Ta wiadomość jest nadawana
na zlecenie Agencji Zarządzania Kryzysowego.
Wydano nakaz ewakuacji...
Jedziemy do szpitala?
- ...hrabstwa Albany, Allegany... - Kochanie, nic mi nie jest.
To tylko...
Odrobina krwi.
Co to było?
To był jakiś potwór?
To nie potwór.
To było...
coś innego.
Luke, kochanie, skąd to masz?
- Co to jest? - Nie wiem. Znalazłem to.
Gdzie?
Tato?
- Tatusiu? - Tato!
Inwazja
Kurwa.
Halo?
Co jest, kurwa?
O kurwa.
Ręce!
Dzieci też, ręce do góry!
Powiedzcie dzieciom!
Podnieś koszulę!
Podnieś pierdoloną koszulę!
- Odwróć się! - Mówię po angielsku.
Nie my zagrożenie.
Jesteś sam?
Wiesz, co tu się, kurwa, stało?
Śmierć. Ta sama.
Ta sama? To znaczy?
Czołgi w ogniu, helikoptery też.
- O czym ty, kurwa, mówisz? - Ostra walka.
Dużo strzelania w waszej bazie. Widziałem dopiero potem.
Tam, dokąd zmierzam? W Camp Travis?
To siły koalicyjne, Niemcy i Kanadyjczycy.
Oni nie żyją, tak jak tamci.
Nie.
Tam zmierzam. Jest tam ponad tysiąc ludzi i lotnisko.
Już nie. Samoloty w ogniu.
Proszę.
Powoli.
Dobra.
- Szukasz samolotu? - Tak.
To może jak my, pójdziesz do Kabulu.
Kabul jeszcze... są tam samoloty.
Wiesz to?
Tak, wierzę w to.
Idziemy do Kabulu na piechotę.
Czy ty... To ze 300 kilometrów.
Przejdziemy 300 kilometrów.
Nie działa.
Nie mamy telefonów ani zasilania. Nikogo nie widać.
Terroryści wszystkich pozabijali.
Trzeba było zostać z resztą.
Pewnie złapali już podwózkę.
Albo nie żyją.
Chyba od cukrzycy.
Hej, kutasiarze!
Hej!
- Hej! - Jebane wybawienie.
- Hej! - Czekaj!
- Stój! - Stój!
- Caspar, co robisz? - Casp, uwaga!
Oszalałeś?
Co tu robicie, zupełnie sami?
Potrzebujemy pomocy.
Musimy wracać do domu.
Jakiego domu?
Do Londynu. W tamtą stronę.
Nie wracam tam.
Czekaj, jesteś ranna?
To nie moja krew.
Co się stało?
Moja rodzina.
Neil.
John, nasz synek.
Nasz pies.
To ich wszystkich zabiło.
„To”?
Jakie „to”?
Wy nie...
Nie wiecie?
Terroryści.
To było w Londynie?
Tak?
To jest wszędzie.
Co to było?
- To nie terroryści. - A co?
Kosmici.
- Daj spokój. - Pieprzy głupoty.
Mówisz poważnie?
Pieprzysz głupoty.
Prezydentka USA przemawiała wczoraj wieczorem w telewizji.
Najpierw myśleliśmy, że to jest tylko tam,
potem, że tylko w miastach, w Londynie,
a my mieszkamy w małym miasteczku...
Kilkaset osób.
Jesteśmy sami.
Byliśmy sami.
Musimy wrócić do Londynu, do naszych rodzin.
Proszę.
Nie możesz nic zrobić?
Nie.
Jest tego więcej.
Czyszczenie szumów nie pomaga.
Nic, co robię, nie działa.
Nie mogę nic wydobyć.
Jedź szybciej.
Natychmiast nas aresztują.
Wiesz o tym?
Nie mamy pozwolenia,
przewozimy kradziony sprzęt, a teraz...
Mitsuki.
Myślisz, że powiesz coś, co zdoła mnie powstrzymać?
Z doświadczenia?
- Nie. - Więc daruj sobie.
Jeśli ci to nie odpowiada, możesz wysiąść.
Mitsuki.
Cokolwiek mówi Hashimoto-san,
w tej transmisji nic nie ma.
To tylko dźwięk.
Ale Hoshi-12 zniknął.
Pójdziemy do więzienia na próżno.
Cała załoga zginęła.
Przykro mi.
- Ale... - Oni nie zginęli.
Wiem to.
Nawet jeśli tego nie słyszysz,
ja słyszę.
Jesteśmy na miejscu.
Tak?
Jesteśmy z JASA.
Macie jakiś dokument?
Mitsuki Yamato, Główna Specjalistka, SST Systems.
Przejmuję dowództwo operacyjne.
Natychmiast otwierać bramę.
„Główna Specjalistka”?
„SST Systems”?
Przed 20 minutami
przyszło zarządzenie dyrektora Hashimoto i administratora Koudy,
którzy przekazali kontrolę w ręce Mitsuki Yamato.
Sześćdziesiąt sekund później ta placówka straciła łączność z centralą.
Co zrobiłaś?
Nic szczególnego.
Cholera.
Aresztują nas.
Mitsuki.
Co zamierzasz zrobić?
Nawiązać kontakt.
Ahmed.
Ahmed? Dawaj, Ahmed.
Cholera.
Czy on umrze?
- Robi mu krzywdę. - Nie.
No dawaj. Dawaj.
- Oddychaj. - Tatusiu!
Oddychaj, do cholery!
O nie.
Uratowałaś mi życie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Co się dzieje?
Zostało jeszcze kilka godzin do Kabulu. Niech oszczędza wodę.
- Chce mu się pić. - Chce mu się pić.
Zostało nam jeszcze parę godzin. Powiedz, żeby zaczekał.
Każ mu zaczekać.
To było bardzo głupie.
Ale on tego nie wie. I nie musi wiedzieć.
Jeśli mogę mu pomóc, muszę to zrobić.
Tak?
To co mu powiesz, kiedy za godzinę zachce mu się pić?
Powiem, że prawie dojechaliśmy.
Nadzieja jest jak woda.
Oni nie mają pojęcia, co się dzieje, co?
Mają.
Wydają się kurewsko wyluzowani
jak na to, że trwa inwazja kosmitów.
Wiesz, Sahar urodziła się w 2010 roku,
dwa lata po tym, jak zaczęli tu napływać twoi ludzie i broń.
Mój syn Ali urodził się w 2013 roku,
dwa lata po tym, jak zabiliście bin Ladena. Mieliście tu 50 000 ludzi.
Znają inwazję od urodzenia.
Nic innego nie znają.
Cóż, ta jest inna.
Już to słyszałem.
- Ile mają twoje? - Co?
Ile lat mają twoje dzieci?
Umiem rozpoznać oczy ojca.
Dlatego wracasz do domu, tak?
Yamato-san!
Witam. Miło mi panią poznać.
Jestem Yoshi Fujimoto.
Przekazujemy dane Ministerstwu Obrony
oraz USA,
ale te dane składają się głównie z szumu.
Naczelne dowództwo poprosiło o skierowanie
wszystkich teleskopów w tym samym kierunku.
Nie zdołaliśmy dobyć szczegółowych informacji.
Naczelne dowództwo nie ma z tym nic wspólnego.
Ja jestem naczelnym dowództwem.
Techniku Kawaguchi.
Proszę im pokazać.
Tak, pani nadzorczyni.
Co to jest?
Podłącz to do lokalnej sieci z pełnym dostępem.
Myślałem, że kocham ją bardziej niż ktokolwiek inny.
Fujimoto-san,
to nagranie z chwil bezpośrednio po zderzeniu.
To moment pierwszego kontaktu, sygnał.
Dźwięk został poddany analizie i przekształcony w spektrum.
Proszę wykorzystać tę antenę, żeby znaleźć sygnał.
Proszę pani, to radioteleskop.
Wyszukuje ciała astralne i gwiazdy.
Wyszukuje promieniowanie elektromagnetyczne.
Wzory.
To jest wzór,
wiadomość.
Znajdziemy to, co ją nadaje,
a potem odeślemy im wiadomość.
Wiadomość do kogo?
Do nich.
Do nich?
Zostańcie. Tu nie jest bezpiecznie. Są tutaj.
Możecie zostać ze mną.
Tu jest nasz dom.
Nie idźcie.
Na wsi jest bezpieczniej.
Dla pani nie było bezpiecznie.
Powodzenia.
Dziękuję.
O rany. Chyba przeszli tędy.
Co tu się stało?
Cholera, co tu się wydarzyło?
Gdzie są wszyscy?
Mówiła nam, nie? Kosmici.
Czekajcie.
Mój dom też jest w tamtą stronę.
Możesz przyjść. Zadzwonić do mamy i...
Nie mogę. Telefony nie działają.
No tak.
Mój dom jest zaraz za stacją.
Mój też.
To do zobaczenia w szkole.
Hej, pajacu.
Udław się.
Też tam mieszkasz?
Nie wracam do domu.
To, co tam jest, nie może być gorsze niż to.
Nie widziałeś mojego domu, stary.
Pewnie niezbyt różni się od mojego.
- Pewnie jest tylko... - Większy.
Tak, większy od twojego.
- Jak mój fiut. - Dobra.
Ja... Zaraz ich dogonię.
Przepraszam...
za wszystko.
W porządku, stary.
Nieprawda.
Ale wiesz, koniec świata i w ogóle, więc...
Na razie.
Chodźmy.
Tak.
No chodź.
Jest napis: „Ciągnąć”.
Dzięki, mały.
Zabawki!
Sarah, chodź, zobacz. Prawie mi się udało.
Czyli kaskaderka, chirurżka i kucharka.
Czego nie umiesz robić?
Wielu rzeczy o mnie nie wiesz.
Jak mogę pomóc?
Podaj mi pieczywo.
Hej! Chcę tego.
Czemu nigdy tego nie robiliśmy?
Czego?
- Nie włamywaliśmy się do pustej knajpy? - Tak.
Czemu nie bawiliśmy się wszyscy razem, jak rodzina.
Tak swobodnie.
Bawiliśmy się.
Po prostu ciebie przy tym nie było.
Teraz jestem.
Nie spal frytek.
Jak mam to wszystko zjeść?
Powoli.
Mamo, podziękujemy?
Bogu?
Nie, tak jak na Święto Dziękczynienia.
Pewnie.
Dajcie ręce.
Tatusiu?
Dziękuję, że tacie nic się nie stało...
Że mama nas uratowała.
Dziękuję, że wciąż żyjemy.
Że mamy jedzenie i miejsce do odpoczynku.
Wszystkie mi zabierasz!
To piękne.
Teraz ty, Sarah?
Dziękuję za szejk.
To mój przyjaciel. Jest cały mój.
Ja też dziękuję za szejk.
I ja też.
- Wszyscy kradną mi podziękowania! - Tak jest.
A teraz kradnę ci frytki.
Przestań.
- Zabiorę twoje. - Za wolno.
KOSMICZNI NAJEŹDŹCY
Tyle częstotliwości.
To wzory.
Ale nie ma tego z Hoshi.
Wciąż szuka?
Wzoru z tej transmisji?
Tak, ale...
Nie znajdziemy go.
Przeszukujemy niską orbitę,
a ten teleskop nie jest do tego przeznaczony.
To szum,
zakłócenia z satelitów.
Ale satelity zostały zniszczone.
To musi być coś innego.
Coś dużego.
Jak Gwiazda Śmierci.
Gwiazda Śmierci składa się w 98% z metalu.
A to jest energia.
Ogromne ilości energii.
Pogrupowane częstotliwości, modulacja.
To jakiś rodzaj wiadomości.
Dajcie mi posłuchać.
To fale radiowe.
Nawet po przekształceniu w fale dźwiękowe,
to będą tylko syki i kliknięcia.
Są porozrzucane na całym paśmie.
Chcę posłuchać.
Już.
To dźwięk zakłóceń radiowych.
To tylko szum.
Słyszę go. Wzór.
Jest jak muzyka.
Tak jakby włączyły się jednocześnie niezliczone radioodbiorniki.
Niezliczone głosy.
Odrębne istoty...
rozbrzmiewające jako jedność.
Co jeśli...
to nie jest transmisja?
Co jeśli to sieć?
Podłączyliśmy się do niej. Przedarliśmy się przez firewall.
To równoległa, hierarchiczna sieć,
jak superkomputer kontrolujący wszystkie węzły.
Wspólny umysł?
Innymi słowy
szukamy pojedynczego głosu w tym roju?
Tak.
Użyjmy filtrowania sygnału, żeby wykluczyć inne wzory zidentyfikowane przez sieć.
Trzeba też zredukować szum w tle,
a potem odnaleźć głos z transmisji Hoshi.
To trochę potrwa.
Spędzimy tu całą noc.
SCHRONIENIE
Dokąd jedziemy?
W bezpieczne miejsce.
UCHODŹCY
Ruchy!
Brawo jeden do namiotu w północnej części kampusu.
To szkoła.
Gdzie są wszyscy?
Nienagłe przypadki żółta linia.
Jeśli potrzebujecie pomocy, czerwona.
Wskażą wam drogę.
- Tutaj. - Dziękuję.
- Czerwony to pilne przypadki. - Tak, kochanie.
Przepraszam.
Tak jest.
Słuchajcie, po prostu...
Dr Lockhart.
Znasz go?
Wszystko w porządku?
Tak.
To moja rodzina.
Jestem dr Barton.
Uciekliśmy przed...
Jasne. Tutaj jest dość bezpiecznie.
Mamy masę żołnierzy. A oni masę broni.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Tak. Jestem Ahmed.
Odma opłucnowa. Improwizowałam.
Trzeba to oczyścić i zaszyć. Warunki nie były sterylne.
Oczywiście. Czy chcesz...
Gdzie mamy zaczekać?
Ledwo uciekliśmy.
Tylko dwie ciężarówki, parę samochodów wojskowych i karetka.
Kiedy odeszłaś, myślałem, że wszyscy przepadli.
Kochanie, ponieść cię?
Wszyscy siedzą tutaj, ale załatwiłem wam prywatny pokój dla VIP-ów.
Luke!
Jest tylko dla was.
Przyniosę wam koce i poduszki, jeśli jakieś mamy,
coś, na czym możecie spać.
Potrzebujecie jedzenia? Byliście w drodze.
Piliśmy szejki.
- Dobrze znów cię tu mieć, pani doktor. - Dziękuję.
Nazywają cię „doktor Lockhart”.
Jest zdezorientowany.
Uratowałaś tatę.
Tak.
Chodź.
Czyli jesteś lekarką.
Byłam. Prawie.
Ale potem urodziłaś mnie.
Chciałaś zostać lekarką?
Chciałam mieć ciebie,
was oboje.
Mamusiu?
Tak, kochanie?
A co jeśli ludzie oszaleją?
Jak to?
Jak tamta pani, w tamtym domu.
Ona oszalała, a ja spadłam.
Tutaj jesteśmy bezpieczni.
Ale co jeśli wszyscy oszaleją?
Wszyscy jesteśmy trochę szaleni.
My nie. Jesteśmy normalni.
Może nie szaleni, ale nie jesteśmy też normalni.
Nikt nie jest.
Już nie.
Boisz się?
A ty nie?
Tak. Ale mam ciebie.
Tędy, tak?
Ty coś wiesz.
Coś, czego oni nie wiedzą?
Albo widziałeś coś przed wypadkiem, zanim to się zaczęło.
Narysowałeś to.
Możesz mi powiedzieć.
Nikomu nie powiem.
Czemu nie chcesz powiedzieć?
Z moją głową
zawsze coś było nie tak. Odkąd się urodziłem.
Epilepsja i...
Tak. Nie, ale teraz to coś innego.
Tak jakby coś...
Sam nie wiem. To jest...
Tak, jakbym widział różne rzeczy. I wyczuwał.
I jest takie...
Jest... Coś poza mną, ale jednocześnie czuję to w środku.
I jest głos.
I...
Tak jakby...
Tak jakbym słyszał go w głowie.
To boli?
Kiedy to się dzieje, to tak.
- Biegnij. - Nie. Nie biegnij.
Muszę dotrzeć do mamy.
Tak. Do naszych mam.
Chodźmy.
LOTNISKO W KABULU
Hej!
Samoloty odleciały. Nikogo tu nie ma.
Wciąż jest nadzieja.
Jest samolot!
Hej! Navy SEAL!
Navy SEAL, USA!
Mówi, że cię zastrzelą, przyjacielu! Stój!
Navy SEAL z Kandaharu.
Chodź. Powiedz mu!
Wojsko USA.
Okej? W tej chwili wsiadam do tego jebanego samolotu.
Lecę tam gdzie wy. Hej! Cofnąć się, kurwa!
Cofnąć się, kurwa!
Tak?
Tak! Bierz ich!
Szybko. Już.
Hej!
Hej! On jest ze mną.
Co ty, kurwa, robisz?
W porządku! On jest w porządku!
Powiedz mu! On jest ze mną! Nie!
Hej! Wpuść go!
Wpuśćcie go! Kurwa.
Weź. Masz. Dobra?
Taktyczny karabin M4. Wart tysiąc dolarów.
Dam wam to.
Wpuśćcie go. Razem z rodziną. Powiedz mu.
Dobra?
Wsiadaj.
Bóg ma cię w opiece.
Gdybyś mnie znał, nie mówiłbyś tego.
To nie Bóg ma mnie w opiece, stary.
Mojżesz przebył pustynię w poszukiwaniu domu.
Bóg ma cię w opiece.
Kawa.
Ten wzór mógł ucichnąć przed wieloma godzinami, a nawet dniami.
Możemy szukać czegoś, co już nawet nie istnieje.
Nie. To musi tam być.
Zniknęło.
Nie zniknęło.
Rozpoznało 89 milionów wzorów.
Nie ma tam wzoru Hoshi.
Co to jest?
Wyniki grupowania.
Nie! Tutaj.
Ten samotny punkt.
To anomalia.
Może ptak, który dostał się do sprzętu.
Albo jeden ze zniszczonych satelitów.
Oddziel ten wzór.
Podkręć.
Jest.
To nie jest twój wzór.
- Puść. - Po co?
To tylko...
Czy to...
Hoshi-12.
To sygnał alarmowy statku.
Obróć antenę.
Hoshi-12.
Zatrzymaj na nim.
Wyszukuję.
Znajdź to.
Już prawie.
Hinata, zbliżam się.
Odejść od stanowisk!
Przerwać wszystko!
ZGODY NA OBRÓT ANTENY – POMINĄĆ
Znalazłam cię!
LOGIN NAZWA UŻYTKOWNIKA – HASŁO
Puść mnie!
Hinata?
Hinata! Puść mnie!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK