Halo?
Co tu się, kurwa, dzieje?
WIĘŹNIOWIE GEOGRAFII TIM MARSHALL
WRACAJ SZYBKO DO DOMU, TATUSIU
Tak!
Tu Dowódca Operacji Specjalnych Trevante Cole, jednostka...
Saxo.
Przebywam w Bazie Operacyjnej Clemons.
Jest tam ktoś?
Jeśli ktoś mnie słyszy...
Jeśli ktoś tam jest, przebywam w Bazie Operacyjnej Clemons.
Moje współrzędne to...
Dwa-dziewięć-trzy-pięć, przerwa,
osiem-osiem-zero-pięć.
Dowódca Operacji Specjalnych Trevante Cole, jednostka Saxo.
Jestem jedynym ocalałym z operacji Vantage.
Czy słyszą mnie jakiekolwiek siły USA lub sprzymierzone?
Trzy-pięć, przerwa,
osiem-osiem-zero-pięć.
Potrzebuję pilnej ewakuacji helikopterem.
Kurwa!
NATYCHMIASTOWA EWAKUACJA AWARYJNA.
KONTAKT Z NIEZNANYM WROGIEM.
NIEZNANA NAM SUBSTANCJA KOROZYJNA.
RELOKACJA DO BAZY LOTNICZEJ W KABULU.
Inwazja
W tym tempie może tydzień.
Gdyby racjonować żywność, przetrwamy może jeszcze tydzień.
Muszę też znów uruchomić generator.
- Tak. - Jest godzina policyjna.
Masy świrów bawią się w bojówki.
Tak.
Chcemy, żebyście byli tu bezpieczni.
Chodziło mi o to, że ktoś z nas musi iść do sklepu.
Możemy iść we dwóch. Weź broń.
Dobrze. Ale moje dzieci...
Nie jestem przekonany do broni. Chcę tylko być z nimi.
A jeśli...
Możemy pójść do Sandersów.
Może mają zapasy jedzenia i baterii. Spędzają tam zimy.
Oni też mają dzieci.
To dobrzy ludzie, ale znasz Billa.
Ja pójdę.
Och, nie...
Na pewno?
Ja pójdę do sklepu.
Mamy pieniądze. Daliście nam schronienie, jedzenie.
Na pewno nie chcesz, żebym poszedł?
Ja pójdę.
Będą się mniej bali, jeśli zostaniesz.
Kupisz nam żelki, jeśli je mają?
Tak, jeśli je mają.
Chodź tu.
Jakieś zamówienia?
Biegnij!
Uważaj na siebie.
Nie ma się czym martwić.
Twoja kolej.
Teraz ty jesteś głową rodziny.
Złapię cię, Sarah. Chodź.
Hej.
- Co to jest? - Sprawdźmy.
- Pospieszmy się. - Hej, patrzcie na okno.
- Myślisz, że ktoś tam jest? - Nie wiem.
Ej!
- Halo? - Halo?
Jest tam ktoś?
Patrzcie.
Czekolada!
- Boże. - Chodźmy!
O mój Boże.
Jestem taka głodna.
Mają też chipsy! Patrzcie.
To lepsze niż seks.
Tak mówiła twoja stara.
Dalej!
Tak, stary!
Gdzie kierowca?
Może ktoś przyszedł i go zabrał.
Może trafił do szpitala.
Na pewno nic mu nie jest, skoro go tu nie ma.
Jamila! Jest czekolada!
Alf.
Alfie!
- Tak? - Joł.
Spróbujesz złapać sygnał? Wezwać pomoc?
Okej.
- Jest gorzej. - Czekaj. Chyba łapię sygnał.
To, co słyszycie,
- to transmisja alarmowa. - Albo sygnały.
Transmisja alarmowa. To nie jest test.
Jesteś genialny, stary.
Transmisja alarmowa.
To nie jest test.
Proszę pozostać w domach i czekać na dalsze informacje.
To transmisja alarmowa.
Zmień kanał, dobra? Złap inny sygnał czy coś.
- Cholera. - Halo?
Słyszy mnie ktoś?
Jest tam ktoś? Zostaliśmy zaatakowani.
Co się dzieje?
JASA – JAPOŃSKA AGENCJA EKSPLORACJI PRZESTRZENI KOSMICZNEJ
Co się dzieje? Sprawdź jeszcze raz.
Hashimoto-san.
Musimy porozmawiać.
Nie mamy o czym rozmawiać.
- Dzwonię po ochronę. - Proszę mnie posłuchać.
Nie chodzi o to, co ja mam do powiedzenia,
chodzi o kogoś innego.
Proszę kontynuować. Przepraszam na chwilę.
Co ona robi?
Widziałaś to?
Nic tam nie ma.
- Wajo. - Proszę coś powiedzieć.
Wajo.
Zwolniłem panią, prawda?
A jednak włamała się pani tutaj.
Wiedząc, że grozi pani areszt.
Zgadza się.
Dlaczego?
Ten dźwięk: „Wajo”. Skoro go słychać, Hoshi się nie rozhermetyzowało.
Krótko mówiąc, wciąż jest tam powietrze.
Co oznacza...
że oni przeżyli?
Hashimoto-san, jak długo jest pan żonaty?
Nie wiem, jaki to ma związek.
Dwadzieścia siedem lat.
Nawet gdyby to były tylko przypuszczenia...
co by pan zrobił, gdyby mógł pan uratować żonę?
Co by pan zrobił?
Spotykała się pani z którymś z nich?
Z kim?
Satoshi?
Ryusei?
Więc ten jej chłopak... ten mężczyzna...
Emperor Hit Man to...
Okropny aktor.
Tak.
Tu się zgadzamy.
Nie tylko pani wychwyciła coś podczas tej transmisji.
Ten dźwięk.
Ci ludzie nie są z JASA.
To językoznawcy.
Co pan ukrywa?
SERWETKI – ZUPA DLA DZIECI SZPARAGI – BATONIKI
- Co pani tu robi? - Nie powinna pani tu być.
Wie pani o godzinie policyjnej?
- Jest tu pani sama? - Tak.
- Jest pani ranna? - Nie.
- Na pewno? Możemy ściągnąć lekarza. - Tak, w porządku.
- Proszę pani... - Jestem lekarką. Nic mi nie jest.
Przyszłam po jedzenie.
Jest pani lekarką? Drugi lekarz bardzo by się przydał.
Niewiele zostało.
- Nic nie zostało? - Szabrownicy wszystko zabrali.
Jedziemy do najbliższego miasteczka.
Są tam zapasy dla ludzi, którzy pomagają.
Potrzebujemy ochotników.
I przyda nam się drugi lekarz.
Zostawimy pani auto tutaj.
Musimy ograniczać ruch, na ile się da.
Tam będą zapasy.
Ktoś odwiezie panią, jadąc w tę stronę.
Może pani jechać karetką z resztą personelu medycznego.
Dobrze, pani doktor?
Dziękuję.
Mało standardowy obchód.
Myślałem, że podczas rezydentury widziałem już wszystko.
David Barton, ortopedia, szpital St. Mary's w Trenton.
Anee...
Angela. Angela Lockhart, pediatria, NYU Medical.
Miło panią poznać, dr Lockhart.
Ruszajmy. Zamykać.
HRABSTWO ESSEX KARETKA
Wyłączcie to.
Czemu to zrobiłeś?
- Tylko tak mogliśmy się porozumieć... - Z kim?
Z Chińczykiem na drugim końcu świata?
Nie wiemy, co się dzieje.
Wiemy. Okej?
Terroryści zdetonowali gdzieś ładunki.
Albo Ruscy zrzucili w końcu bombę na Jankesów.
Albo ktoś zaatakował kościół. Albo plac. Może nawet naszą szkołę.
Okej? To właśnie robią.
Dorośli zawsze rozpierdalają świat. Znów to zrobili.
Jasne? To zawsze to samo gówno, nie?
Musimy wracać do domu.
Boisz się odrobiny czekolady?
Chyba chcesz wracać do domu?
Jak myślisz, co to było?
Hej, Casp. Wszystko okej?
Tak. W porządku.
Cholera.
Wydawałoby się, że człowiek przyzwyczaja się do śmierci.
Kurwa. Cholera.
Nie jestem w tym dobry.
Umieranie jest łatwe. Sam mi to kiedyś powiedziałeś.
Kurwa.
Mówiłeś masę bredni, ale to pamiętam.
Zapamiętałem to.
I pamiętam ostatnią rzecz, jaką do mnie powiedziałeś.
Powiedziałeś: „Wracaj do domu”.
Dzieje się tu coś bardzo niedobrego.
Wiem, że to widziałeś.
Dlatego powiedziałeś: „Zbliża się jebana wojna”.
Więc ten jeden raz cię posłucham.
I obiecuję ci...
Wracam do domu.
Wracam do domu, dobra?
PRZEWOZY KEARSLEY JEDZENIE I NAPOJE
Nie wiem.
Czego chcesz?
Mówiłeś prawdę.
O swoim tacie.
Nie chcesz wracać do domu, co?
Możesz mi powiedzieć. Znasz moją historię.
Ale ty nie znasz mojej.
On nie odszedł.
Mój stary. A szkoda.
Nadal dyma sekretarkę.
Różne sekretarki w różnych okresach.
Mama wciąż jest z nami.
Nocami nie sypia...
łyka tabletki i takie tam.
Nie obchodzi mnie to.
Co, smuci cię to?
Dlatego nie chcesz wracać.
Będziecie się całować?
Straszycie resztę.
Powinni się bać.
Tym bardziej nie musisz pogarszać sytuacji.
Dobra. Chodźmy.
Tak, dorośli są do kitu.
I tak, rodzice chcą się nas pozbyć.
Nie możemy tu po prostu siedzieć i się opierdalać.
Więc wracajmy do domu,
zjedzmy trochę czipsów
i wtedy poopowiadajmy sobie smutne historyjki.
Okej?
Dobra.
Bierzcie, ile zdołacie unieść. Ruszamy.
Niby dokąd?
Dokąd idziecie?
No chodźcie.
Mówili, żeby zostać pod dachem.
Ktoś po nas przyjdzie. Musi.
- Casp, stary. Tu jest czekolada. - Co?
Nie jesteśmy pod dachem.
Dom jest w tamtą stronę.
On ma rację.
Tu jest czekolada.
I woda.
Nie chcę stąd iść. Mamy tu dach.
Ja też zostaję.
I ja.
Nadchodzi noc, no nie?
A co z tobą?
Casp, zapomnij. Koleś potrafi tylko gadać.
On się boi ciemności.
- Co powiedziałeś, frajerze bez fiuta? - Powiedziałem: „Udowodnij to”.
Że się nie boisz.
Udowodnij, że nie lejesz teraz po gaciach.
Alfie, wszyscy mamy teraz prawo lać po gaciach.
To on leje po gaciach.
Jak mam lać, skoro nie mam fiuta?
- Kucasz. - Sam kucasz!
Zostaw go, dobra? Niech zostanie, jeśli chce.
Nie zostaję.
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuję, jest tracenie tu czasu.
Chodźmy.
J.
Joł, bracie.
Nie boję się, ale mam spierdoloną nogę.
Złapię taksę czy coś.
Spotkamy się w połowie drogi. Olejemy frajerów.
Dobra. Na razie.
Na razie.
Dasz sobie radę?
Dawaj, stary. Leć do niej. Widziałem, jak gadacie.
Jest nas tylko piątka.
Zabraliśmy najgorszego.
Nie mamy telewizji, więc zapewni rozrywkę.
Jesteś wystarczającą rozrywką.
MOBILNA JEDNOSTKA MEDYCZNA
- Co mamy robić? - Chodzi ci o typ zabiegów?
Nie wiem. Pewnie każdy, który będzie potrzebny.
Siostro, co tu mamy?
Wyszorujcie się i was wezwą.
Doktorze?
Krwotok.
Defibrylator.
Poda mi ktoś ręczniki?
Angela, pomożesz mi?
Trzeba zaszyć ranę. Przydałaby mi się pomoc.
Nie wiem, co ją spowodowało.
Pielęgniarka mówiła, że coś w niego uderzyło.
Nie wiem.
Rana wydaje się czysta.
Angela.
Angela, musimy go zaszyć.
Co?
Co widzisz?
Ostrożnie.
Sto mikrogramów fentanylu. Już.
- Teraz! - Już.
Zasysanie.
Tętno wzrasta, 110.
Sto osiemnaście.
Angela?
- 132. - Angela.
To jakieś ciało obce?
Stan się stabilizuje.
Gdybym go z tym zaszył, zmarłby.
Uratowałaś go.
To przyszło z Kibo sześć godzin temu.
Najpierw myśleliśmy, że to jakaś usterka.
Przyjrzeliśmy się temu i zrozumieliśmy, że to nie pochodzi z wnętrza Kibo.
To oznacza...
Dźwięk nie rozchodzi się w próżni.
Nie wiedzieliśmy, jak to interpretować.
Ale proszę posłuchać.
To się powtarza.
Idealnie.
A potem...
Dlatego wezwaliście językoznawców.
Język bez dźwięku.
Co się dzieje...
Co to jest?
Obcy?
Źródło i forma są pozaziemskie.
Zbieramy też dane interferometryczne
z przynajmniej sześciu Teleskopów Horyzontu Zdarzeń.
Wajo.
Tak?
Tak, rozumiem.
Amerykanie są w drodze.
Wszystkie światowe programy kosmiczne współpracują z USA.
„Współpracują”?
Co ich obchodzi Hoshi?
Nie chodzi o załogę.
Znam tę kapsułę.
Potrzebuję sprzętu,
przenośnego systemu do ustanowienia łączności z anteną...
Nie mogę dać pani sprzętu JASA.
Ale...
gdyby włamała się pani i go ukradła
po tym, jak panią zwolniłem...
Tym otworzy pani każde drzwi.
Zapytała pani, co bym zrobił, gdybym mógł uratować żonę.
To jasne.
Wszystko.
Yamato-san...
proszę nie pozwolić, by cokolwiek panią zatrzymało.
Proszę ją ratować.
No dawaj.
Halo?
- Learah? - Trev?
To nie jest... To nie jest nasza zwykła pora.
- To nie są zwykłe czasy... - Oglądasz?
...niezbędne.
Biały Dom zachowywał dotąd milczenie.
- Co oglądam? - Telewizję. To, co się dzieje.
Pokazują to w telewizji?
Co mówią?
A co? Wiesz coś o tym?
...przestoje w kontroli ruchu lotniczego...
- Jesteś bezpieczna? - Co?
Jestem w domu. Trev, przerażasz mnie.
Nie bój się. Posłuchaj. Wiem, gdzie jest baza NATO.
Camp Travis jest około 120 kilometrów od Karz.
BAZA NATO
Ostatnia ewakuacja, rozumiesz? Może Niemcy...
Myślę, że nie powinieneś tu wracać.
- Trev, proszę. Nie... - Wiem, że nie byłem...
Nie... Nie rób tego.
Uciekłeś. To właśnie zrobiłeś.
Posłuchaj. Musisz tam zostać.
Uważaj na siebie i posłuchaj.
- Słucham, Trev. Jestem bezpieczna. - Wracam do domu.
Okej? Nie będzie tak samo.
Nigdy nie będzie tak samo. Wiem o tym. Ale musisz...
Trev, proszę.
Z bezpiecznego miejsca w Waszyngtonie
prezydentka wygłosi orędzie do narodu.
- Trev? To prezydentka. - Nadajemy na żywo.
- Co? - W telewizji.
Chyba zaraz powie, co tu się dzieje. Czekaj.
Drodzy rodacy
i współobywatele świata,
to orędzie transmitowane jest w ponad 100 językach
na każdym kontynencie.
Nie sądziłam, że kiedykolwiek powiem to, co mam wam teraz do powiedzenia.
Nie oczekuję, że będziecie gotowi, by to usłyszeć.
Jak wielu z was już zapewne wie,
dochodzi do niewyjaśnionych,
pozornie niezwiązanych ze sobą incydentów na całym świecie,
od przerw w dostawie prądu,
aż po niszczenie infrastruktury i domów.
Sądzimy obecnie, że te incydenty nie są przypadkowe
i mają ze sobą związek.
Łączą je sygnały odebrane przez Teleskopy Horyzontu Zdarzeń
na całym świecie.
Monitorują one gwiazdy i to, co znajduje się jeszcze dalej.
Dziś...
chcę wam powiedzieć, że nie jesteśmy sami we wszechświecie.
To, co spadło na naszą Ziemię, nie pochodzi z naszej Ziemi.
Dobry Boże.
- Chroń nas od złego. - Nie znamy jeszcze
- celu ani zamiarów... - Strzeż nas, Boże.
...obcych, którzy tu przybyli.
Mam nadzieję, że zdołamy zachować spokój.
I co najważniejsze...
naszą jedność.
Teraz, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej...
połączmy siły niezależnie od flagi, poglądów, religii czy rasy.
Dziś wszyscy należymy do jednej rasy.
Do rasy ludzkiej. Wszyscy jesteśmy...
Wszyscy jesteśmy rodziną.
Więc...
dbajcie o swoich bliskich.
I dbajcie o nieznajomych, którzy potrzebują schronienia.
ORĘDZIE PREZYDENTKI USA W SPRAWIE GLOBALNEGO KRYZYSU
Potrzebujemy pomocy.
Pani doktor.
Potrzebujemy jak najwięcej lekarzy.
Dalej przy autostradzie pilnie potrzebują pomocy.
Jest tam dużo więcej ludzi, dużo mniej lekarzy.
Czy jest pani gotowa ruszać dalej? Proszę.
- Potrzebujemy pani. Proszę. - Nic ci nie jest?
To znaczy... Boże. Nie wiem, o co mi chodzi.
Złożyliśmy przysięgę.
Na Biblię czy cokolwiek innego, prawda?
To nie była Biblia.
Cokolwiek to było, jesteśmy lekarzami. Dokonaliśmy już wyboru, prawda?
Angela?
Musimy ruszać. Proszę.
Ruszamy. Naprzód.
Wprowadzam stan wojenny do odwołania.
Żeby chronić nas wszystkich.
Jako przywódcy państw spróbujemy nawiązać kontakt...
Wracam do domu.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK