Proszę.
- To na pewno twój klucz? - Czekaj. Otworzę.
Chwileczkę. Nie!
Otwarte.
W porządku?
Ładnie.
Ładne mieszkanie.
Nic szczególnego. Wracam tu tylko, żeby się przespać.
CZŁOWIEK, KTÓRY SPADŁ NA ZIEMIĘ
David Bowie.
To ma sens.
Lubisz go?
Bowiego?
Tak.
Dlaczego „to ma sens”?
Bo wyglądasz jak Bowie, Mitsuki.
Nikt nie wygląda jak Bowie.
Ty tak.
Masz świetną fryzurę. Nosisz świetne ciuchy.
Nigdy nie widziałam kogoś tak utalentowanego jak ty.
Ale myślę...
że to ci nie wystarczy.
Myślisz, że mnie znasz, co?
Masz rację. Nie jesteś Bowiem.
On jest kosmitą.
Ty jesteś kosmosem.
Z oddali
wydajesz się chłodna, pusta i zdystansowana.
Pusta?
Niedostępna.
Ale to nie szkodzi.
Jestem astronautką.
Nie boję się kosmosu.
Widzę cię i rozumiem.
Jesteś pełna gwiazd.
Tak jak Słońce, ogrzewasz moją skórę, kiedy się do ciebie zbliżam.
Nie jesteś zimna.
Płoniesz.
Jestem kosmosem?
Zawsze miałam obsesję na punkcie kosmosu.
Nigdy nie brakuje tam rzeczy do odkrycia.
Na przykład gwiazd.
Tak.
Wiesz, że gwiazdy to po prostu wielkie kule gazu.
Nie szkodzi.
Znam trenera personalnego, któremu mogę cię przedstawić.
Spójrz, wszyscy spacerują.
Dzieci są słodkie.
A tu jest drzewo. Widzisz?
Chyba zaraz zakwitnie.
A tu jest trawa.
Słońce jest na niebie.
Fajnie jest chodzić, prawda? Idź i mów.
Widzisz?
Słońce jest wysoko na niebie i mocno świeci.
Spójrz na to.
Obudź się wreszcie!
Wścieknę się!
Idę do ciebie.
Wajo.
Hinata?
Hinata? Słyszysz mnie?
Mitsuki?
Hinata?
Inwazja
Szukam lekarza. Jest pan lekarzem? Nie?
Hej!
- Jest pan lekarzem? - Nie może pan tu tak wpadać.
- Jest pan lekarzem? - Mamy skażenie. Hej!
- Jestem oficerem Navy SEAL. Wysoka ranga. - Chwila!
- To sprawa wojskowa. - Mamo!
To stanowisko twojej mamy?
Neurologia, kod niebieski, stanowisko pierwsze.
Co to?
Sytuacja awaryjna, prawda?
Kto podawał kod niebieski?
Jest pani neurolożką?
To jakiś żart? Ludzie walczą tu o życie.
Potrzebuję pomocy. Muszę...
Musisz znaleźć rodzica lub opiekuna.
Poproszę, żeby ktoś was wyprowadził.
Ja jestem jego opiekunem.
Jest pani neurolożką?
Tak.
Źrenice w normie.
Nie mogę wywołać u dziecka ataku bez zgody rodzica.
Narysował to.
Zanim to wszystko się wydarzyło.
Mogę im pomóc. Im wszystkim.
Muszę tylko dostać ataku.
Są tu ludzie z prawdziwymi ranami.
Powinieneś brać leki przeciw epilepsji.
Karbamazepina. Dwieście miligramów dziennie.
Nie potrzebuję leków. Muszę widzieć.
Nie mogę wywołać ataku u dziecka bez przesłanek medycznych.
Mamy broń.
- To wystarczy? - Proszę pani.
Zastrzeli mnie pan?
Widziałem, jak lekarze wywoływali u dzieci różne rzeczy.
Podczas testów, zabiegów.
Robili to nawet, gdy dzieci krzyczały i protestowały.
Kiedy testy i zabiegi nie... Proszę na mnie spojrzeć.
Proszę oszczędzić nam tych bzdur o przesłankach medycznych.
On prosi o pomoc.
Ja też proszę.
Nie mogę być tutaj,
po drugiej stronie świata, i wrócić tu zupełnie na próżno.
Musi istnieć jakiś powód.
On jest tym powodem.
Ten zeszyt jest powodem.
Proszę robić, co trzeba.
Obiekt kontrolny odporny na kąpiel w kwasie.
Regeneruje się.
Badam obiekt.
Zbliż ją, proszę.
Tutaj.
Okej, parametry stabilne.
Replikacja i wyrzut amoniaku całkowicie ustały.
Polewam próbkę.
Próbuję z kwasem solnym.
O rany.
Pełna dezintegracja strukturalna.
Możemy to zabić.
Myślę, że to może uratować nie tylko moją rodzinę.
Eskorta zbrojna, zaufani ludzie, ściśle tajna operacja.
Pani Malik, ściągniemy pani dobytek i rodzinę.
- Ściągniecie? - Transport w ciągu 30 minut.
- Zaraz, jaki transport? - Pełen pluton.
Pani syn to znalazł. Zabiła pani tym jednego z nich.
Nie wiemy, jak to działa, wiemy tylko, że działa.
Pani rodzina stanowi klucz do tego wszystkiego.
Chce pani pomóc? Proszę iść po dzieci.
- Dokąd jedziemy? - Do Pentagonu.
Co to jest Pentagon?
- To... - Bardzo duży i bezpieczny dom.
Mają tam zabawki?
Tak, bardzo drogie zabawki.
Boże. Chodźcie.
Hinata. Jesteś w kapsule?
Ręczne sterowanie jest podłączone do sieci?
Hinata?
Jeśli ręczne sterowanie jest podłączone do sieci,
możemy uruchomić systemy awaryjne.
Nie...
Nie. Krzywdź...
Nie. Pomocy.
Co mam robić?
Pomóż nam.
- Jakim „nam”? - Naszej załodze.
Załoga nie żyje. Wróg kontroluje sieć.
Mój kontakt z dowództwem USA
wisi na włosku, wróg blokuje radio.
Zagłuszają nam łączność, a teraz mówią: „Pomóż nam”?
Co to niby znaczy?
Systemy łączności zostały zablokowane i zaatakowane.
Wojsko USA jest w bardzo trudnej sytuacji.
Nie chcę, żeby ona negocjowała w imieniu ludzkości.
Rozmawia z naszą astronautką.
Wie pan to?
- Nawiązała kontakt, wy nie mogliście. - Skąd wiecie, z czym rozmawia?
Przerwanie łączności to za duże ryzyko. Jeśli stracimy kontakt...
Nie chce jej usuwać. Moglibyśmy stracić kontakt.
Nie możemy stracić kontaktu.
Ten sygnał wyraźnie określa nam cel obrony przeciwrakietowej.
Zaatakujecie ich bombą nuklearną?
Na razie dysponujemy jeszcze siecią obrony nuklearnej,
do rana możemy ją utracić.
Więc tak, o ile nie zawrze pokoju w ciągu 78 minut,
zaatakujemy ich.
Generale. Ma pan rację. To nie astronautka.
Pauzy.
Nie odpowiadają wzorcom oddychania.
Tutaj. Przy tej pauzie
nie ma czasu na wdech bez wpływania na rytm wokalny i sybilanty.
To syntetyzowana mowa.
Nie ma śladu fali dźwiękowej.
Yamato-san mówi... Nie ma śladu fali dźwiękowej.
Wykorzystują Yamato-san, by nas oszukać.
Porucznik nie chce negocjować za pośrednictwem Yamato-san.
Yamato-san rozmawia z kapitanką Murai.
Murai-san.
Jest pan inżynierem dźwięku, naukowcem.
Zna się pan na dźwięku.
Zna pan też swoją córkę.
Czy to ona?
Powiedz mi, jak cię uratować.
Pomóż im.
Pomóż.
To jej głos.
To głos kapitanki Murai.
Ale...
Ale?
Ona nie oddycha.
To nie ona.
To się pod nią podszywa.
Będzie dobrze.
Wiem.
Powinnaś... poszukać mamy.
Tak zrobię.
Mówię poważnie.
Nie jestem sam.
Dobrze.
Zacznijmy, jeśli jesteś gotowy.
Idź. Znajdź ją.
Ja będę tutaj.
Głos znajomej osoby może pomóc.
Hej.
Rozluźnij się i oddychaj.
Rozluźnić się?
Dzięki, jasne.
Już to robiłeś?
Teraz jest inaczej.
O co chodziło z tym „powrotem tutaj” i w ogóle?
O nic.
Gdzie twoja mama?
Nie żyje.
Przykro mi.
W porządku. Nie wiedziałeś.
A twój tata?
Odszedł.
Odszedł dawno temu.
Może gdyby nie odszedł, mamie nic by się nie stało.
Gdyby się nią zaopiekował.
A zrobiłby to?
Zaopiekowałby się nią?
Skrzywdził ją, a potem odszedł.
Jesteś silniejszy bez niego. Dobra?
Tak.
Coś ci się przytrafiło?
W szpitalu?
Mówiłeś wcześniej, że nigdy nie wrócisz.
Nic ci nie jest?
Mój syn...
Mój syn urodził się chory.
Tak, więc...
Wiele nocy spędziłem w szpitalach.
To wszystko. Tak.
Jak masz na imię?
Trevante.
Ja jestem Caspar.
Ciekawski Caspar.
Hej. Co tam, Caspar?
To ja.
Dzięki, że mnie tu przyprowadziłeś.
To wiele dla mnie znaczy.
Tak.
Caspar?
Leż możliwie nieruchomo.
Pokażę ci bodźce wizualne.
Patrz prosto przed siebie.
Pożegnałaś się z przyjacielem, mamo?
Każdy powinien mieć kaliber 50.
Zdjęli całe plutony, zdobyli Nowy Jork.
Nasz dom wciąż tam jest.
Na pewno?
Zdecydowanie.
Hej.
Mamy towarzystwo?
To eskorta.
Hej, kto tam jest?
Kto tam jest?
Cywile.
Co oni, kurwa, robią?
Dają nam jakieś sygnały?
- Kurwa! - Na ziemię!
Na ziemię!
Czego oni chcą?
- Kurwa! - Na ziemię!
Trafiony!
- Trafiłem ich. - Po lewej!
Kurwa, trzymajcie się!
- Co się dzieje? Co z nim? - Udało się wywołać atak.
Co to? Co się dzieje?
Nie wiem.
Boże.
Caspar?
- Caspar. - Taiyou.
Co on mówi? Co się dzieje?
- Nie wiem. - Jak to? Jest pani lekarką.
Sygnały mózgowe są nierytmiczne...
- Wajo. - ...niesymetryczne
nawet podczas ataku padaczkowego.
Ale to...
Miliardy idealnie zsynchronizowanych neuronów.
- Mózg tak nie działa. - Jego tak działa.
Nie, to coś innego.
- W jakim sensie? - Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
- O czym pani mówi? - Nigdy nie było czegoś takiego.
To jak nadpisujący sygnał.
Wajo.
Taiyou.
Mitsuki.
„Mitsuki”.
Co to znaczy?
- Widzi to, co oni. - Kto?
Mitsuki.
Oni.
Mitsuki.
Oni tu są!
O Boże.
To tutaj idzie.
Nadchodzi!
- Co to? - Nie, nie.
Jest w budynku! Widzę to!
- Czekaj. Hej! - Widzę!
Widzę.
Co widzisz, mały? Co?
- Jest w budynku. - Zamknijcie drzwi!
- Schowaj się. - Jam tam jest.
- Nie. Puszczaj! - Hej, przestań.
- Schowaj się. Hej. - Puszczaj! Jam!
- Jam! - Zamknij się!
Zamknij się. Spójrz na mnie!
Zamknij się. Będę cię chronić.
- Ją też chroń! - Tak zrobię, dobra? Tylko bądź cicho.
To nadchodzi.
Hej.
Są tutaj! Są na dole.
Jest na dole.
Wciąż mamy czas, żeby ją uratować. Idź. Teraz!
Proszę pani? Ostrożnie.
- Nic pani nie jest? - Wszyscy cali?
- Tak. - Tak.
Naprzód!
Ranny!
Chodź.
Aneesha! Chodź.
Biegnijcie!
Casp!
Caspar!
Proszę, wpuść mnie!
Jam! Szukałem cię.
To ja szukałam ciebie.
Tu jestem.
Caspar!
Idzie tutaj. Teraz.
- Tutaj? - Tak.
Winda. Jest w windzie!
Za mnie, już. Szybko!
Cholera.
Stój.
Jest tam w dole.
Mówiłeś, że w windzie.
Jest ich więcej.
Co?
Chodźcie.
Hinata? Hinata.
Hinata.
Odcięliście mnie.
Ona może umrzeć! Wszyscy umrą!
To nie kapitanka Murai.
Nie zna jej pan.
Znam ją.
Nie zna jej pan.
Proszę pozwolić mi z nią porozmawiać.
To nie ona.
To wróg.
Jeśli uważa pan, że to „oni”, proszę dać mi z nimi porozmawiać.
Dlaczego przerwaliście połączenie?
Gdzie jest Amerykanin?
Przygotowuje kontratak.
Pieprzeni idioci!
Mamy niespełna godzinę.
Hinata mówi, żeby nie atakować! Dlaczego nie rozumiecie?
Zabijecie ją! Możecie rozpętać wojnę!
Rozpętać?
Upadają całe miasta.
Giną ludzie.
Próbują przekształcić naszą atmosferę w truciznę.
To nie jest kapitanka Murai.
To nie jest człowiek.
To syntetyczny głos.
Jest pani specjalistką od łączności. Wiem, że pani to widzi.
To ona.
Jeśli to rzeczywiście kapitanka Murai,
mogłaby przeżyć tylko, gdyby znalazła się w innym statku.
Jednym słowem
w ich statku.
Jeśli to istotnie ona, to znaczy, że mamy kogoś w środku.
Mogłaby przekazać nam informacje o ich systemach obronnych.
Musielibyśmy dowieść ponad wszelką wątpliwość, że to ona.
Stąd nie możemy tego zrobić.
Ja mogę.
Jak?
Proszę mnie na nowo połączyć.
Chodź, Sarah.
Czekajcie.
Hej.
Ucichło.
Idź do mamy.
- Chcą nas zabić. - Nikt nie chce nas zabić.
Powiedziałem mu o tym.
Nie, ja to zrobiłam.
Proszę pani!
- Hej. - Stamtąd.
Proszę pani! Już dobrze!
Boję się.
Nie bój się. Wszystko w porządku. Jestem tu.
Proszę pani!
Sarah, jesteśmy po prostu w lesie.
Pamiętasz, jak znaleźliśmy Luke'a?
Tak.
- Znajdą nas. - Nie.
Nie.
Pamiętasz? Bałaś się, ale znaleźliśmy miły, ciepły dom, prawda?
Tak.
Ale przyszedł potwór.
Hej, zabiłam potwora.
Już dobrze!
- Cholera. - Tutaj.
Proszę pani!
Wszystko w porządku!
Może pani wyjść!
Idźcie. Zabierz ich.
Tato, będziemy cicho.
W porządku. Wy idźcie a ja...
- Porozmawiam z nimi. - Nie da się z nimi rozmawiać.
- A jeśli... - Nic złego się nie stanie, dobrze?
Idźcie.
No już, Aneesha, idźcie!
Po prostu idźcie. Już.
Idźcie.
- Tato! - Tato!
Nie!
Już dobrze!
Może pani wyjść!
W porządku.
Stój! Stój. Przed nami.
Gdzie?
Cofnijcie się.
Do tyłu.
Wiedzą, że tu jestem.
- Wiedzą. - Skąd?
Idą po mnie.
Do tyłu! Już.
Tędy.
Caspar!
Już. Do środka. Otwórzcie drzwi!
Schowajcie się.
To pali!
- Pali! Pali! - Co? Gdzie, Casp?
Pierdol się!
Tak!
Będzie dobrze.
Cholera!
Uciekajcie!
Szybko!
Jest już bezpiecznie!
Wszystko w porządku.
- Też mamy dzieci! - Już dobrze!
Ochronimy was!
Słyszę ich!
To ty.
- Okej. - Wszystko dobrze!
Hej, wszystko w porządku?
- Jest bezpiecznie! - Wszystko dobrze!
Moja rodzina... Zostali sami.
Gdzie ona jest? Twoja żona.
Też mamy dzieci.
- Ukryła się. - Zabierz mnie do niej.
Nie.
- Nie wiem, gdzie się ukryła. - Zna mnie.
- Doktor Lockhart, tak? - Tak.
- Angela. - Tak, Angela.
- Okej. - Angela, tak.
Zawołaj ją. Powiedz, że wszystko w porządku.
W porządku, pomogę ci.
- Dobra. Tak. - Zawołaj ją.
Kochanie?
Angela?
Powiedz jej, że jest bezpiecznie.
Angela, jest bezpiecznie!
Angela?
Chodźcie. Nie podnoście głów.
Tutaj!
Jest bezpiecznie. Jestem tu!
Możecie wyjść! Wszystko w porządku.
Tutaj!
Szukaj dalej. Wciąż się ukrywa.
Naprzód.
Nie zamierzam zginąć.
Nie zginiemy przez was.
Angela?
Masz mnie za idiotę?
Strzelę ci w łeb. Jej też, im też,
jeśli w tej chwili jej tu nie ściągniesz!
Biegnij, Aneesha!
- Biegnij, Aneesha! - Biegnijcie.
Biegnij!
- Chodźcie. - Tato! Przestań! Mamo!
- Tatusiu! - Nie! Stój!
Puść mnie!
Stój, mamo!
- Gdzie one są? Te pozostałe. - Na ulicy.
Biegnijcie! Ruchy!
Do tyłu! Na ziemię!
Do tyłu!
Kurwa!
Trzymajcie się blisko!
- Stój! - Nie. Tato!
Nie. Mamo, stój!
Stój!
Mamo!
- Mamo! - Mamo!
Mamo!
Chodźcie.
KANAŁ OTWARTY
Hinata.
Co powiedziałaś,
kiedy po raz pierwszy
przyszłaś
ze mną do domu?
Co to jest?
David Bowie.
Hinata?
Hinata.
Hinata!
To nie my.
Kochała Bowiego.
- To ona. - Jednak mówi pani po angielsku.
Proszę to naprawić!
Teraz uderzają w nas stacjami radiowymi.
Jeśli tam pani wróci,
puszczą Johnny'ego Casha, bombardując nas i cofając do epoki kamiennej.
To ona.
Myśli pani, że to cokolwiek zmienia?
Zabijecie ją.
Moja prezydentka jest gotowa poświęcić jedno życie, by ratować miliardy.
A pani?
Już po wszystkim.
Jeśli to coś znaczy,
zatrzymała ich pani na tyle długo, byśmy mogli odpowiedzieć.
Wskazała pani cel do ataku.
Trzymajcie się blisko.
Są w mojej głowie.
Wszyscy.
A ja w ich głowach.
Caspar?
Casp.
Przestańcie.
Ty to zrobiłeś.
Hej.
Sztuczki jedi.
Zrobiłeś to.
On to zrobił.
Moja mama.
Chodź. Podnieśmy cię.
Już dobrze, mały.
Chodźcie. Idziemy. No już.
SZPITAL ŚW. BEORNWALDA
Co?
- Ja nie... - Co?
Moja mama.
Hej, Caspar.
- Hej, spójrz na mnie, mały. - Casp?
- Hej, spójrz na mnie. - Co się dzieje?
Nie, nie. Spójrz na mnie.
- Dawaj, dzieciaku, budź się! - Trzyma ich? To dlatego?
- O co chodzi? Nic mu nie jest? - Obudź się. Spójrz na mnie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK