Poprzednio...
- Co to jest? - Wszystko, co miał na twoją rodzinę.
- Skąd wziąłeś jego dane? - Podpiąłem się pod system.
- Co tam, agentko Morrell? - Dobrze.
- Przymkniemy Mo? - Owinęłam go sobie wokół palca.
- Naprawię to. - Obawiam się, że nie możesz.
Wszystko szło dobrze, póki nie dowiedziała się o kradzieży.
Ellis i Long zamordowali Lexi Parks.
Ciekawa historia. Nie macie dowodów.
Zamknąłeś mnie w trumnie, ale sam się wkopałeś.
- Nie okłamałbyś mnie, prawda? - Nie. Nie okłamałbym cię.
Zaparkował przy Admiralty Way. Lubi łowić ryby?
Odmówił ochrony, żeby dorwać Ellisa.
Policja! Stać!
Byłam na sąsiednim pomoście,
około 30 metrów dalej.
Krzyknęłam: „Policja! Stać!”.
Ellis miał w prawej ręce broń i celował w mojego taty.
Żeby nie ranił ani nie zabił mojego ojca,
wystrzeliłam dwa pociski.
Trafiły w klatkę piersiową.
Wpadł do wody.
Udzielenie pomocy było niebezpieczne. Tyle.
Czy funkcjonariuszka Vasquez kazała ci czekać?
- Miałam pozostać w zasięgu wzroku. - Pozostałaś?
Kiedy usłyszałam pierwszy strzał, pobiegłam.
- Rozdzieliłyście się. - Tak.
Wydobyto ciało Ellisa. Nie znaleziono jeszcze broni.
Miał pistolet.
Wstrzymali poszukiwania do rana.
Potem wyślą zespół nurków.
Jesteś pewna co do broni?
Glock 19. Niebieska stal. Pistolet półautomatyczny.
Dobra robota.
- A jeśli nie znajdą broni? - Znajdą ją.
Będzie dobrze.
Ellis był złym gliną.
Wydział będzie chciał zamknąć sprawę jak najszybciej.
Będę w kontakcie. Ty odpocznij.
Jesteś głodna?
Chciałabym pójść spać.
Ukarzą nas za to, że się rozdzieliłyśmy. Przepraszam.
Zawsze coś znajdą, żeby usprawiedliwić swoje istnienie.
Widziałaś broń, prawda?
Słyszałam tylko strzały.
Nie martw się. Znajdą ją.
Kurwa, mam taką nadzieję.
BOSCH: DZIEDZICTWO
Pan Aslan wycofał się ze współpracy z federalnymi.
Przyznaje się do spisku i oszustwa.
Chcemy, by wszyscy wiedzieli, że pan Aslan nie jest donosicielem.
Przynajmniej będzie żył.
Zeznawanie przeciwko bratwie nigdy nie było dobrym pomysłem.
Dzień dobry.
- Co to? - Wyniki badań, na które czekałaś.
- Laboratorium mogło je przysłać. - Chciałem sam je dostarczyć.
- Co teraz? - Nowy rozdział.
Chciałbym być jego częścią.
Potrzebuję ludzi, którym mogę ufać bezgranicznie.
Już cię nie zawiodę.
Przykro mi, Matthew. Na pewno sobie poradzisz.
Powodzenia.
Co u ciebie?
- Myślisz, że jest nasz? - Wystarczy sprawa z PharmaWell.
Bassiego czeka wyrok. Będzie współpracował.
Wciąż myślę o tym, co może pójść nie tak.
Jeśli inni hakerzy się o mnie dowiedzą, to koniec.
- Ujawnią dane moje i mojej rodziny. - Spokojnie. Zabezpieczymy cię.
- Martwię się o Mo. - Przywiązałaś się do niego.
- Tak. - Jest bystry, będzie współpracował.
Jeśli wyda nam Chandler i Boscha,
nie dostanie po uszach i nie będzie cię podejrzewał.
Skup się na celu.
Czyli jeszcze nie znaleźli jego broni.
A do tego czasu jestem w stanie zawieszenia.
To kwestia czasu. Sam mogę zeznać, że miał broń.
Chcieliby to potwierdzić, mając ją w ręku.
Jak się czujesz?
W porządku.
Odebranie komuś życia to trudna sprawa.
- Ale też uratowałam życie. - Jestem ci za to wdzięczny.
Jesteśmy kwita. Bez wahania bym to powtórzyła.
Mówię poważnie.
Dobra rada,
niech to po tobie nie spływa.
- Nie spływa. - Tak to wygląda.
Mads, nasza praca
wymaga solidnego kompasu moralnego. Tego ci nie brakuje.
Ale kiedy jesteś w pułapce,
musisz polegać na swoim treningu i instynkcie.
- Wiem. - Wszyscy wokół ciebie,
szefostwo, Vasquez, gliniarze, będą mówić: „Dobra robota. Wyrwałaś chwasta”.
A ty będziesz się zastanawiać: „Więc czemu mi z tym źle?”.
- Czemu? - Bo jesteś, kim jesteś.
- Wiesz, że postąpiłaś słusznie. - Nie miałam wyboru.
Wiesz, co naprawdę myślę?
- Powiedz. - Jestem wkurwiona.
- Na mnie. - Na ciebie.
- Na niego. Na Eleanor... - Na swoją matkę?
- Cały czas się o ciebie martwię. - A ja o ciebie.
Nie chciałeś ochrony.
Pojechałeś tam sam. Gdybym cię nie znała,
- gdyby mnie tam nie było... - Okej.
- Rozumiem cię. - Serio?
Rozumiesz mnie?
Co bym bez ciebie zrobiła?
Gdybym straciła i ciebie? Czasem o tym myślisz?
Cały czas.
Wiesz co?
Jestem wykończona.
Pójdę pobiegać, chcę oczyścić umysł.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dużo mówiłam o tym,
kiedy i czy znów poczuję się sobą,
o tym, kim byłam wcześniej.
- I co? - Czuję się naprawdę źle.
Bywam wściekła.
Musiałam przekroczyć poważne granice, żeby przeżyć.
Granice, których wcześniej bym nie przestąpiła.
Zdradziłam jednego z moich najstarszych i najdroższych przyjaciół.
Kogoś, kto zawsze był przy mnie, kiedy go potrzebowałam.
Zaszkodziłam jego reputacji.
Prawie stracił kancelarię.
- Czy da się ocalić tę przyjaźń? - Nie sądzę.
Na jego miejscu uznałabym, że nie ma czego ratować.
Jak się z tym czujesz?
Nigdy nie będę osobą, którą byłam.
To...
Oto kim teraz jestem.
Zrobiłam, co musiałam, by przetrwać.
Jeśli taka jest cena...
cóż,
muszę z tym żyć.
Hej!
Pomyślałam, że może zechcesz się przejść.
Jest taki piękny dzień.
- Pracujesz? - Zawsze. Jesteś głodna?
Mogę coś zjeść.
Albo
możemy zostać tutaj i coś zamówić.
Może kiedy indziej.
Oprowadź mnie po Koreatown.
To, że mieszkam w Koreatown, nie czyni mnie Koreańczykiem.
To, że mieszkam w Los Angeles, nie czyni ze mnie anioła.
Co?
Cytując Ellingtona: „Przytul mnie mocno, lecz nie dręcz mnie siostro”.
Mo, co...
Pójdziemy, wrócimy, a ty powiesz:
„Boże! Jak ten czas leci! Muszę spadać. Chciałabym zostać, ale nie mogę”.
Więc żadnego lunchu i spaceru? Odpuszczamy?
Nie, zaczekaj, włożę tylko buty.
Spotykamy się już prawie miesiąc.
Wiem, do czego pijesz...
Kiedy tylko robimy kolejny krok,
zbliżamy się do siebie, zaczynasz się wycofywać.
Lubię cię jako przyjaciela i nie chcę zepsuć czegoś dobrego.
Jasne. Dobrze mieć przyjaciółkę. Niech tak będzie.
Na razie.
Tylko mnie nie dręcz.
Nie będę.
Znam knajpkę z kimchi,
to idealny lek na nieodwzajemnione uczucie.
Jak to?
Czosnkowy oddech potrafi zedrzeć farbę ze ściany.
Uwielbiam kimchi.
Możesz mnie przytulić.
O czym nie mogłaś powiedzieć mi przez telefon?
O tym.
- Tydzień w ambulatorium. - Nieźle go pobili.
- Wciąż jest sam? - Skurwielowi spieszno do grobu.
- Co to znaczy? - Nic.
Tylko nie rób nic głupiego.
Obiecuję.
Maurice Bassi i pozostali mieszkańcy West 3rd Street 4315,
tu FBI. Wyjdźcie z podniesionymi rękami.
- Jeśli tam jest, nie odpowiada. - Idziemy, Mike.
Do dzieła.
FBI! Mamy nakaz!
Ręce do góry! Wstań.
Obróć się! Ręce za głowę.
Idź w moją stronę. No już.
Stań. Teraz na kolana.
I się nie ruszaj.
Czysto. Mamy podejrzanego.
Jakie są zarzuty?
Przedłożone przez nas wyniki analizy śladów z prezerwatywy,
dowodzą udziału osób trzecich.
Chodzi o transfer DNA, tak?
- Zgadza się. - Proszę kontynuować.
Lexi Parks miała rozpocząć dochodzenie,
które ujawniłoby szantaże
od lat prowadzone przez Ellisa i Longa.
Zabili Parks i wrobili Davida Fostera.
By go wrobić, musieli pozbyć się jego alibi, Jamesa Allena,
mężczyzny, z którym był w noc zabójstwa.
Skąd wzięli DNA?
Allen i Foster mieli romans.
Ellis i Long kazali informatorowi, Allenowi, pobrać nasienie Fostera.
Ellis i Long zamordowali Lexi Parks
i umieścili nasienie Fostera w jej ciele i na nim.
Wysoki Sądzie, słyszałem już różne naciągane teorie, ale to?
Proszę poczekać na swoją kolej.
Pani Chandler?
Próbka DNA pobrana od Parks zawierała ślady
konkretnej marki prezerwatyw znalezionych w pokoju Jamesa Allena.
Gdzie jest James Allen? Czy może to potwierdzić?
Został zamordowany. Przez Ellisa i Longa. Nie chcieli, by zeznawał.
Uważam dowody za wystarczające do poparcia wniosku.
Winę strony trzeciej może pani uargumentować na rozprawie.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Zamykam przewód.
Pora na wycofanie zarzutów.
- Mój klient jest niewinny. - To niemożliwe.
Nie ma mowy. Foster mógł założyć prezerwatywę.
Nie ma dowodów, że Parks i Foster kiedykolwiek się spotkali.
Podobnie jak na to, że się nie spotkali. Nie wycofamy zarzutów.
Proszę usiąść.
- Nie mam nic do powiedzenia. - Dobrze. Chcemy, żeby pan posłuchał.
Proszę nas wysłuchać.
Może pan sobie pomóc.
Proszę o niej opowiedzieć.
Nie znam jej. Nigdy wcześniej jej nie widziałem.
Okłamywanie agenta federalnego jest przestępstwem.
Wypiliśmy parę drinków.
Na rozluźnienie.
Wam też by się przydało.
Jade Quinn. Włamał się pan dla niej do PharmaWell.
- Spojrzał pan na to, co pan ukradł? - To byłoby nieetyczne.
Jednak ma pan skrupuły.
Nie o pana nam chodzi, panie Bassi.
Chodzi o nią.
Sprzedaje tajemnice korporacyjne.
Wykorzystuje hakerów, by wykradali je dla niej.
- Czego chcecie? - Jej.
Proszę się z nią spotkać. Niech powie o włamaniu.
Dacie mi podsłuch.
Cyberprzestępczość to minimum pięć lat.
Każde włamanie to osobne naruszenie.
Nie chcemy oskarżać o to pana.
Ale mam być posłuszny?
Wtedy odpuścimy zarzuty.
Proszę też opowiedzieć nam o Boschu, Chandler
i wybuchu rafinerii w zeszłym roku.
Chcę porozmawiać z waszym szefem.
Widziałem, jak biegł. Trochę niezręcznie, co?
Dzięki.
- Nie boisz się, że będą gadać? - Jestem tu, żebyś mogła się wypłakać.
Wszyscy pytają mnie, jak się czuję.
Jasne. Wszyscy jesteśmy dziewicami w tym temacie. Poza Vasquez.
Jak to jest?
Źle.
Mimo że był gnidą?
Tak.
Znalazłam mieszkanie.
Super. Kiedy?
Niedługo.
Nie smuć się.
- Przecież się nie rozstajemy. - Wiem.
Idę zagadać do reszty.
- Wrócisz? - Jasne.
Cześć. Co tam?
Stawiasz następną kolejkę.
Hej.
Za rok. Za dwa lata.
Nigdy. Kiedy będziesz gotowa.
Jestem tu.
Umowa musi mieć formę pisemną. Podpisaną przez prokuratora.
Albo zrobisz, co chcemy, albo nie.
- Muszę to przemyśleć. - Nie mamy czasu.
Im dłużej tu jesteś, tym szybciej ktoś zauważy.
Mogą nabrać podejrzeń.
Decyduj, wóz albo przewóz.
Więzienie federalne czy praca dla was?
Zgadza się.
Kiedy obudziłem się dziś rano,
nie sądziłem, że skończę jako konfident.
Dajcie mi kilka dni.
Jeśli do ciebie zadzwonię, lepiej odbierz.
- Jasne. - Masz czas do końca tygodnia.
Mamy powód do świętowania.
Chętnie usłyszę dobre wieści.
- Nie ma tu podsłuchów? - Rano zrobiłem porządki.
Okazuje się,
że przysięgli potajemnie oskarżyli Aslana o oszustwa paliwowe.
Barron nalegał, by współpracował w zamian za złagodzenie kary.
Aslan rozpoznał cię w noc wybuchu.
To zła wiadomość. Jaka jest dobra?
Dzwonił adwokat Aslana.
Wycofał się ze współpracy i weźmie winę na siebie.
Jesteś czysty, przyjacielu.
Bratwa mu się przypomniała. Chce jeszcze pożyć.
Teraz musimy tylko udowodnić niewinność Davida Fostera.
Long musi się przyznać.
Jak chcesz to osiągnąć? Nie porozmawia z nami.
Poza tym jest w więzieniu.
Jeszcze nie.
Na razie jest w szpitalu.
Może nie wiedzieć o Ellisie.
Co proponujesz?
Nie mamy nic do stracenia.
- Na pewno nie chce pani pomocy? - Nie, dam radę.
Dziękuję.
- Nie musiał pan. - Przydam się na coś.
Gdybym chciał cię zabić, już byś nie żył.
Żadnych hałasów.
- Czego chcesz? - Chcę ci pomóc.
Pierdol się. Postrzeliłeś mnie.
Mogłem strzelić ci w głowę, ale nie zrobiłem tego.
Żyjesz dzięki mnie. Słyszałeś o Ellisie?
- Co z nim? - Złapali go.
Chował się w przystani. Bliźniaczki go wydały.
Poszedł na układ i zwalił winę na ciebie.
Pierdolisz.
Masz tu transkrypcję. Jego zeznanie.
„Kazałem Londowi odzyskać zegarek. Stałem na czatach.
„Po chwili wyszedł cały we krwi.
„Wyżył się na niej łomem.
„Upozorowaliśmy przestępstwo seksualne”.
- Ja jebię. - Chcesz przeczytać resztę?
Co to, kurwa, jest? Nie jesteś moim adwokatem.
Co cię to obchodzi?
Widziałem, do czego jest zdolny.
Mam cię gdzieś.
Nie obchodzi mnie, czy trafisz za kratki,
ale on musi trafić tam na dobre dzięki tobie.
- Jak? - Powiedz prawdę.
Ściągnij tu adwokata i dogadajcie się, zanim Ellis cię ubiegnie.
Co się stało tamtej nocy?
Kurwa.
To był on.
To jemu odwaliło. Nie mnie.
Miało wyglądać brutalnie,
- jak robota seryjnego mordercy. - Byłeś przy tym?
Myślałem, że zabrał łom, żeby się włamać,
ale on ją nim tłukł.
Był cały we krwi. Ściany były we krwi.
...sufit.
- Spalił swoje ubrania. - Gdzie?
W Elysian Park.
- Jest tego więcej. - To nieistotne.
- Dlaczego? - Bo nie jesteś gliną, Bosch.
Nie możesz ukradkiem nagrywać ludzi.
Żyjemy w stanie obopólnej zgody.
Jego głos jest niewyraźny, jest na lekach.
Adwokat Longa odrzuciłby całą tę farsę.
Powinienem aresztować cię za wtargnięcie i nagrywanie bez zgody.
Żartujesz sobie.
Nie obchodzi mnie, czy uznacie to zeznanie.
Macie górę obciążających dowodów.
Zrób, co do ciebie należy.
Koniec spotkania.
Powiedziałem koniec.
Masz cztery godziny na przygotowanie oświadczenia.
Jakiego?
Oświadczenia, które twoje biuro wyda po tym,
jak nagranie trafi do wszystkich kanałów informacyjnych.
Nie opublikujecie nielegalnie zdobytego nagrania.
W sądzie może to istotne, ale nie w mediach.
Podejrzany przyznaje się do zabójstwa, o które oskarżacie kogo innego.
Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, jak spróbujesz to wyjaśnić.
Cztery godziny, Emmitt.
- Irv. - Honey.
- Miło cię widzieć. - Ciebie również.
Elegancko wyglądasz. Sektor prywatny ci służy.
Też dobrze wyglądasz.
- Dużo pracuję. - Domyślam się.
- Tęsknisz? - Za departamentem?
Cały system to tragedia.
Począwszy od prokuratora. Korupcja. Szantaże. Zabójstwa.
Strzelaniny w przystanie.
Pieprzony Bosch.
- Musiałbyś go poznać. - Jasne.
Dzięki, że miałeś dla mnie czas.
- W czym mogę ci pomóc? - Chcę twojego wsparcia.
Jestem na emeryturze.
Nadal masz wpływy i znajomości.
- Kilka lat temu zadałaś mi pytanie. - Pamiętam.
„Naprawdę chcesz zamienić to, co robisz,
„na żmudną pracę w ratuszu?”.
Nie chcę być burmistrzem. Chcę być prokuratorem.
Chcę być następnym prokuratorem okręgowym hrabstwa Los Angeles.
Rozumiem.
Więc ponawiam moje pytanie.
W czym mogę ci pomóc?
- Pojawiło się coś? - Minęła dopiero doba.
- Może nam się nie udało. - Nie, przekonałem go.
Może kombinować, ale mamy go. Powiedz im.
Zaprosił mnie do siebie na jutrzejszy wieczór.
Wybadam sytuację. Otworzy się przede mną.
- Chcę to usłyszeć. - Zajmiemy się tym.
Panie Archer?
Oskarżenie nie mogło przybyć
i wnieść o oddalenie sprawy przeciwko panu Fosterowi.
Pani Chandler?
Obrona przyłącza się do wniosku,
prosimy o oddalenie sprawy.
- Ponowienie wniosku? - Nie, Wysoki Sądzie.
Przychylam się do wniosku. Coś jeszcze?
Na podstawie nowych dowodów wiemy, że pan Foster nie zamordował Lexi Parks.
Wnoszę o oczyszczenie go z zarzutów.
- Oskarżenie? - Brak sprzeciwu.
Wniosek o przyznanie niewinności.
Panie Foster, proszę potraktować to tak, jakby aresztowanie nie miało miejsca.
W imieniu wymiaru sprawiedliwości chcielibyśmy pana najmocniej przeprosić.
Mam nadzieję, że uda się panu wrócić do normalnego życia.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Wystarczy „dziękuję”. - Za wszystko.
- Wracamy do domu. - Wszystkiego dobrego.
Dziękuję.
Będą musieli porozmawiać.
Madeline Bosch.
Pani Bosch, mówi Joan Malone
z zakładu karnego. Ma pani czas?
Tak. O co chodzi?
Dzwonimy w sprawie Kurta Dockweilera.
Nie mówcie, że sukinsyn uciekł.
Zgodnie z Prawem Marsy informujemy,
że zmarł w więzieniu.
Co? Jak?
Przykro mi, nie mogę powiedzieć. Toczy się śledztwo.
Jestem policjantką. Proszę, muszę wiedzieć.
Znaleziono go w celi. Przedawkował.
- Dostał to, na co zasłużył. - Przedawkowanie?
Pewnie ktoś mu coś wstrzyknął.
Przytrzymali go i wstrzyknęli heroinę. Więzienie zapisze to jako przedawkowanie.
- Dlaczego ktoś to zrobił? - Był gwałcicielem.
Wszyscy wiedzieli.
Upiekło mu się.
Chciałam, żeby gnił tam do końca swojego żałosnego życia.
Wiem, że jest za wcześnie, ale w końcu będziesz musiała odpuścić.
Dla własnego dobra.
Masz rację. Jest za wcześnie.
Wciąż się gniewasz?
Przejdzie mi.
A na mamę?
Nadal.
Nigdy tego nie przeboleję.
- Chodzisz czasem pod tablicę pamiątkową? - Byłem raz czy dwa razy.
Za pierwszym razem nie wytrzymałem.
Za drugim razem jakoś mi się udało.
- A ty? - Myślałam o tym.
Dużo o niej myślę.
Tak.
Znalazłam mieszkanie.
Chciałbym je zobaczyć, zanim podpiszesz umowę.
Za późno. Już przeniosłam parę rzeczy.
A twój chłopak, Rico?
Rozstaliśmy się. Ale on jeszcze o tym nie wie.
Założę się, że wie.
KU PAMIĘCI AGENTÓW, KTÓRYCH STRACILIŚMY
To było coś niezwykłego.
Widziałam jej nazwisko, karierę, zdjęcia. Poczułam, że to się dzieje naprawdę.
Historia rodziny. To, jak uratowała mu życie.
- Słyszałaś o tym? - Nie.
Byli w tunelu, nie pytaj dlaczego, nie wiem.
Jakiś bandzior miał właśnie zastrzelić Harry'ego.
Trup na miejscu.
Harry leżał i modlił się,
kiedy usłyszał strzał.
Niedoszły zabójca padł martwy.
Harry otworzył oczy
i zobaczył nad sobą anioła.
Eleanor.
Zakochali się w sobie. Potem pojawiłam się ja.
Jest wielkim szczęściarzem.
Żona i córka uratowały mu życie.
Jego szczęście kiedyś się skończy.
Jak się trzymasz?
Nie czuję emocji.
Czuję, jakby wszystko działo się
gdzieś indziej, daleko.
Boję się, że stracę empatię.
Jeśli boisz się o to,
to dowód na to, że tak nie będzie.
Mam nadzieję.
- Hej, sierżancie. - Maddie, masz chwilę?
Tak, co jest?
Posłuchaj, tej rozmowy nie było.
Chciałem dać ci cynk. Znaleźli broń.
Jesteś tam?
- Dziękuję. - Śpij dziś dobrze.
Dziękuję.
- Dobieraj. - Szlag.
Kolor?
Niebieski.
- Pasuje. - No nie?
Coś cię martwi, mój drogi.
- Jaka spostrzegawcza. - Czuję to.
Mogę mieć małe kłopoty.
- Jakie? - Federalne.
- Poważne? - Terroryzm wewnętrzny.
Jezu!
Nie chciałem psuć atmosfery.
Będzie ci lżej.
Możesz ze mną porozmawiać.
Doceniam to. Bo ja ci pomogłem, prawda?
Tak.
Chodzi o Boscha?
I moją drugą szefową, Honey Chandler.
Nie lubię mówić „a nie mówiłam”.
Co cię dręczy?
Nie wiem, czy powinienem ich, wybacz dobór słów,
wydymać, żeby ratować siebie.
Zrobiłbyś to?
Nie chcę, ale jestem w dupie.
Musisz myśleć o sobie.
Tak mówią.
To i tak trudna decyzja.
Tak, zdrada boli.
Zwłaszcza gdy kogoś już poznasz.
Zaczynasz komuś ufać, wierzyć.
Znasz to, Janice?
- Słucham? - Cholera!
Dobrze słyszałaś.
Może mam do ciebie mówić po nazwisku, Janice Morrell?
Odjęło ci mowę?
Daj im znać, że nic ci nie jest.
Powiedz, że gramy sobie w Uno. Nie chcę znowu wymieniać drzwi.
Nic mi nie jest.
Od dawna wiesz?
Spróbuj się domyślić.
Dorwaliśmy cię na PharmaWell.
Jesteś pewna?
Mamy nagranie, jak wchodzisz do budynku.
Wtargnięcie.
To tylko wykroczenie. Maksymalnie pół roku.
- Byłeś w serwerowni. - Masz nagranie?
W jakiś sposób wyłączyłeś kamery,
ale mam nagranie, jak mówisz o serwerze pośredniczącym.
Daj znać, gdy je znajdziesz.
Kilka przestępstw hakerskich, a dowody są na tamtym dysku.
Na pewno?
Wyjaśnię coś naszym słuchaczom.
Nie mówię, że to zrobiłem,
ale każdy profesjonalny haker uruchomiłby automatyczne usuwanie.
Po 24 godzinach nie ma nic. Czysto.
Możesz sprawdzić sama, kiedy wrócisz.
Uno.
Koniec gry.
- Posłuchaj... - Wystarczy.
Mo...
- To jest moja praca. - Była.
To była twoja praca. Umowa brzmi tak.
Zwolnisz się, a ja cię nie wydam w sieci.
Coś do ciebie poczułem.
- Też do ciebie coś czułam. - Nie wierzę ci.
Może w innym życiu.
Tak.
Mój niewinny klient, David Foster,
spędził w więzieniu kilka tygodni, fałszywie oskarżony.
Został tam pobity,
prokurator zniszczył jego dobre imię.
Tymczasem zabójcy Lexi Parks mordowali dalej.
Czy tak ma działać nasz tak zwany wymiar sprawiedliwości?
Wkurzyła się.
- To, co stało się z Lexi... - O ile chce ich pozwać?
Chyba chodzi jej o coś innego.
Prokurator okręgowy, Emmitt Archer, niejednokrotnie
został poinformowany, że oskarżył niewinnego człowieka,
co w końcu zostało potwierdzenie w sądzie.
Archer nie chciał postąpić słusznie
z uwagi na szkody polityczne, które mogły go spotkać.
To czyni go niezdolnym do sprawowania urzędu.
Dlatego pragnę ogłosić swoją kandydaturę na prokurator okręgową
w przyszłorocznych wyborach.
Brawo, dziewczyno!
Wierzę w nasz wymiar sprawiedliwości.
Jako prokurator okręgowa poświęcę się całkowicie
sprawiedliwemu i uczciwemu wymierzaniu prawa w hrabstwie Los Angeles.
- Ja pierdolę. - Dziękuję.
Teraz odpowiem na pytania.
Pani Chandler?
- To będzie super. - O ile wygra.
Widziałeś kiedyś, by przegrała?
Harry Bosch, jakiś komentarz?
- Ma mój głos. - A co z federalnymi?
Przysięgli. Upiekło wam się.
To było pytanie?
To wy wysłaliście mi wezwanie, prawda?
Chciałbyś wiedzieć.
Hej, piesku.
Pracowałbyś dla niej?
Śledczy prokuratora okręgowego dostarczają wezwania i wożą świadków.
To nie moja bajka.
To lepsze niż ciemna strona mocy.
Mam nadzieję, że z tym koniec.
Zaraz wracamy.
Jasne. Poczekam tu.
Telefon na koszt rozmówcy z Zakładu Karnego Wasco.
- Osadzony... - Preston Borders.
...dzwoni.
Aby odebrać, wybierz jeden. Aby odrzucić, wybierz dwa.
Bosch?
Wyszedł.
- Kto mówi? - Jego córka.
Jego córka?
To ciebie porwał.
Czego chcesz?
Powiedz ojcu, że zrobiłem, co chciał.
- O czym ty mówisz? - Dockweiler. Powiedz, że się nim zająłem.
Kto to był?
Preston Borders.
Tato, co ty zrobiłeś?
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jawororwska