej. - Wal się.
Podcasty to nie moja bajka.
Jaką miałaś ksywkę w dzieciństwie? Jako mała hakerka?
- A-Plus. - A-Plus?
Zmieniałaś uczniom oceny w systemie?
Tylko znajomym. To był szczyt mojej kariery.
- Przyłapali cię? - Wyrzucili.
Teraz ja cię o coś spytam.
Kim byłeś, zanim zostałeś Rico Spiderem?
Po prostu Mo.
Po-Prostu-Mo? Nic więcej?
Nie, Po-Prostu-Mo. Po prostu Mo.
Czyli kim?
- Mama mówi na mnie Maurice. - Maurice?
Maurice. Fajne imię dla fajnego faceta.
Mogę ci pomóc.
- W czym? - Włamię się na serwer PharmaWell.
To miłe, ale nawet nie próbuj.
- To niemożliwe. - Próbowałaś?
Nie dostaniesz się do sieci obwodowej.
- Zero szans. - Chyba że będę na miejscu.
PharmaWell to firma farmaceutyczna.
- Jak sama nazwa wskazuje. - Mają kosmiczne zabezpieczenia.
Punkty kontrolne, karty dostępu, kamery.
Lubię wyzwania.
- Co? - Śliska sprawa.
Dasz palec, chce całą rękę.
- Mamy tylko kilka minut. - Dzięki, że mogę rzucić okiem.
Widziałem akta Jamesa Allena.
Trzy lata temu skończył odsiadkę. I cisza.
Co o tym myślicie?
- Raczej nie zrezygnował. - Donosił?
- Nie mamy kopii... - Nie byłoby żadnej.
Musiał mieć anioła stróża.
Wiecie, kto przymknął go ostatni?
Mamy numery aresztów. Czekamy na raporty.
- Dajcie mi znać. - Jasne.
To tutaj został porzucony?
Na rogu Vine i Eleanor.
Żadnych otarć, urazów dłoni, żadnych złamanych paznokci.
Ślady skrępowania?
- Nic. - Czyli nie stawiał oporu.
Hurtowe ilości prezerwatyw.
Nie wypadł z obiegu.
Sprawdziliśmy pokój. Był pusty.
Ktoś posprzątał po jego śmierci.
Może jego anioł stróż. Dzięki.
Prywatny detektyw.
Zabójstwo w alejce? Kilka tygodni temu?
- Słyszała pani coś? - Nie. Byli cicho.
„Byli”?
Ricardo. Mój wnuk. On powie.
- Policja? - Nie, jestem prywatnym detektywem.
Badam sprawę zabójstwa w zaułku.
- Widziałeś coś? - Byłem w łóżku.
- Słyszałem, jak wyrzucają ciało. - Jak to brzmiało?
Słyszałem drzwi samochodu,
potem bagażnik i znów drzwi.
- Dwoje drzwi? - Trzask, trzask.
- Pamiętasz, która była godzina? - Było późno.
Nazajutrz rano przyjechała policja.
- Słyszałeś coś jeszcze? - Tylko silnik.
Głośny, niski dźwięk, jak lowridera.
Ciało Allena nie miało żadnych otarć,
to znaczy, że ktoś go niósł, a nie ciągnął.
Żadnych urazów dłoni ani paznokci.
Był nieprzytomny, kiedy go uduszono?
Musiał być. Inaczej byłyby ślady walki.
Dwie osoby wrzuciły ciało do bagażnika.
Świadek tamtej nocy słyszał zamykany bagażnik
- i dwoje drzwi. - Dwoje zabójców.
Zabili Lexi Parks i wrobili Davida Fostera.
Jeszcze jedno.
Niech analityk DNA sprawdzi prezerwatywy.
Dlaczego?
Mogę się mylić,
ale musimy wiedzieć, skąd DNA klienta wzięło się na miejscu zbrodni.
Nikt mnie nie uprzedzał.
Idę tam, gdzie mi każą.
- Kontrolami zajmuje się straż pożarna. - Dali nam upoważnienie.
Pewnie ktoś przekonał miasto, że dzięki nam zaoszczędzą.
Będę musiał oprowadzić cię po budynku.
Pójdę tam, gdzie ty.
- Zmieniliście silnik? - Tak, w zeszłym roku.
Musicie oszczędzać główną pompę.
Mam to na uwadze.
Wpisze pan to?
Sprawdzam czujność.
Większość nie zwraca uwagi. Czasem idę sobie dalej.
Ja zwracam.
Brawo.
Gdzie teraz?
Zacznijmy na samej górze.
Czyli PharmaWell.
- Ma pan dzieci? - Nie. Jestem rozwiedziony.
- A pan? - Kiedyś chciałbym.
Moja siostra ma czwórkę dzieci.
Proszę zobaczyć.
- Urocze. - No nie?
Najmłodsze to bliźnięta.
Dom pełen energii.
Powiedziałem siostrze, żeby przystopowali.
Powinniśmy byli wygrać wcześniej.
Zgadzam się.
Jeśli nie umiesz bronić piłki, po co grasz?
TELEKOMUNIKACJA / INFORMATYCY
Zdecydowanie.
Czy McVay w ogóle nadaje się na trenera? Oto jest pytanie.
Otóż to.
Brak korozji.
Oczywiście.
- Wyśle mi pan dokumentację? - Pocztą, w tym tygodniu.
Zawsze jest mail, tego samego dnia.
Wszystko musi być od razu.
Sprzątnijcie to. Tu musi być przejście.
Przepraszam. Dzięki.
- Chce pan zobaczyć plomby na alarmach? - Pójdę tylko do łazienki.
- Zaprowadzę pana. - Nie trzeba.
- Widziałem ją po drodze. - Nalegam.
Po lewej. Zaczekam tu.
Dzięki.
WYKRYTO KARTĘ
ZNALEZIONO URZĄDZENIE
Zielone światło, droga wolna.
- Myślałem, że pan utonął. - Nie macie papieru.
To poważne naruszenie.
- Serio? - Jaja se robię.
Sprawdźmy alarmy przeciwpożarowe.
Zabójstwo drugiego stopnia? A może żadnego zabójstwa?
To nie on. Mój mąż jest niewinny.
- To jakiś koszmar. - Zgadzam się. Czyli żadnej ugody?
Mówiłaś, że podważenie DNA na miejscu zbrodni jest prawie niemożliwe.
Wystarczy, że jeden przysięgły uzna cię za niewinnego,
by unieważnić proces.
- Mogę to zrobić. - A jeśli nie?
David, miej trochę wiary.
Mam jeden pomysł,
jak wyjaśnić sprawę z DNA.
Nasza alternatywna teoria głosi, że była dwójka zabójców.
- Macie dowody? - Pracujemy nad tym.
Czyli jeszcze nie.
Jeśli zgodzisz się na ugodę, to zostanie z tobą na zawsze.
Twoi przyjaciele i rodzina podświadomie
wciąż będą się zastanawiać.
- Nad czym? - Czy to zrobiłeś.
W porządku.
Prawo jazdy i dowód.
Bosch.
Bosch? Maddie? Pytałam, czy jesteś głodna.
- Chcesz coś? - Nie, dzięki.
Boże, chcę przeżyć tę zmianę.
- Ty nie? - Oczywiście, że tak.
Przepraszam.
Wiem, że masz dużo na głowie, ale weź się w garść.
To tu James Allen sprzedawał ecstasy i swoje usługi?
- Trzy lata temu przestał. - Co się stało?
Przestali go zamykać.
Myślę, że został informatorem.
Mogłam inaczej się ubrać.
Jak dobrze znałeś Jamesa Allena?
Był stałym klientem. Kumplowaliśmy się.
Widziałeś go w noc jego zabójstwa?
Był tutaj. Wypił kilka drinków i spiknął się z jakimś gościem.
W ramach pracy?
Tak, to był klient. Nie oceniam.
Ja też nie.
Widziałeś go tu wcześniej?
- Matta? - Ma na imię Matt?
Często tu przychodzi.
Co zrobiłeś, kiedy usłyszałeś, że John nie żyje?
Poszedłem do jego pokoju i spakowałem rzeczy dla jego rodziny.
- Oddałeś im je? - Jeszcze nie.
Ciągle to odkładam.
Jakby wciąż żył, póki im tego nie oddam.
Rozumiem. A co z Mattem?
Powinien tu dziś być.
Jeszcze nie oddawaj tych rzeczy.
Zostanę tu. Może ten facet się pojawi.
Jasne.
A-Plus.
Twoja wiadomość brzmiała dość...
Nie chce powiedzieć „desperacko”, ale na pewno byłeś podekscytowany.
Mam wieści.
Już?
Odwiedziłem naszą ulubioną firmę farmaceutyczną.
Zainstalowałem tam serwer pośredniczący.
Nie pierdolisz się w tańcu.
Kiedy zdobędę dane pracownika, przejrzę system,
poszukam twoich plików, potem zneutralizujemy twojego byłego,
i odzyskamy to, co ukradł.
- Jak zdobędziesz dane? - Nie przejmuj się tym.
- Jeszcze nie wiesz. - Jeszcze nie wiem.
Jesteś super.
Był uroczy, postawiłem mu drinka.
Powiedział, że nocuje w pobliskim motelu.
Poszliśmy tam.
Kiedy weszliśmy, ktoś po niego przyjechał.
Co takiego?
Usłyszał silnik auta, podszedł do okna.
Zobaczył, kto to. Powiedział, że zaraz wróci,
- ale nie wrócił. - Już nie wrócił.
Widziałeś to auto?
Tylko słyszałem.
Poczekałem kilka minut, ale nie chciałem się wtrącać.
Wściekły były, gliniarze? Kto wie?
Poszedłem sobie.
- Auto było głośne? - Jak muscle car.
Chryste Panie.
Masz ochotę na herbatę lub kieliszek wina?
Nie, dziękuję.
Więc co cię tu sprowadza o tej porze?
Jutro rozprawa Dockweilera.
Będę tam. A ty?
Mam wygłosić to głupie przemówienie,
ale chyba nie dam rady.
Skarbie, tyle przeszłaś, oczywiście, że dasz radę.
Pytanie brzmi, czy chcesz?
Nie wiem już, czego chcę.
Masz dla mnie jakąś radę?
Nie ma łatwej odpowiedzi.
Wiem z własnego doświadczenia,
że nie możesz pozwolić temu, który cię skrzywdził, cię kontrolować.
Na to, co przechodzisz, nie ma cudownego lekarstwa.
Ale możesz stanąć z nim twarzą w twarz,
co może przynieść ci ulgę.
Obawiam się, że jeśli powiem, co naprawdę przeżywam,
wydział zacznie kwestionować to, czy nadaję się do pracy.
A jeśli mam mówić półprawdy,
jaki w tym sens?
A jeśli nie pójdę, to co z innymi ofiarami?
Tymi, które nie dały rady.
Rozumiem,
ale nie jesteś nikomu nic winna.
Byłaś blisko ze swoją mamą?
Chciałabyś, żeby czasem mogła ci doradzić?
Wiem, że jesteś pod dużą presją,
ale zrób to tylko,
jeśli czujesz, że to dla ciebie dobre.
Zostaw wiadomość.
Wysoki Sądzie, funkcjonariuszka Madeline Bosch
chciałaby wygłosić przemówienie.
Zaprzeczałam temu,
wmawiałam sobie, że nie jestem ofiarą.
Nie taką jak pozostałe kobiety, które zgwałcił.
On jest gwałcicielem.
Nie wahajmy się tak go nazywać.
Wszedł do mojego domu,
włamał się, schował i czekał, aż wrócę.
Chowając się za maską, zaatakował mnie.
Podał mi środek uspokajający.
Włożył mnie do worka na zwłoki
i zawiózł na pustynię, gdzie nikt nie słyszał moich krzyków.
Kiedy się obudziłam, znów mnie odurzył.
Pochował mnie żywcem w prowizorycznej trumnie.
Prawie umarłam. To cud, że żyję.
Wykorzystał to, że jestem policjantką, jako kartę przetargową.
Chciał trafić za kratki jako porywacz, ale to za mało.
Jest tchórzem i gwałcicielem.
Nie sypiam.
Jestem nerwowa, zestresowana.
Ta napaść przypomina mi się w snach i na jawie.
Sypiam...
Sypiam przy zapalonym świetle i z bronią pod poduszką.
Moja rodzina i przyjaciele ucierpieli.
Dziękuję Bogu za to, że przy mnie byli.
Mimo to uważam, że miałam szczęście.
Skrzywdził pozostałe ofiary w okrutny sposób.
To, co nam zrobiłeś, nie świadczy o tym, kim jesteśmy.
To po prostu coś złego, co nas spotkało.
Nieszczęście.
Ale to, co nam zrobiłeś, świadczy o tobie.
Jesteś gnidą.
Tchórzem, seryjnym gwałcicielem. Wszyscy to wiedzą.
Zasługujesz na wszystko, co będzie spotykało cię w więzieniu
przez resztę twojego życia.
Spójrz na mnie.
Zamknąłeś mnie w trumnie, ale pogrzebałeś samego siebie.
Hej.
- Jestem z ciebie dumny. - Dzięki.
Poczucie, że straciłeś mnie na zawsze,
wciąż cię dręczy?
Może nigdy nie przestanie, ale twoje wystąpienie pomogło.
Tak, pomogło.
Lexi Parks wykonała wiele połączeń.
Jak myślisz, dlaczego cię o to prosiłem?
Znalazłeś coś?
Cztery dni przed zabójstwem Parks dzwoniła do serwisu Feldmara.
A 14 minut później zadzwoniła do komisu.
- Harrick kupił go tam. - Cztery godziny później
Parks odebrała telefon z serwisu.
Dlaczego te połączenia są oznaczone jako „NP”?
Niepodejrzane. Decyzja policji.
Nie zainteresowali się zegarkiem.
Zgadzasz się z nimi?
Pójdę do komisu i się przekonam.
Hej.
Dzień dobry.
- Zwalniam miejsce. - Dzięki.
Wcześnie wstałaś.
Dziś wielki dzień. Musiałam się pospieszyć.
Postawić ci drinka po pracy?
Spotykam się z agentką nieruchomości. Pokaże mi kilka mieszkań.
- Nie musisz tego robić. - Muszę. Serio.
Gdzie one są?
Po tej stronie wzgórza. Silver Lake, Los Feliz.
Korki o tej porze są straszne. Zaczekaj na weekend.
- Dość odkładania. - Zawiozę cię.
Możemy skoczyć po burgery i zjeść w aucie.
Muszę zrobić to sama.
W porządku.
- Nie przejmuj się. - Nie przejmuję się.
Do zobaczenia.
Ponoć poszło ci świetnie. Wybacz, że nie mogłam przyjść.
Cieszę się, że to już za mną.
Może nie jest to oczywiste,
ale możesz na mnie liczyć.
Wiem.
W czym mogę pomóc?
Byłem tu jakiś czas temu. Widziałem damski zegarek.
Audemars Piguet Royal Oak.
Mieliśmy jeden z wyprzedaży majątku. Sprzedał się.
Jest pan kolekcjonerem?
Mój przyjaciel, Vincent Harrick, kupił go swojej żonie.
Nie możemy rozmawiać o klientach.
Czy pokazać panu inny zegarek?
- Kto zmarł? - Słucham?
Wyprzedaż majątku ma miejsce w przypadku czyjejś śmierci.
Ludzie sprzedają swoje kolekcje z wielu powodów.
„Peter i Paul Nguyen”. Którym z nich jesteś?
- Dlaczego chce pan wiedzieć? - Prowadzę śledztwo.
Ma pan odznakę?
Nie muszę jej pokazywać, jeśli zechcesz współpracować.
- Peter Nguyen. O co chodzi? - O zabójstwo.
Czy była tu ta kobieta?
Codziennie przychodzi tu wiele osób.
Nazywa się Lexi Parks, jest żoną Vincenta Harricka.
Kupił od ciebie zegarek.
Cztery dni przed śmiercią zadzwoniła tu, żeby go naprawić.
Pamiętam. Mój brat z nią rozmawiał.
Nie zajmujemy się naprawami, miała zadzwonić do Feldmara.
Jej bilingi pokazują, że zadzwoniła tutaj po tym,
jak zadzwoniła do serwisu.
Nie wiem, do kogo dzwoniła przedtem ani potem.
Gdzie twój brat? Muszę z nim porozmawiać.
- Wyjechał na urlop. - Na jak długo?
Dopóki nie wróci.
Nie mam dla pana więcej informacji.
Przepraszam, mam klientkę.
Niech twój brat do mnie zadzwoni. To ważne.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Skurwiel depcze nam po piętach. Co teraz?
Dokąd jedzie?
- Na południe ulicą La Cienega. - Może jechać wszędzie.
W końcu nie będziemy mieli wyboru.
Być może.
Ojej. Ktoś się spóźnił do pracy.
Znowu razem.
Jeden facet pytał o zegarek.
Jaki facet?
-„Harry Bosch”. Glina? - Gadał jak glina.
Powiedział, że nie potrzebuje odznaki.
Że bada sprawę zabójstwa.
- Lexi Parks. - Spokojnie.
- Mam być spokojny? - Kurwa!
Gadaj, co powiedziałeś Boschowi, albo pożegnaj się z bratem.
Pytał o zegarek. O telefon od Parks.
Powiedziałem, że dzwoniła w sprawie naprawy!
Wierzę ci, Peter.
W następnym odcinku...
Jakieś zarzuty?
Jak pani to skomentuje?
Najwyraźniej ktoś próbuje zniszczyć moją reputację.
Nic mi nie jest.
Bez urazy, ale nie potrzebuję pomocy psychologicznej.
Policja! Mamy nakaz. Otwierać!
Co się dzieje?
Potrzebuję prawnika.
Spójrz na to.
Pamiętasz policjantkę porwaną cztery czy pięć miesięcy temu?
To jego córka.
Jasna cholera.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska