On nad tobą czuwa.
Dom na ciebie czeka.
Kurwa.
Sir!
- Nie dało się go zatrzymać. - Hej!
Dowódca Operacji Specjalnych Trevante Cole, Navy SEAL.
Wsiadam do pierwszego samolotu do USA. Waszyngton, Wirginia, obojętne.
- Dobra? - Nie ma już samolotów.
To baza lotnicza. O czym ty, kurwa, mówisz?
Służy do obrony ludzi.
Na pewno nikt nie poleci do USA.
Może być lot komercyjny. Prywatny. Cokolwiek.
Chyba nie rozumiesz. Nikt nie lata do USA.
System kontroli lotów już nie działa.
Dopiero tu dotarliśmy.
A my was uziemiliśmy. Mieliście szczęście.
Straciliśmy więcej samolotów, niż mogę zliczyć.
Masę nad Atlantykiem.
Dajcie mi pilota, samolot albo jebany podręcznik, tylko tyle.
Nikt nie opuści tego miejsca. Ani drogą powietrzną, ani lądową.
Nie mamy samolotów ani innych środków transportu.
- Wyprowadzić go. - Kurwa, nie dotykaj mnie.
WSTĘP DLA UPOWAŻNIONYCH
Słuchaj, mam żonę.
Czeka na mnie.
- Sir. - Proszę. Obiecałem.
Pokonałem już pół świata i nie zatrzymam się teraz.
Złożyłem obietnicę.
Nie pozwolę, żeby sztywny brytyjski skurwiel
taki jak ty czy on stanął mi na drodze.
Rozumiesz, sir?
Żołnierzu, przekaż strzelcom,
że dowódca Cole może opuścić teren wedle życzenia.
Pozostawiamy mu broń
i życzymy mu powodzenia podczas podróży przez Atlantyk.
Oby znalazł godną żaglówkę.
Inwazja
Hej, Luke.
Masz wyjątkową mamę.
On jest dużo bardziej wyjątkowy.
Mogę iść? Nie chcę tego jeść.
Musisz coś zjeść.
Mogę po prostu iść?
- Dokąd? - Do taty.
Dobrze. Ale idź prosto do niego.
Mamo, on jest tuż obok.
Prosto do niego.
Dobrze.
Hej.
Weź plecak i noś go ze sobą. Dobrze?
Weź swoje jedzenie.
Jesteś dobrą mamą.
Sama nie wiem. Próbuję.
Nie wiedziałem, że masz rodzinę.
Mam ich.
Tak.
Ja też miałem rodzinę.
Przykro mi.
Nie... To nie to.
Minęło parę lat. Nic się nie stało, po prostu...
Najwyższe wskaźniki pośród lekarzy.
Najwyższe wskaźniki?
Rozwodów.
Na początku to miało sens.
Potem wszystko się zmieniło.
A może to ja się zmieniłem.
Wiem, co masz na myśli.
Cieszę się, że znalazłaś to miejsce.
Potrzebujemy cię tu.
Jesteś inteligentna.
Jesteś wykwalifikowana. Masz instynkt. Wszyscy improwizujemy.
Hej.
Mogę ci coś pokazać?
Hej.
Jestem Jack.
Luke.
Chcesz zobaczyć coś fajnego?
Strasznego, ale fajnego.
To ta część, której nie chcą nam pokazywać.
Okłamują cię.
Nie wiem, co ci powiedzieli.
Jeśli mnie nie uwolnisz,
świat zostanie zniszczony.
Każdy, na kim ci zależy, zginie.
Słyszysz?
Jak się nazywasz?
Tchórz.
Ile razy mam powtarzać. Wypuść mnie.
Głupi jesteś?
Proszę nas na chwilę zostawić.
Tak jest.
Hashimoto-san?
Nie miałem wyboru.
Potrzebujemy natychmiastowego dostępu do systemu łączności Hoshi-12.
Brakowało paru sekund do kontaktu. Dlaczego mnie pan powstrzymał?
Mamy współrzędne.
Są pewne.
Teraz potrzebujemy dostępu.
„Współrzędne”?
Jest na orbicie geosynchronicznej.
Statek został unieruchomiony.
Przez nich.
To jedyny kontakt.
Hoshi-12 to jedyny kanał łączności.
To co z niego zostało.
Nie zapewnię im dostępu.
Murai-san odeszła.
Proszę.
Proszę sobie tego nie robić.
Misja Hoshi została zakończona.
Zaczęło się coś nowego.
Może dla pana.
To coś większego od nas.
Możliwe, że nie ma już kogo ratować.
Proszę im powiedzieć, że jestem ich jedyną szansą na nawiązanie kontaktu.
Wiedzą o tym.
Pomogę tylko, jeśli to ja nawiążę kontakt.
Nie ma pani dobrej pozycji negocjacyjnej.
Nie macie wyboru.
Proszę im przekazać.
Pokieruje zespołem ds. łączności.
Chyba że wolicie
przez sześć godzin łamać protokoły blokujące, które zainstalowała.
Zaczynajmy.
Ściągnąć jej zespół.
„Protokoły blokujące”?
Tak jak pani mówiła. Potrzebujemy pani.
Zawsze tak jest.
To zapach środka dezynfekującego?
Mamo?
O cholera.
No nie. Kur...
TELEFON
Dobra.
No dawaj. Kurwa. Działaj.
Wcześniej działało. Dawaj.
Dobra. Działaj, kurwa.
Działaj.
Powinno działać. Działaj.
421-6274.
Odbierz.
- Hej. - Rah! Hej! Tu Trev. Halo?
Nie wiem, czy tego wysłuchasz...
Ale nie mam komórki, a to jedyny telefon stacjonarny, jaki znam...
Pewnie wiesz, że nikt już nie pracuje.
Wszyscy się ukrywają. Wszyscy uciekają.
Ale może i tak tu zadzwonisz.
Każą nam opuścić domy. Jest źle.
Nie wiem, co się wydarzy i gdzie będę, więc...
Nie obiecuję, że nie będę się bać.
Wiem, że się martwisz.
Dużo się martwisz,
nawet gdy cię tu nie ma.
Nie szkodzi.
Ja też się o ciebie martwię. Wiecznie się o ciebie martwię.
- Trev? - Tak?
To wojna, której nie możemy wygrać.
Nie gniewam się na ciebie.
Gniewam się na to, co się z nami stało.
Ja tego nie zrobiłam.
Ty tego nie zrobiłeś.
Nic nie mogłeś zrobić, może oprócz...
bycia tu ze mną.
Wiem, dlaczego cię tu nie ma. Wiem.
Tak jak powiedziałam, nie jestem zła.
Może jestem. Może jestem wściekła.
Bo cię kocham.
Zawsze będę cię kochać.
I zawsze będę kochać jego.
Ja też.
Miłość nie umiera, Trev.
Ludzie czasem tak.
I chyba...
Jestem w Londynie.
W Londynie. Nie do końca wiem, gdzie dokładnie.
Nie wiem, dokąd zmierzam. Po prostu...
Kocham go.
Ja też go kocham.
Nie mogę przestać go kochać.
To boli.
I boję się.
Boję się.
Nie ma samolotów, Rah.
Nie ma ludzi, tylko... Pustka. Świat się skończył.
To...
Zostaliśmy tylko ty i ja.
Wiedz, że jestem tam z tobą.
Przytulam cię. Dotykam cię.
Mówię ci, że cię kocham.
Mówię, że cię kocham,
kiedy krzyczysz na mnie w kuchni,
rzucając we mnie różnym szajsem, bo się wściekasz.
Tak?
Nic nie szkodzi.
Jesteś... Nie szkodzi.
Bo mówię ci, że przepraszam i że tym razem to prawda.
I może...
Może dasz mi jeszcze jedną szansę.
Przytulam cię.
I mówię ci, że cię kocham.
Kocham cię.
Naprawdę cię kocham.
Nie bój się, kochanie. Jestem tu.
Pamiętasz, jak śniły ci się straszne rzeczy
i spałaś ze mną i z mamusią?
Pamiętasz, co ci mówiłem?
Sny nie są prawdziwe.
To jakbyś oglądała w głowie film.
Tak.
Śpiewałem ci naszą piosenkę, a potem zasypiałaś
i budziłaś się we własnym łóżku.
Przestały ci się śnić te straszne sny, prawda?
Nie musisz się już bać zasypiania.
Nie boję się już zasypiania.
Boję się, że nie zasnę.
Gdzie mamusia?
Poszła z Lukiem.
Poszli zjeść.
- Jest bezpieczna? - Jest tutaj. Tak.
Jest tutaj i my tu jesteśmy.
Wszyscy razem.
Wojsko przejęło większość użytecznych rzeczy.
Musieliśmy stamtąd uciekać. Nie mamy tu prawdziwego sprzętu.
Jeśli coś się stanie, jeśli dojdzie do kolejnego ataku, zostały nam...
Antyseptyki i plasterki.
Potrzebujemy ludzi, którzy umieją improwizować.
Myślę, że to ty.
Tak myślisz?
Wiem.
Skąd tyle o mnie wiesz?
Wiem, że przetrwałaś.
Wiem, że masz sprawne ręce.
Wiem, że jesteś dobrą mamą.
Wiem, że nie nosisz pierścionka.
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
Wiedzieliście tu kobietę i chłopca?
Wiele osób pasuje do tego opisu.
Tak. On ma... dziesięć lat, a ona... wygląda tak jak my.
Byli z innym facetem?
Może.
Chłopiec poszedł tam.
Nie widziałam, gdzie poszła tamta dwójka.
- Tato? - Tak, kochanie?
Dobrze, dziękuję.
Dobrze, kochanie.
Przepraszam.
- Nie powinienem... - Nie rób tego.
Jestem przytłoczony i...
To było miłe.
Od dawna mnie tak nie całowano.
Tak.
Od dawna nikogo tak nie całowałem.
Jesteś...
Bardzo dobrą lekarką.
Nie jestem lekarką.
Miałam nią zostać.
Poszłam do szkoły medycznej, ale jestem mamą.
Jestem mamą.
Jesteś mamą, która uratowała rodzinie życie.
Sama ich tu przyprowadziłaś.
To nie moja zasługa.
Bez tego byśmy zginęli.
Bez czego?
Widzisz?
Fajne, prawda?
Kosmici ich zabijają...
a potem nakładają to na nich.
Mój tata mówi, że kosmici wszystkich pozabijają.
Broń na nich nie działa. Nic na nich nie działa.
Moja mama jednego zabiła.
Kłamiesz.
Nie.
Niemożliwe. Jak?
Jak mogła go zabić?
Nie mamy czasu.
Musimy poznać ich język.
Musimy do nich przemówić, tak żeby nas zrozumieli.
Potrzebujemy do tego systemu łączności tego statku.
Możliwe, że tylko my stoimy pomiędzy życiem, jakie znamy,
a kresem wszelkiego istnienia.
Czy ona mówi po angielsku?
Japoński.
Fujimoto-san.
Muszę transmitować z terminalu.
Proszę powiedzieć, co ona robi.
Proszę powiedzieć, co pani robi.
Wysyłam polecenie.
Żeby otworzyć system łączności statku.
Czy wolicie pozostać odcięci?
Może
zdołamy zrozumieć ich lepiej, niż rozumiemy siebie.
Łączność statku otwarta.
Teraz nas słyszą.
PODSYSTEMY HOSHI AKTYWNE ŁĄCZNOŚĆ OTWARTA
Opowiedz mi o swojej mamie.
Chcę ją poznać.
Nie mogła stać.
Ale...
Zawsze wydawała się wyższa od innych, wiesz?
Tak.
Ona...
Nigdy nie mówiła, że nawaliłem.
A często nawalałem.
Bez przerwy.
Kupowała sukienki z lat sześćdziesiątych.
Słuchała Kate Bush.
Cyndi Lauper.
DEVO. Wszystkie te kawałki są naprawdę męczące.
Kłóciliśmy się o to.
Ma rację. Kate Bush rządzi.
Serio?
Boże, polubiłaby cię.
Lubię ją.
Ja też.
Gdybym tu był...
- Zabiłbym to. - Nie zdołałbyś.
Zdołałbym.
Wiem, że tak.
Wiem, że zdołałbym, tak jak wiem, że znajdziemy twoją mamę.
Nie wiesz, gdzie ona jest.
Wiem. Okej.
Jest w szpitalu, w którym pracuje. Tak jak mówiłaś.
Musimy tam iść.
- Dlaczego? - Ja muszę.
- Okej? - Dlaczego, Casp?
Muszę tam iść, bo mogłem coś zrobić. Okej?
Mogłem to powstrzymać.
Wciąż mogę.
Myślę, że mogę.
Casp.
Co mógłbyś zrobić?
Widziałem ich. Tego satelitę i to.
Co to jest?
Nie tylko widzę, kiedy to się dzieje.
Czuję ten smak. Wdycham to.
Czuję, jak to się do mnie zbliża, wiesz? Jak... Jest ciemne.
Ilekroć to się dzieje,
coś jeszcze kryje się za tym mrokiem. Porusza się.
Uciekam przed tym.
Uciekałem przed tym.
A potem to przybyło tutaj.
Nie będę dłużej uciekał.
Koniec z lekarstwami.
Muszę z tym porozmawiać.
„Porozmawiać z tym”?
Mogę to zrobić.
Wiem, że mogę.
Jeśli...
Jeśli będziesz miał atak.
Tak.
Taki, który nie minie.
Nie możesz do tego doprowadzić.
Szpital może.
Oni zabili moją mamę.
Więc ty zabijesz ich?
- Jak? - Nie wiem.
Ale zrobię to. Zrobię. Wiem o tym. Czuję to. Czułem to od dawna.
A teraz wiem.
Ja przeciwko nim.
Idziesz?
A czy królowa sra w szpilkach?
Zabijmy ich wszystkich.
Czy możecie odpowiedzieć?
Rekurencyjność to podstawa wszelkiej mowy.
Nie porozmawiamy z nimi, jeśli nie rozszyfrujemy ich zasad.
Potrzebujemy tego, żeby znaleźć wspólny sens.
Nie możemy po prostu wybierać słów.
Wiecznie się kłócą.
Pomógłbym, gdybym wiedział, co to jest.
Przekazuję równoległym sieciom neuronowym dane na żywo,
żeby określić w przybliżeniu sygnał przesyłania danych
i móc zakodować format danych.
No tak.
Tłumaczenie maszynowe?
Wysłali całe słowniki.
Ale nie ma zmiany w sygnale.
Cokolwiek wysyłamy,
nie ma odpowiedzi od tego, co przetrzymuje statek.
Albo załogę.
Powiedziałaś Hashimoto-san, zanim powiedziałaś mnie.
O tobie...
i o niej.
Powinnam była ci powiedzieć?
Nie wiem...
Nie jestem twoją własnością.
Nie jestem niczyją własnością.
Ani twoją,
ani mojej matki,
ani mojego ojca,
ani JASA.
Należę tylko do niej.
Każdy z nas kogoś ma...
Kogoś ważniejszego niż wszyscy inni.
Ja mam ciebie.
Nie rozumiem tego.
Dlatego, że to mój język.
Może oni zrozumieją.
Jeśli tu zetniemy, do szpitala będzie z półtora kilometra.
To jeden z nich.
Nie możemy stawać.
Chodź tu.
Hej.
Pomóż nam.
Hej, jesteś żołnierzem.
Pomóż nam.
Jestem z sił specjalnych.
Żołnierze to... Nieważne.
Proszę pana.
Muszę dostać się do szpitala. Teraz.
Nie wejdę do pieprzonego szpitala,
dopóki żyję.
Dobra? Miejmy nadzieję, że to długo nie potrwa.
- Spadajcie stąd. - Nie.
Pieprzyć go.
Czekaj.
Powiedziałem, że muszę w tej chwili iść do szpitala.
- Widzi pan, co się tam dzieje? - Widziałem rzeczy, dzieciaku,
o których ci się nie śniło.
Widziałem więcej niż pan.
Widziałeś więcej niż ja?
„Widziałem więcej niż pan”.
Dawaj. Dobra. Widziałeś więcej niż ja?
Co niby, kurwa, widziałeś?
Widziałem ich.
Zanim tu dotarli.
Widziałem rzeczy, które mogły ich powstrzymać.
W mojej głowie.
Muszę dotrzeć do szpitala. Jest pan żołnierzem i może nas pan tam zabrać.
- Oficerem sił specjalnych. - Oficerem.
Jedno i to samo.
Słuchaj.
Ładne. Super. Fajna kolorowanka.
Mówiłam: „Proszę spojrzeć”.
Nie powinniście być w szkole czy coś? Jezu.
Czego szukam?
Ładne. Fajne.
Ekstra.
Co to jest?
Mówiłem.
Kiedy mam atak, widzę.
Tak, ale co to jest?
Nie wiem. Po prostu to widziałem.
W jaki sposób?
Widzę różne rzeczy podczas ataków.
Czasem moje ataki są wielkie, naprawdę wielkie.
- Kiedy to narysowałeś? - Trzy albo cztery dni temu.
W autobusie, tamtego wieczoru.
To byli żołnierze. Tylko sylwetki.
A potem zniknęli. To wszystko.
Będzie się pan gapił na rysunki, czy nam pan pomoże?
Dobra.
Dobra, chodźmy.
Chodźcie, idziemy.
- Na pewno z nim są. - Przepraszam. Nie mogę.
Angela.
Luke!
Nie mogłem was znaleźć.
Cofnij się.
To pani syn?
Luke?
Luke.
Jeden A ma tę samą reakcję obronną.
Zamyka się i twardnieje przy kontakcie.
Nie. Żadnych postępów w komunikacji.
- Tak jest. - Wciąż rośnie ciśnienie.
Dwa jeden. Wciąż rośnie. Dwa dwa.
- Rozumiem. - Brak reakcji.
Dwa trzy.
Nie, sir. Nikomu nie powiem.
- To co pozostali. - Przyjąłem.
Dziękuję, sir.
Wciąż rośnie.
Nieważne, ile razy to zrobisz.
Utraciliśmy kontakt z Los Angeles.
Ile to razy?
Yamato-san.
Pani praca polega na otwarciu sygnałów.
Zrobiła to pani.
Proszę pozwolić, by językoznawcy zajęli się resztą.
Nie zdołają zrozumieć ich języka.
Oni nie mają języka.
Nie takiego jak nasz.
Nigdy ich nie zrozumiemy, choćbyśmy robili wszystko.
Myślałam, że sieć neuronalna to dla nas rozszyfruje,
ale wzór się zmienia.
Jest zbyt skomplikowany.
Zbyt inteligentny.
Mądrzejszy od nas.
Mądrzejszy ode mnie.
W takim razie co robisz?
Przesyłam.
Przesyłasz?
Pliki.
Jakie pliki?
Jakie pliki, Yamato-san?
Hej, co ty robisz?
Miałam sen, w którym ty i ja byłyśmy w zespole.
Ale nie występowałyśmy.
Był tam mikrofon, ale...
Co to jest?
Hinata.
Byłyśmy najbardziej znanym zespołem na świecie.
Wyszło słońce.
Jakie to miłe uczucie.
Budź się!
Mitsuki!
Patrz, dzieci się bawią.
Są ich tysiące.
Filmy wideo. Zdjęcia.
To wszystko ona. Murai-san.
Co ty zrobiłaś?
Przekonwertowałam je do ich formatu.
Żeby nas zobaczyli.
Co?
Przesyłam to na wszystkich częstotliwościach...
Przejęłam kanał.
Spójrz na te piękne kwiaty...
STATUS POŁĄCZENIA DOSTĘP PRZYZNANY
...o pięknych kolorach.
Jest tam dziecko. Ojciec uczy je jeździć na rowerze.
Już dobrze, Mitsuki.
Już dobrze.
Przerwij przesyłanie.
PRZESYŁANIE
Została już wysłana.
Czy my wszyscy zginiemy?
Dlatego, że to wysłała?
Dlatego, że nikt nie mógł się przebić.
Cały ten hałas.
Musieliśmy spróbować.
Jest ranek.
To ławka w parku.
Spójrz, wszyscy spacerują.
Dzieci są słodkie.
A tu jest drzewo. Widzisz?
Chyba zaraz zakwitnie.
A tu jest trawa.
Słońce jest na niebie.
Fajnie jest chodzić, prawda?
Idź i mów. Widzisz?
Słońce jest wysoko na niebie i mocno świeci.
Spójrz na to.
Obudź się wreszcie!
Wścieknę się.
Idę do ciebie.
Wajo. Wajo.
Wajo. Wajo. Wajo.
Wajo.
Hinata?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK